บทที่ 69

“ท่านนี่มันน่าเบื่อเสียจริง ทำอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้ หากข้าถูกจับติดคุกไปจริงๆ ท่านจะมีความสุขใช่ไหม”

เซี่ยเชียนฮวันลูบข้อมือตัวเอง

เซียวเย่หลันร้องหึออกมา “เมื่อครู่เจ้าไม่ได้พูดหรือว่าจะส่งข้าเข้าเตาเผาแล้วจุดไฟเผาเสีย? ถือว่าเจ๊ากันไป อีกอย่าง อย่าปล่อยให้ข้านอนที่พื้น พื้นมันเย็น”

“รีบพาท่านอ๋องของเจ้าออกไปเสีย อย่าอยู่เกะกะสายตาของข้า รบกวนข้าจ่ายยา”

เซี่ยเชียนฮวันสั่งเย่ซิ่น

หลังจากดมกลิ่นและชิม นางก็เข้าใจส่วนประกอบส่วนใหญ่ของยาพิษแล้ว

ตอนนี้ได้เวลาจดจ่ออยู่กับการทำยาแก้พิษให้ชายแกล้งตายผู้นี้แล้ว

เย่ซิ่นตรงเข้าไปประคองเซียวเย่หลัน พลางกระซิบถามว่า “ท่านอ๋อง ในเมื่อมิใช่ฝีมือของพระชายา แต่ที่นี่ไม่มีใครอีก เหตุใดท่านจึงบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้”

“นักฆ่า”

เซียวเย่หลันตอบเสียงเย็นชา

เย่ซิ่นพลันตกใจ “มีนักฆ่าในหอหลันเซียง.....”

แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไรนัก

แม้ว่าจวนอ๋องจะแข็งแกร่งดุจถังเหล็ก แต่หอหลันเซียงที่พระชายาอยู่นั้น กลับเป็นสถานที่ที่เวรยามหละหลวมมากที่สุด

อาจกล่าวได้ว่าไม่มีการป้องกันอะไรเลย

“จะให้ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งคนมาปกป้องพระชายาให้มากขึ้นหรือไม่” เย่ซิ่นถามคร่าวๆ

“อืม”

เซียวเย่หลันไม่ปฏิเสธ

แม้ได้รับการช่วยเหลือจากเย่ซิ่น แต่เขาก็ไม่ยอมไปทางประตูนอก

“ข้าจะพักผ่อนอยู่ที่นี่” เซียวเย่หลันพูด

“ขอรับ”

เย่ซิ่นเปลี่ยนทิศทาง ประคองเซียวเย่หลันเข้าไปข้างในแทน

เซี่ยเชียนฮวันพลันชะงัก นางไล่ตามและพยายามขัดขวาง “ข้าไม่เคยบอกว่าเจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้”

“ที่นี่คือจวนของข้า ข้าจะอยู่ที่ไหนเพื่อพักฟื้นบาดแผลของข้าก็ได้”

เซียวเย่หลันเดินกะเผลกไปทางเตียงนอนในห้อง

เซี่ยเชียนฮวันได้แต่มองดูเขาด้วยความหงุดหงิด เมื่ออีกฝ่ายครอบครองเตียงเพียงหลังเดียว

อันธพาลชัดๆ

“ท่านอ๋อง ท่านต้องการให้ข้าเรียกสาวใช้อีกสองสามคนหรือไม่” เย่ซิ่นถาม

สาวใช้ของหอหลันเซียงมีเพียงเสี่ยวตง และบางทีมันอาจไม่พอ