บทที่ 442

“ด้วยทักษะทางการแพทย์ของข้า แม้จะมีรอยแผลเป็นเกิดขึ้น แต่ข้าก็สามารถทำให้ผิวพรรณกลับมานุ่มนวลราวกับเด็กทารกได้ พระชายารองซู เจ้าควรกังวลเกี่ยวกับตัวเองก่อนเถอะ ข้าเห็นว่าเจ้าหมกมุ่นอยู่กับเรื่องอย่างว่ามากเกินไป เจ้ามีสัญญาณไตพร่องอยู่นะ”

เซี่ยเชียนฮวันเหลือบมองซูอวี้เออร์แวบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป

“ท่านพูดเหลวไหล! ท่าน...ท่านใส่ร้ายข้า!”

ซูอวี้เออร์ได้ยินประโยคนี้ ก็อดตื่นตระหนกไม่ได้ นางตะโกนไล่หลังเซี่ยเชียนฮวัน พยายามปฏิเสธ

สมควรตาย สีหน้านางแสดงสัญญาณออกมาชัดขนาดนั้นเลยหรือ?

ถ้าหากถูกเซียวเย่หลันสังเกตเห็นเข้า จบเห่แน่ๆ

ซูอวี้เออร์รีบไปหาเซียวหมิงเซียน ยืมชาดมาทาปากให้ตัวเองเพื่อปกปิดผิวของนาง

ตะวันบ่ายคล้อย

ในที่สุดเซียวเย่หลันก็เปิดประตูเดินออกมา

เขาไม่ได้ตามหาซูอวี้เออร์ บางทีอาจจะกล่าวได้ว่า อารมณ์ของเขามืดมนมากจนเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของซูอวี้เออร์โดยสิ้นเชิง

เขามาที่ศาลาหลัวสุ่ยและเล่าสั้นๆ ให้องค์หญิงสี่กับราชบุตรเขยฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แล้วพูดว่า “มีชีวิตย่อมมีคนเห็น หากตายต้องเห็นศพ เสด็จพี่สี่โปรดเรียกทหารยามออกค้นหาด้วยเถอะ ข้าจะไปหาร่องรอยของพระชายาที่ใต้หน้าผาด้วย”

หลี่จิ้งหย่าที่อยู่ข้างๆ เซียวหมิงหลานก็กลั้นยิ้มแล้วพูดว่า “จู่ๆ ก็มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้...เฮ้อ ปกติแล้วพระชายาจ้านก็แสดงท่าทีหยิ่งผยองจนเกินไป และล่วงเกินคนไม่น้อย จึงดึงดูดนักฆ่าให้ตามล่าถึงในสวนบ๊วย”

เซียวหมิงหลานย่นคิ้ว และหันไปหาราชบุตรเขย “สามี ท่านไปช่วยน้องเจ็ดเถอะ”

“ได้”

เรื่องนี้ไม่อาจล่าช้าได้ ราชบุตรเขยหวังรีบหมุนตัวจากไป

ระหว่างทางก็บังเอิญเจอซืออวี้สวี่

หลังจากทักทายพอเป็นพิธี ก็คิดว่าหากมีคนช่วยมากก็คงจะดี ราชบุตรเขยหวังจึงพูดกับซืออวี้สวี่ว่า “คุณชายซือไม่ทราบว่ามีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรือไม่ ช่วยข้าตามหาข้าคนที”

“ข้าเองก็อยากจะช่วย แต่ว่าข้าต้องไปปรึกษาองค์หญิงแปดก่อน”

ซืออวี้สวี่ยิ้มอย่างขมขื่น

ราชบุตรเขยหวังพยักหน้า แต่ในใจแอบคิดว่า ถูกสิงโตสาวอย่างเซียวหมิงเซียนเลือกเป็นสามี อันที่จริงแล้วใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย