บทที่ 478

สุรเสียงของฮ่องเต้เบามาก และมีเพียงไทเฮากับฮูหยินอันติ้งโหวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เท่านั้นที่ได้ยิน

ฮูหยินอันติ้งโหวสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นางเดาเจตนาของฮ่องเต้ไม่ออก

แต่ไทเฮากลับยิ้มแย้มตามปกติ “ฝ่าบาททรงเจริญพระชันษามานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีหญิงชราผู้นี้คอยปกป้องพระองค์จากลมฝนอีกต่อไป”

“พระเจ้าของเสด็จแม่ ข้าจดจำไว้ในใจตลอดชีวิต”

น้ำเสียงของฮ่องเต้ แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

ไทเฮาพยักหน้า แล้วหันไปกวักมือเรียกเซี่ยเชียนฮวัน “ฮวันฮวัน เจ้าตามข้าไปที่วังหย่งโซ่วสิ”

“เพคะ”

เซี่ยเชียนฮวันจึงทูลลาฮ่องเต้

ตอนที่เดินออกมานั้น ฉวยโอกาสที่เซี่ยเชียนฮวันยังตามมาไม่ทัน ฮูหยินอันติ้งโหวกระซิบถามเบาๆ ว่า “แปลกนัก เหตุใดฝ่าบาทถึงพูดถึงช่วงเวลาที่ท่านรับผิดชอบเรื่องการเมืองหลังม่านขึ้นมา?”

“ฉีอู่มีนิสัยพยาบาท” ไทเฮากล่าวสั้นๆ “ในตอนนั้นข้าลังเลที่จะมอบอำนาจให้เขา เขาก็จำฝังใจมาตลอด”

เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัยของฮ่องเต้ นางจึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับกิจการบ้านเมืองมาหลายปีแล้ว

เรื่องของซืออวี้สวี่อาจมองว่าเป็นเรื่องภายในของราชวงศ์ แต่มีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไป ไม่ว่าจะได้รับการจัดการเช่นไร มันก็ทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักด้วยเช่นกัน ฉะนั้นการที่ไทเฮาออกมาสนับสนุนเซี่ยเชียนฮวัน เกรงว่าอาจสร้างความขุ่นเคืองให้กับฮ่องเต้ได้

ฮูหยินอันติ้งโหวกังวลขึ้นมา “สิ่งนี้จะส่งผลต่อฮวันฮวันหรือไม่...”

“ท่านแม่ ท่านกังวลอะไรอยู่หรือ?”

เซี่ยเชียนฮวันมาทันได้ยินประโยคที่ฮูหยินอันติ้งโหวกล่าวพอดี จึงยิ้มและพูดว่า “วางใจเถอะ ซืออวี้สวี่ได้รับสิ่งที่เขาสมควรได้รับแล้ว และข้าก็เป็นเหยื่อ ไม่มีใครกล้าตำหนิข้าในเรื่องนี้แน่”

นางคิดว่าฮูหยินอันติ้งโหวคงกลัวว่าเซียวหมิงเซียนจะแก้แค้นคืน

ฮูหยินอันติ้งโหวยิ้ม และเอื้อมมือไปแตะที่หัวของนาง “เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ ต้องมั่นสะสมบุญกุศลให้กับลูกของเจ้า อย่าสร้างบาปฆ่าฟันมากจนเกินไป”

“ไม่เป็นไร คนฆ่าคือเซียวเย่หลัน เขาเป็นคนก่อบาปขึ้นมาเอง”

เซี่ยเชียนฮวันไม่สนใจ และผลักหม้อดำไปที่หัวของเซียวเย่หลัน

“เจ้าเด็กคนนี้นี่!” ไทเฮากับฮูหยินอันติ้งโหวก็หัวเราะขึ้นมา