บทที่ 475

“ดูเข้าสิ เสด็จแม่เพิ่งมา ตอนนี้เจ้าเจ็ดก็มาร่วมสร้างบรรยากาศอีกคน”

ฝ่าบาทหันหน้าไปหัวเราะกับทางไทเฮาครู่หนึ่ง

ไทเฮายิ้มออกมาเล็กน้อย: “เย่หลันไม่เหมือนข้าที่ชอบพูดจาส่งเดชเป็นยายแก่แบบนี้ เขาเป็นคนที่ไม่มีเรื่องไม่มาอยู่แล้ว ฝ่าบาทสู้เรียกตัวเขาเข้ามาจะดีกว่า”

“เสด็จแม่พูดถูก”

ฝ่าบาทยกมือขึ้นมา

จากนั้นเซียวเย่หลันก็เดินมาที่หน้าตำหนักก้าวใหญ่ๆ ขณะที่คารวะนั้นแผ่นหลังก็ยังคงตั้งตรงอยู่ บุคลิกภาพก็เบียดซืออวี้สวี่ตกขอบไปในทันใด

“เซียวเย่หลัน เจ้ามาทำอะไร?” เซี่ยเชียนฮวันเม้มปากถาม

นางไม่ได้หวังว่าในเวลาแบบนี้เขายังจะมาก่อความวุ่นวายอีก

เซียวเย่หลันเหลือบมองไปที่นางครู่หนึ่ง “ท้องใหญ่ขนาดนั้นแล้ว อย่าได้เก็บกักอารมณ์โมโหเอาไว้ทั้งวันเลย”

“ข้ามีที่ไหน......”

เซี่ยเชียนฮวันไร้ความพูดใด

ตอนนี้ท้องของนางก็ไม่ได้ใหญ่มากเข้าใจไหม

อีกอย่าง เห็นได้ชัดว่านางโต้แย้งกับซืออวี้สวี่อย่างเป็นเหตุเป็นผล ทำไมถึงได้เปลี่ยนเป็นโมโหจนไม่มีที่ระบายไปได้?

ด้านหลังของเซียวเย่หลันยังพาคนมาด้วย 1 คน

เมื่อซืออวี้สวี่เห็นใบหน้าของคนผู้นี้ชัดเจน ก็เปลี่ยนสีหน้าขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“บอกเรื่องที่เจ้าทราบให้ฝ่าบาททรงทราบ” เซียวเย่หลันออกคำสั่งอย่างเย็นชา

เขากล่าวอย่างสั่นเทา “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้รับคำสั่งจากท่านราชบุตรเขย ให้สังหารคนรถและสาวใช้ของพระชายาจ้านอ๋อง หลังจากนั้นก็กักขังพระชายาจ้านอ๋องไว้ในสุสาน เพื่อให้นางหมดหนทางในการแก้ปัญหา......”

“หุบปาก! เจ้าพูดส่งเดช ข้าไม่รู้จักเจ้า เหตุใดเจ้าต้องมาใส่ร้ายข้าด้วย!”

ซืออวี้สวี่วิตกกังวลขึ้นมา

คนผู้นั้นหดตัวลง “ไม่เพียงเท่านี้ ท่านราชบุตรเขยยังให้ข้าไปสังหารลูกสาวและลูกชายของเขาอีกด้วย ไม่ง่ายเลยที่ข้าจะตามหาเรือนที่พำนักของเด็กทั้งสองคนนั้นพบในเมืองได้ แต่ข้ารู้สึกว่าเด็กทั้งสองคนน่าสงสาร ก็เลยทนลงมือไม่ได้”

พอคำพูดนี้ออกมา พวกขุนนางต่างวิพาก์วิจารณกันขึ้นมา