บทที่ 73

“เจ้าจัดการไม่ได้แม้แต่ซููอวี้เออร์ ยังคิดจัดการนาง ฝันไปเถิด”

เซี่ยเหยียนดูถูกเซี่ยเชียนฮวันเล็กน้อย

ราวกำลังท้าทายกับพระชายาอ๋อง

เซี่ยเชียนฮวันไม่ได้สนใจพี่ชาย ได้แต่ก้มหน้ากินอาหารของตน

เซี่ยเชียนฮวันเหลือบมองเห็นเซี่ยอี๋หมู่หันหน้าไปคุยกับคนอื่น จากนั้นหันมาชายตามองนาง

ผู้ที่นั่งอยู่ด้านข้างเซี่ยอี๋หมู่ก็คือเซี่ยเหล่าไท่จวิน

หรือมารดาของอันติ้งโหวฮูหยินนั่นเอง

จากนั้น เซี่ยเหล่าไท่จวินยิ้มขึ้นว่า “ท่านโหว วันนี้เป็นวันดี คนมารวมตัวที่นี่กันมากมาย เหตุใดจึงไม่ ไข่มุกราตรีที่ฝ่าบาทประทานให้ ออกมาให้ทุกคนได้เห็นเหล่า"

อันติ้งโหวได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง

ไข่มุกราตรี?

ไข่มุกราตรีอะไรกัน

เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่เข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ ฝ่าบาทไม่เคยประธานไข่มุกราตรีมาให้ลูก"

"ดูเจ้าเขาสิ ครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ จะมัวปกปิดไว้ทำไม เราก็เพียงแค่อยากดู หาได้อยากเอาของของเจ้าไป" เซี่ยเหล่าไท่จวินกล่าว

อันติ้งโหวสับสนยิ่งนัก

แขกที่อยู่ในห้องได้ยินดังนั้นก็พากันพูดต่อ ๆ ว่า “ได้ยินมาว่าไข่มุกราตรีสามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ หากนำออกมา ทั้งห้องคงจะสว่างไสว!”

“ท่านโหว หากท่านมีไข่มุกราตรีซีเหลียงที่ให้มา ท่านก็ควรนำออกมาให้กับพวกเราได้เห็นเป็นขวัญตา"

ผู้คนพากันโห่ร้องขึ้นมา

บรรยากาศเป็นไปอย่างครึกครื้น

เซี่ยเชียนฮวันเงยหน้าขึ้น สบตากับเซี่ยอี๋หมู่ที่แววตาแฝงไปด้วยความชั่วร้าย

"ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฝ่าบาทได้ประทานไข่มุกราตรีแก่องค์ชายทุกองค์ที่มีพระชายาแล้วจำนวนสองเม็ด อาทิเช่นองค์รัชทายาท องค์ชายรองและองค์ชาย 6 เหล่านั้นล้วนนำมาให้ตระกูลของภรรยาคนละหนึ่งเม็ด จวนท่านโหวมีพระชายาจ้านอ๋องอยู่ เหตุใดจึงไม่ได้รับไข่มุกราตรีเล่า?"

เซี่ยอี๋หมู่หัวเราะแล้วมองไปทางเซี่ยเชียนฮวันด้วยความเยือกเย็น

เซี่ยเหล่าไท่จวินเป็นผู้ที่มีความละโลภมาก

เมื่อนางได้ยินดังนั้น จึงกล่าวขึ้นว่า "ท่านโหว ตอนนั้นที่ข้ายกบุตรสาวให้แก่ท่าน ท่านบอกว่าเป็นกำพร้ามารดามาตั้งแต่เด็ก จึงเห็นข้าเปรียบเสมือนกับแม่แท้ ๆ ของท่าน บัดนี้ข้าเพียงแค่อยากได้ไข่มุกราตรีสักเม็ด ไม่ได้เชียวหรือ?"

บัดนี้นางไม่ได้กล่าวว่าจะขอดูอย่างเดียว

นางได้เอ่ยขอตรงไปตรงมา

เซี่ยเชียนฮวันส่งเสียงดังขึ้นขัดจังหวะด้วยความยากเย็น "ท่านยายเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดของบิดาข้า ทุกคนรวมตัวกันที่นี่เพื่อแสดงความยินดีเฉลิมฉลองต่อเขา หาใช่วันที่ท่านจะมาเบ่งอำนาจให้ใครเห็น"

"เจ้าเด็กคนนี้! ได้เป็นพระชายาอ๋องแล้วจึงไม่เห็นญาติผู้ใหญ่ในสายตางั้นหรือ!"

เซี่ยเหล่าไท่จวินโมโหจ้องมองไปที่นาง

เซี่ยอี๋หมู่แกล้งทำเป็นเอ่ยขึ้นปลอบใจว่าออก “ท่านแม่ลืมอะไรไปหรือ ในตอนนั้นท่านโหวก็เพียงแค่เอ่ยตามพิธีการ เหตุใดท่านจึงจดจำเรื่องราวนั้นไว้ในใจเล่า เขามีตำแหน่งสูงส่ง หาใช่พวกเราที่จะปีนป่ายขึ้นไปถึง"