บทที่ 513

ซูอวี้เออร์สีหน้าแข็งค้าง

สมควรตาย

คิดไม่ถึงเลยว่าพวกโจรโฉดพวกนี้จะได้รับข่าวสารว่องไวเพียงนี้!

นางยังนึกว่า พวกเขาควรจะเป็นพวกโจรกระจอกในยุทธภพ ไม่ค่อยมีความเข้าใจเกี่ยวกับราชวงศ์นัก และนางเพิ่งตั้งครรภ์ไม่นาน จากภายนอกแล้วก็ดูไม่ออก

หากเป็นเช่นนี้ นางในตอนนี้ก็กลายเป็นแกะน้อยเข้าถ้ำเสือแล้วสิ??

ในขณะที่ซูอวี้เออร์เหงื่อเปียกชุ่มไปทั้งตัวและกำลังคิดว่าจะรับมือต่ออย่างไรนั้น หัวหน้าชุดขาวก็เงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ ไม่ต้องเป็นกังวลไป!”

“เป้าหมายของพวกเราคือหญิงตั้งครรภ์ท้องโต เจ้าที่เพิ่งท้องแบบนี้ ทารกในครรภ์ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย ไม่มีประโยชน์อะไรกับเราสักนิด” อีกคนหนึ่งพูดเสียงเย็น

หัวหน้าชุดขาวตบไปที่บ่าของพรรคพวกตัวเอง “เอาล่ะ อย่าทำให้นางตกใจไปเลย พวกเรากำลังต้องการเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์ต้าเซี่ยพอดี นางยังช่วยพวกเราได้อีกมาก”

สีหน้าของพรรคพวกคนนั้นแสดงออกถึงความแปลกใจเล็กน้อย

แต่ ที่แห่งนี้ คำพูดของหัวหน้าคนเดียวที่ถือเป็นคำตัดสินสูงสุด

เขาได้ตัดสินใจจะร่วมมือกับซูอวี้เออร์แล้ว

ซูอวี้เออร์เผยรอยยิ้มที่พึงพอใจออกมา “ตอนนี้ท่านอ๋องจะออกลาดตระเวนทุกคืน เป็นโอกาสดีที่พวกเจ้าจะเข้าไป ข้าจะแอบนำทางพวกเจ้าเข้าจวนอ๋องเอง”

แต่หัวหน้าชุดขาวกลับไม่เห็นด้วย

เขากล่าวเสียงขรึม “ไม่ได้ พวกเราจำนวนคนเยอะเกินไป เข้าจวนอ๋องนั้นอันตรายเกินไป”

“เช่นนั้น...”

“เจ้าต้องคิดหาทางล่อพระชายาจ้านอ๋องออกมาข้างนอก”

ขอเพียงเซียวเย่หลันไม่อยู่ พวกเขาก็สามารถลักพาตัวเซี่ยเชียนฮวันมาได้

ผู้คนล้วนคิดว่าพวกเขานั้นเป็นเพียงโจรกระจอกจนๆ ง่อยๆ กลุ่มหนึ่งเท่านั้น

แต่ที่จริงแล้ว พวกเขามีการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ!

ซูอวี้เออร์ลำบากใจ “ช่วงนี้ท่านอ๋องไม่ให้พวกเราออกจวน วันนี้ข้าออกมาครานี้ กลับไปคิดว่าคงต้องเจอการลงโทษสถานหนัก หากข้าล่อเซี่ยเชียนฮวันออกมาด้านนอก เช่นนั้นจะดูจงใจมากเกินไป จะทำให้ท่านอ๋องสงสัยได้”

นางจะต้องรักษาภาพลักษณ์หญิงสาวผู้บอบบางที่อยู่ในใจของเซียวเย่หลันเอาไว้

ไม่อาจให้เซียวเย่หลันเกิดข้อสงสัยในตัวนางได้แม้แต่น้อย