บทที่ 47

เซี่ยเชียนฮวันเพิ่งจะโยนหนังสือหย่าของนางและเขาออกมาในเมื่อครู่ หันหลังเพียงแวบเดียว นึกไม่ถึงเลยว่าผลตรวจของท่านหมอบอกว่านางตั้งครรภ์

เหล่าบรรดาผู้สอดแนมทั้งหลายในเมืองหลวงตาแสดงสีหน้าท่าทางราวกับว่าตนเองไม่เคยสอดแนมเรื่องน่าตื่นเต้นเช่นนี้มาก่อน

“ท่านแน่ใจนะว่าไม่ได้วินิจฉัยผิดพลาด น้องสาวข้าตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ” เซี่ยเหยียนไม่อยากจะเชื่อ

“ตอบนายท่าน ถึงแม้ว่าข้าน้อยเหมยหรงซีจะไม่ได้มีชื่อเสียงใหญ่โต แต่ก็ตั้งมานานนับยี่สิบปีแล้ว ข้าน้อยมิใช่หมอยาต้มตุ๋นที่ไร้ความสามารถแม้กระทั่งจับชีพจรครรภ์ไม่ได้นะขอรับ”

“แล้วที่นางเป็นลมล้มลงไป หรือเป็นเพราะการเคลื่อนไหลของทารกในครรภ์นางอย่างนั้นหรือ”

“เป็นเช่นนั้นขอรับ หลังจากที่สตรีตั้งครรภ์ก็มักจะมีอารมณ์แปรปรวน โดยเฉพาะพระชายา พระนางยังปรับตัวกับทารกในครรภ์ไม่ได้ ทางที่ดีพระนางควรพักผ่อนให้มากๆ และควรดื่มโอสถบำรุงครรภ์ให้มากพ่ะย่ะค่ะ…”

เซี่ยเชียนฮวันที่นอนสะลึมสะลืออยู่ได้ยินคำพูดของคนข้างกาย

ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว

แย่แล้ว

หลายวันที่ผ่านมานี้ ร่างกายของนางบอกเป็นนัยหลายครั้งแล้ว แต่นางกลับไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริงนั้น และในที่สุดมันก็เกิดขึ้นจริงๆ

ในท้องของนางยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้น

......

ณ จวนอ๋อง

เซี่ยเชียนฮวันเองก็ไม่รู้ว่าตนเองหมดสติไปนานเพียงใด และในขณะที่นางนอนหมดสติไปนั้น นางรับรู้ได้ว่ามีคนมากมายมาเยี่ยมนาง และการสนทนากันอย่างต่อเนื่องของพวกเขา ทำให้นางรู้สึกปวดหัวมาก

“ฮวันฮวัน ลูกฟื้นแล้ว”

ทันใดนั้น นางได้สติขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนของหญิงผู้หนึ่ง

เซี่ยเชียนฮวันลืมตาขึ้นมา ใบหน้าอันงดงาม และใจดีที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

เป็นมารดาของนาง

เซี่ยซื่อ ฮูหยินอันติ้งโหว

“ท่านแม่…” เซี่ยเชียนฮวันเรียกด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง และจับมือฮูหยินอันติ้งโหวเอาไว้แน่น

“ลูกรักของแม่ เจ้าพักผ่อนให้สบายใจเถอะนะ มีพ่อกับแม่อยู่ เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป”

ฮูหยินอันติ้งโหวปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แม้ปากจะกล่าววาจาเช่นนี้ แต่คิ้วของนางกลับเห็นปมที่ขมวดอยู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังมีเรื่องเป็นกังวลใจอยู่