บทที่ 51

เซี่ยเชียนฮวันเอียงศีรษะเล็กน้อย

ผู้ที่อยู่ข้างกายของนางคือ องค์หญิงแปดเซียวหมิงเซียน

“เซียนเออร์อย่าก่อเรื่อง ที่นั่งถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว นั่งตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง และอย่าสร้างปัญหาให้เสด็จพ่อของเจ้า” เฉิงกุ้ยเฟย มารดาขององค์หญิงแปดพูด

องค์หญิงแปดเบะปาก “ใครเป็นคนจัดที่นั่ง ถึงได้ให้ข้านั่งข้างผู้หญิงอย่างเซี่ยเชียนฮวัน ทำชื่อเสียงของข้าเสียหายกันพอดี”

เซี่ยเชียนฮวัน “......”

นางนึกขึ้นได้ว่า องค์หญิงแปดผู้นี้ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับซูอวี้เออร์

ดังนั้น นางจึงถูกกีดกัน และโดนดูถูกเหยียดหยามในทุกๆ ด้าน

“ที่องค์หญิงรู้สึกเหม็น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าหรอก แต่เป็นเพราะถุงหอมข้างเอวของท่านไม่ใช่สูตรที่เหมาะสม” เซี่ยเชียนฮวันปรายตามองที่ข้างเอวขององค์หญิงแปดแวบหนึ่ง ขณะกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“อะไรนะ?”

องค์หญิงแปดก้มมองถุงหอมของตัวเอง

ไม่รอให้นางพูด เซี่ยเชียนฮวันก็กล่าวต่อว่า “กวางชะมด วาเลอเรียน มธุรส โรสแมรี่...ล้วนเป็นที่สัตว์ตัวผู้ชื่นชอบ”

แม้ว่าองค์หญิงต้องการใช้กลิ่นหอมเพื่อดึงดูดผู้ชาย แต่ไม่ควรใส่เครื่องเทศที่มีผลเหมือนกันเป็นจํานวนมากเช่นนี้ กลิ่นที่ฉุนเกินไปอาจได้ผลตรงข้าม เกรงว่ายังไม่ทันได้ดึงดูดผู้ชาย แต่จะดึงดูดสุนัขทุกตัวในละแวกใกล้เคียงเสียก่อน”

พูดจบ เซี่ยเชียนฮวันก็งอนิ้วขึ้นมา เคาะกาเหล้าบนโต๊ะเบาเบา

“โฮ่งโฮ่งโฮ่ง?”

ทันใดนั้นหมาปั๊กที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเฉิงกุ้ยเฟยก็หูตั้งขึ้นมา

จากนั้น ราวกับว่าได้กลิ่นอะไรบางอย่าง มันรีบกระโจนเข้าไปหาองค์หญิงแปด นอนคว่ำบนร่างนางด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด...

“กรี๊ด!!!”

องค์หญิงแปดกรีดร้องเสียงแหลม แต่เพราะเกรงจะโดนกรงเล็บสุนัขข่วนหน้า จึงมิกล้าขยับตัวมากเกินไปเพื่อสลัดมันทิ้ง

ทำได้เพียงกรีดร้องไม่หยุด

สถานการณ์ชุลมุนไปชั่วขณะ