บทที่ 466

“ผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งท้อง แล้วฮวันฮวันไม่ท้องหรือ? ท้องของนางใหญ่กว่าผู้หญิงคนนั้นซะอีก ตอนนี้นางนอนหมดสติอยู่ด้านใน แต่ท่านกลับไม่แม้แต่จะมองนางเลย!”

เซี่ยเหยียนโกรธจัด

เซียวเย่หลันกลับพูดว่า “หมอหลวงบอกว่านางพ้นขีดอันตรายแล้ว”

“ไม่ว่าจะพ้นขีดอันตรายหรือไม่ นางก็ต้องมีท่านอยู่ข้างๆ !!”

หลังจากที่เซี่ยเหยียนตะโกนจบ ก็ไม่ได้ยินเสียงของเซียวเย่หลัน บางทีคงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา และเดินจากไป แต่เซี่ยเหยียนก็ไล่ตามไปแล้วต่อว่าต่อ

“เดี๋ยวก่อน ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้ไป! เซียวเย่หลัน ท่านอย่าบังคับให้ข้าลงมือนะ!”

เห็นได้ชัดว่าทัศนคติที่เย็นชาของเซียวเย่หลัน ทำให้เซี่ยเหยียน พี่ภรรยาของเขาโกรธมาก

เขาพับแขนเสื้อขึ้น จะเห็นได้ว่าชายทั้งสองกำลังจะต่อสู้กัน

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิด!

เซี่ยเชียนฮวันเดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ แม้ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นในฤดูหนาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแสบตา จึงยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อปิดกั้น ใบหน้าซีดเซียวใต้แขนเสื้อของนางดูป่วยและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

“ฮวันฮวัน!”

เมื่อเซี่ยเหยียนเห็นเซี่ยเชียนฮวัน เขาก็เพิกเฉยต่อการต่อสู้ และรีบวิ่งเข้ามา

เซี่ยเชียนฮวันพูดอย่างใจเย็น “พี่ชาย เจ้าไม่จำเป็นต้องระบายความโกรธใส่เขา”

“เจ้าไม่รู้ว่า เขายืนกรานที่จะไปหาซูอวี้เออร์คนนั้น ในท้ายที่สุดมันไม่ง่ายเลยที่เจ้าจะรอดพ้นจากความตาย แล้วเขาไม่ควรจะอยู่ข้างกายเจ้าหรือ?” เซี่ยเหยียนโกรธมาก

ในแง่ของทักษะ เขาด้อยกว่าเซียวเย่หลันจริงๆ

แต่ก็ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้!

เพียงแต่ หากเขาต่อสู้กับเซียวเย่หลันจริงๆ ภาพลักษณ์คุณชายผู้โง่เขลาที่เขาแกล้งทำก่อนหน้านี้ก็จะถูกทำลาย และคนอื่นๆ จะพบว่าศิลปะการต่อสู้ของเขาไม่ได้อ่อนแอเลย

เซี่ยเชียนฮวันบีบข้อมือของเซี่ยเหยียนเบาๆ “ไม่เป็นไร ข้าไม่จำเป็นต้องมีเขา”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เซียวเย่หลันก็คิ้วกระตุก ดวงตาที่เย็นชาของเขาแสดงอารมณ์ที่ซับซ้อนบางอย่าง

ตั้งแต่ต้นจนจบนางหลุบสายตาลง และไม่มองเขาเลย