บทที่ 57

“เสด็จลุงเกิดจากเฉินไท่กุ้ยเฟย ตอนเด็กฉลาดมาก เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้องค์ก่อน”

เซียวเย่หลันค่อยๆ เล่า

ในท้องพระโรงว่างเปล่า เหลือเพียงเขาและเซี่ยเชียนฮวันสองคนเท่านั้น แต่เขายังเจตนากระซิบ เดิมเส้นเสียงค่อนข้างทุ่มต่ำนั้นฟังชัดยิ่งน่าหลงใหล

“กระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง ตำหนักที่เสด็จอาประทับอยู่ก็มีงูพิษโผล่มาตัวหนึ่ง มันกัดคนในตำหนักมากมาย รวมถึงเสด็จอาด้วย แม้จะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ ทว่าพิษงูแล่นเข้าสมองแล้ว ตั้งแต่นั้นมาอาการชักก็กำเริบมาอย่างต่อเนื่อง และเขาก็ไม่ฉลาดหลักแหลมอีกต่อไป”

น้ำเสียงเซียวเย่หลันราบเรียบ ราวกับกำลังกระซิบเรื่องปกติทั่วไปกับพระชายาอ๋อง

นั่นก็เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของนางกำนัลและขันทีเหล่านั้น

เซี่ยเชียนฮวันได้ฟังเรื่องราวกลับรู้สึกหนาวสันหลัง นางพูดกระซิบเช่นเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว “งูพิษตัวนั้น มีคนตั้งใจปล่อยเข้าไป?”

เซียวเย่หลันมองตานาง “เจ้าทายถูกแล้ว งูชนิดนั้นไม่มีอยู่ในเมืองหลวง มีคนพกงูนั่นมากจากแคว้นทางใต้เข้าสู่เมืองหลวง ค่อยไปปล่อยไว้ในตำหนักของเสด็จอา ฮ่องเต้ององค์ก่อนรู้ว่ามีคนจงใจลอบวางแผนทำร้าย ทว่ากลับไปมีการสืบสวน เจ้าทายสิว่าเพราะเหตุใด”

“เพราะฮ่องเต้องค์ก่อนรู้ว่าคนร้ายเป็นใคร เขาไม่คิดจะลงโทษคนร้าย”

เซี่ยเชียนฮวันโพล่งออกมา

อาจเป็นขุนนางที่กุมอำนาจ อาจเป็นพระสนมที่ทรงโปรด หรืออาจเป็นเพราะการมีอยู่ของเซวียนชินอ๋องเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงตำแหน่งรัชยาท

เซียวเย่หลันมองนางด้วยร้อยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้ม “ตัวตนคนร้าย เจ้ากล้าทายต่อหรือไม่”

เซี่ยเชียนฮวันเม้มปาก “บางทีอาจไม่ต้องให้ข้าทายแล้ว”

“เพราะเหตุใด”

“เมื่อครู่ตอนที่ข้ารักษาให้ชินอ๋อง ได้สำรวจอาหารของเขาเป็นพิเศษ มีใส่เครื่องเทศที่อยู่ในอาหารหลายจานแตกต่างจากโต๊ะอื่น ปริมาณน้อยมาก แต่ก็เพียงพอที่จะกระตุ้นอาการป่วยของเขา”

หรือจะพูดได้ว่า มีคนเจตนาทำให้เซวียนชินอ๋องอาการกำเริบต่อหน้าทุกคน หนึ่งเพื่อให้เขาขายหน้า สองคือทดสอบฝีมือแพทย์ของเซี่ยเชียนฮวัน

และคนผู้นี้มีแค่ฮ่องเต้ผู้เดียว

พี่ชายแท้ๆ ของเซวียนชินอ๋อง