บทที่ 5

จ้านหยินพูดอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ประชุมต่อไป"

คนที่สนิทกับเขามากที่สุดคือลูกพี่ลูกน้องคนโตของเขา และเป็นนายน้อยคนที่สองของตระกูลจ้าน ชื่อ จ้านอี้เฉิน

จ้านอี้เฉินเข้ามา กระซิบถามว่า "พี่ใหญ่ ผมได้ยินที่คุณยายพูดกับพี่แล้ว พี่แต่งงานกับคนที่ชื่อถงอะไรสักอย่างจริงๆ เหรอ"

จ้านหยินมองเขาตาขวาง

จ้านอี้เฉินลูบจมูกและนั่งตัวตรง โดยไม่กล้าถามต่ออีก

แต่ก็ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจถึงพี่ชายคนโตอย่างมาก

แม้ว่าลูกชายหลานชายของตระกูลจ้านไม่จำเป็นต้องแต่งงานเพื่อยกระดับฐานะของตน แต่พี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ฐานะเหมาะสมกัน เพียงเพราะคุณยายชอบผู้หญิงที่ชื่อไห่ถง จึงต้องการให้พี่ชายคนโตแต่งงาน พี่ชายคนโตน่าสงสารจริง ๆ

จ้านอี้เฉินยังคงส่งความเห็นอกเห็นใจแก่พี่ชายคนโตอีกครั้ง

โชคดีที่เขาไม่ใช่หลายชายคนโต มิฉะนั้นคนที่แต่งงานกับผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของคุณยายก็เป็นเขาแล้ว

ไห่ถงไม่รู้เรื่องเหล่านี้ เธอต้องถามให้ชัดเจนว่าบ้านใหม่ของเธออยู่ที่ชั้นไหน และเธอลากกระเป๋าเดินทางและหาบ้านใหม่จนเจอ

หลังจากเปิดประตูเข้าไปในบ้าน เธอพบว่าบ้านค่อนข้างใหญ่ ใหญ่กว่าบ้านพี่สาวของเธอและตกแต่งอย่างหรูหรามาก

หลังวางกระเป๋าเดินทางลง ไห่ถงจึงเดินสำรวจบ้านซึ่งต่อไปก็คือบ้านของเธอ

บ้านนี้มีห้องนั่งเล่น 2 ห้อง ห้องนอน 4 ห้อง ห้องครัว 1 ห้อง ห้องน้ำ 2 ห้อง และระเบียง 2 ระเบียง แต่ละห้องมีพื้นที่ค่อนข้างใหญ่ ไห่ถงคาดว่าบ้านหลังนี้จะมีพื้นที่อย่างน้อยสองร้อยตารางวา

บ้านหลังนี้มีเฟอร์นิเจอร์น้อยมาก มีเพียงโซฟา โต๊ะกลางโซฟา และตู้เก็บไวน์ในห้องนั่งเล่นใหญ่ นอกจากนั้นมีเพียง 2 ใน 4 ห้องเท่านั้นที่มีเตียงและตู้เสื้อผ้า ส่วนอีก 2 ห้องยังว่างเปล่า

ห้องนอนหลักข้างในแบ่งออกเป็นห้องนอน ห้องแต่งตัวเล็ก ๆ ห้องอ่านหนังสือเล็ก ๆ ห้องอาบน้ำและห้องน้ำ แม้ว่าจะพื้นที่ถูกจะแบ่งเป็นส่วน ๆ แต่ห้องนอนหลักนี้ก็ยังใหญ่มาก เทียบได้กับห้องโถงหลักเลย

นี่ควรเป็นอาณาเขตของจ้านหยิน

ไห่ถงเลือกที่จะพักอีกห้องหนึ่งที่มีเตียงติดกับระเบียง รับแสงได้ดี และมีห้องคั่นแยกเว้นระยะห่างจากห้องนอนหลัก เพื่อให้ทั้งคู่สามารถมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองได้

แม้ว่าจะได้จดทะเบียนสมรสแล้ว แต่ไห่ถงคิดว่าจ้านหยินไม่ได้ริเริ่มที่จะขอใช้ชีวิตอยู่กันแบบสามีภรรยา เธอจีงไม่คิดที่จะทำตัวแบบนั้นอย่างแน่นอน