บทที่ 6

หลินเฟิงเพิ่งเดินออกจากประตูใหญ่ของตระกูลถัง โรลส์-รอยซ์คันหนึ่งขับมาจากข้างหลังและจอดอยู่ข้างๆเขา

ประตูรถเปิดออก ถังหว่านเดินลงมา “บ้านคุณหลินอยู่ที่ไหนคะ ให้ฉันไปส่งไหม”

หลินเฟิงคิดสักพักแล้วถอนหายใจ “ตอนนี้ไม่มีที่อยู่ คิดว่าจะพักที่โรงแรม”

ตัวเขาเองอยู่ที่เจียงโจวไม่ได้ซื้อบ้านไว้เลย เมื่อหย่ากับหลี่ฮุ่ยหรานแล้วเขาก็จะไม่กลับไปตระกูลหลี่อีก

“อึม...”

ถังหว่านอึ้ง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเยอะ “นี่พอดีเลย ตระกูลถังเรามีโรงแรมห้าสิบกว่าแห่งในเจียงโจว”

“ให้ฉันจัดการให้คุณหลินเถอะ เมื่อเสวียนหลิงโสมถึงแล้ว ก็พอดีส่งไปให้คุณเลย”

“ก็ได้”

หลินเฟิงคิดไปคิดมาก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

เขานั่งที่เบาะข้างหลังกับถังหว่าน ฉินอิ๋งเป็นคนขับรถ

เมื่อถึงประตูเขตวิลล่า ฉินอิ๋งก็จอดรถ

“เกิดอะไรขึ้น”ถังหว่านถาม

“ข้างหน้ามีรถคันหนึ่ง ไม่รู้ทำไมช้า”ฉินอิ๋งบ่น

หลินเฟิงมองไปข้างนอกผ่านหน้าต่างรถ เห็นมีชายสวมชุดสูทคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้องรักษาความปลอดภัย

“แจ้งคุณปู่ถัง ว่าหวางเส้าหลง นายน้อยของตระกูลหวางในเจียงโจวขอมาเยี่ยม”

พูดจบก็เอาเงินสดก้อนหนึ่งยื่นให้พนักงานรักษาความปลอดภัย

พนักงานรักษาความปลอดภัยพอเห็นแบบนี้ก็พูดอย่างเคารพว่า “ท่านรอสักพัก ผมจะรีบไปแจ้งคุณปู่ถังทันที”

หลินเฟิงพอได้ยินว่าเป็นหวางเส้าหลง เขาก็หรี่ตามองดูอย่างรอบคอบ

ในขณะนี้ฉินอิ๋งพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมาหาคุณปู่”

ถังหว่านพูดเบาๆว่า “ไม่ต้องสนใจพวกเขา”

สักพักหวางเส้าหลงก็ขึ้นไปบนรถ เห็นได้ชัดว่าได้รับอนุญาตจากคุณปู่แล้ว

พนักงานรักษาความปลอดภัยก็อนุญาตให้รถเขาเข้ามา

ที่นั่งข้างๆของหวางเส้าหลงมีผู้หญิงสวยหนึ่งคนนั่งอยู่ นั้นก็คือหลี่ฮุ่ยหราน

“ฮุ่ยหราน คุณวางใจเถอะ ครั้งนี้ผมได้นำเอาเห็ดหลินจือร้อยปีมาฝาก ได้ยินว่าคุณถังป่วยหนักอยู่บนเตียง”

หวางเส้าหลงพูดอย่างมั่นใจ “ครั้งนี้พวกเราได้เอาสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์มาให้เขา คุณปู่ถังจะต้องช่วยคุณเอาโครงการพัฒนาเขตซีเฉิงไว้แน่นอน”

หลี่ฮุ่ยหรานที่นั่งอยู่ที่นั่งข้างๆโล่งใจ และยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจกับหวางเส้าหลงมาก “คุณหวาง ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก”

หลังจากได้ยินข่าวที่จ้าวเทียนหวาหยุดความร่วมมือ เธอก็เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด

ไม่คิดว่าในเวลาที่สําคัญ คาดไม่ถึงว่าหวางเส้าหลงจะยอมเป็นสื่อให้เธอติดต่อกับตระกูลถัง

และยังซื้อเห็ดหลินจือร้อยปีราคาแพงมา และมอบให้ในนามของเธอ

นี่เป็นความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่มาก

“ฮุ่ยหราน คุณไม่ต้องเกรงใจนะ”

หวางเส้าหลงภาคภูมิใจมาก

“ไม่ว่ายังไงเราก็เป็นเพื่อนกัน ก็ควรช่วยกันนะ”

ดวงตาของหลี่ฮุ่ยหรานมีน้ำตาคลอ อดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งใจ

ดูความกล้าหาญของคุณหวาง คุณนี่ช่างเป็นเพื่อนแท้จริงๆ

ทุกครั้งที่ตัวเธอเองเจอปัญหา คุณหวางก็เป็นคนแรกที่มาช่วยทันที

เมื่อเปรียบเทียบแล้ว คนรอบตัวที่ที่เธอรู้จักกลับตรงกันข้ามมาก

ที่คุณแม่ให้เธอหย่ากับหลินเฟิงอาจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

หวางเส้าหลงไม่คิดว่าเป็นการเสียเวลา รีบไปวิลล่าของคุณปู่ถัง

ในระหว่างที่รถสองคันขับมาเจอกันกัน สายตาของหลี่ฮุ่ยหรานมองออกไปข้างนอก

เธออึ้งไปทันที คนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น.....เหมือนจะเป็นหลินเฟิง

“ทำไม”หวางเส้าหลงรีบถาม

“เมื่อกี้ คนที่อยู่ในรถคันนั้น....เหมือนจะเป็นหลินเฟิง”หลี่ฮุ่ยหรานพูดด้วยเสียงเบา

“ฮ่า ๆ ๆ...”

หวางเส้าหลงหัวเราะ “ฮุ่ยหราน คุณอย่ามาล้อล้อเล่นนะ”

“ที่นี่คือเขตวิลล่ายู่หรงซานจวง คนกากๆอย่างสามีเก่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาพักที่นี่ล่ะ”

หลี่ฮุ่ยหรางมองไปนอกหน้าต่าง เห็นด้วยคําพูดของหวางเส้าหลงมาก

เมื่อกี้ตัวเธอเองก็ดูเพียงครั้งเดียว มองหน้าคนนั้นไม่ค่อยชัดเจน

น่าจะแค่หน้าคล้ายๆมั้ง....

ในเวลานี้ ฉินอิ๋งได้ขับรถมาถึงโรงแรมเทียนอวี่ซึ่งเป็นโรงแรมที่หรูหราสุดในเจียงโจว

สูง18ชั้น กินพื้นที่สองพันตารางเมตร มีสิงโตหินหยกสองตัวที่ประตู