ตอนที่ 467
บทที่ 468
September 18, 2026
“พระชายารองซูเพียงแค่มีความเห็นใจเท่านั้นเอง จึงให้บ่าวมาส่งยา ใครจะไปคิดว่าพระชายากลับไม่รู้จักความดีของคน....”
ความสามารถพิเศษพของอวิ๋นซีก็สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาจากซูอวี้เออร์
สามารถกล่าวได้ว่าได้รับการสืบทอดอย่างแท้จริงมาจากเจ้านายอย่างซูอวี้เออร์
ท่าทางร้องไห้สะอึกสะอื้นของนาง ราวกับว่าตนเองถูกรังแกอย่างโหดร้ายก็ไม่ปาน สาบานจะให้เซี่ยเชียนฮวันมีภาพลักษณ์พระชายาที่โหดเหี้ยมไร้ความเมตตาไร้คุณธรรมให้ได้
“หุบปาก” เซี่ยเชียนฮวันกล่าวออกมาอย่างไม่ทน “จะว่าไปครั้งที่แล้วเจ้าก็โดนโบยไปยังไม่พอหรอกหรือ หากยังไม่ไปให้พ้นอีก ข้าจะเอาชีวิตสุนัขรับใช้ของเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!”
เซี่ยเชียนฮวันขี้เกียจจะยื้อยุดกับบ่าวรับใช้ผู้นี้ ก็เลยทำให้นางตกใจหนีไปเลย
นางปิดประตูเข้ามา เดินกลับมาตรวจดูน้ำยาที่สาดกระจายอยู่บนพื้น ใช้มือแตะเล็กน้อยแล้วเอามาดม มีพิษจริงๆด้วย
พิษของมันไม่นับว่าชัดเจนนัก เพียงแค่อาจจะนำมาซึ่งผลในทางกลับกัน หากดื่มบำรุงเยอะเกินไปสำหรับเปาอิ๋งหันซึ่งเป็นผู้ที่เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บหนักมาก่อนเช่นนี้
ถึงตอนนั้นแม้ว่าเปาอิ๋งหันจะตายไป แต่ซูอวี้เออร์ก็สามารถผลักความผิดไปให้หมอที่มีวิชาแพทย์ที่ไม่ช่ำชอง ไม่สามารถสั่งยาได้ถูกตามโรค ตนเองก็บริสุทธิ์ไปเลย
เหอะ เป็นการวางแผนที่ประณีตเหมือนเคยอยู่ดี
เซี่ยเชียนฮวันเขย่าตัวเปาอิ๋งหันที่อยู่บนเตียงให้รู้สึกตัว และพานางมาที่ที่พักของตนเอง เพื่อป้องกันไม่ให้ซูอวี้เออร์ลงมืออย่างโหดเหี้ยมอีก
สองสามวันต่อมา เซี่ยเชียนฮวันก็รักษาเปาอิ๋งหันอย่างตั้งใจ รอฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้า ถึงตอนนั้นก็จะได้เผชิญหน้ากับซืออวี้สวี่ได้
เดิมนั้นสิ่งที่นางเป็นกังวลมากที่สุดคือเด็กสองคนนั้นจะตกไปอยู่บนมือของเซียวหมิงเซียน
โชคดีที่หลินซวี่มีพิราบสื่อสารมารายงานว่าปลอดภัยแล้ว คิดว่าเขาก็คงรู้ได้ถึงอันตรายมากมายรอบด้านเช่นกัน จึงไม่กล้าออกห่างพวกเด็กๆ
รอมาหลายวัน ในที่สุดฝ่าบาทก็เรียกให้เข้าเฝ้า และจะไต่สวนราชบุตรเขยซืออวี้สวี่ด้วยตัวเองในวันพรุ่งนี้ จะดำเนินการตัดสินชี้ขาด เรื่องความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ด้วย
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะโค่นซืออวี้สวี่ให้ล้มลง เพื่อล้างแค้นให้เสี่ยวตงแล้ว......
เซี่ยเชียนฮวันให้คนเก็บรวบรวมหลักฐานด้านนอกต่อไป แล้วก็สอนเปาอิ๋งหันว่าเมื่อไปที่หน้าพระตำหนัก ควรจะแสดงออกอย่างไร เพื่อช่วงชิงมาให้ได้ซึ่งความรู้สึกดีๆ ของฝ่าบาท
แต่ในช่วงก่อนหน้าหนึ่งวันนั้น