บทที่ 1 รนหาที่เอง อย่าเสียใจภายหลัง

"ฉันจะซื้อคุณหนึ่งคืน ราคาแล้วแต่คุณจะคิดเลย"

ที่เย่หลินบาร์ ซูหรานถูกวางยาเสียแล้ว!

เนื้อตัวของเธอร้อนวูบวาบไปหมด ก่อนที่เธอจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่และทำเรื่องโง่ๆต่อหน้าสาธารณะเหล่านั้นลงไป เธอก็สบสายตาไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอแล้วในตอนนี้

เย่หลินบาร์เป็นคลับบาร์ผู้ชายที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองไห่เฉิง เหล่าบรรดาชายหนุ่มพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ลูกค้าผู้หญิงที่อยู่รอบข้างพอใจ แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่นั่งอยู่ในบูธตรงมุมห้อง

เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาและดูสูงส่ง มันช่างเป็นออร่าที่ไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบเลยแม้แต่น้อย

โดยแววตาที่เขามองมายังเธอนั้น ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความไม่พอใจอยู่

เขากำลังหนักใจว่าเธอจะไม่มีปัญญาจ่ายใช่ไหม?

"ไม่ต้องห่วง ฉันรวยมาก" ซูหรานต้องการหยิบบัตรในกระเป๋าออกมา เพื่อพิสูจน์สภาพทางการเงินของตัวเอง

แต่แล้วจู่ๆ เท้าของเธอก็อ่อนลง และเธอก็ล้มไปที่ตัวของชายหนุ่มคนนั้นอย่างเต็มแรง

ดวงตาของฟู่จิ้นหานฉายประกายความเย็นชาออกมา และคิดว่าเธอก็คงจะเหมือนหญิงสาวเหล่านั้นที่ต่างก็พากันกระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

เขาเพิ่งจะมาถึงเมืองไห่เฉิง และคนพวกนี้ก็ได้จัดสาวงามมาให้กับเขาเสียแล้ว

ฟู่จิ้นหานกระตุกรอยยิ้มที่ดูแคลนออกมา มันทั้งเย็นชาและไม่แยแสเอาเสียมากๆ "ผู้หญิงอย่าคุณ ผมเห็นมาเยอะแล้ว หากครั้งต่อไปหากคิดที่จะยั่วยวนใครเขา อย่าลืมทำตัวให้บอบบางและไร้เดียงสาด้วย ไม่แน่นะว่า อาจจะสามารถกระตุ้นความตื่นเต้นของผู้ชายก็เป็นไปได้"

บอบบางและไร้เดียงสา! !

ซูหรานรู้สึกได้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถาโถมเข้ามา

ตามคาด พวกผู้ชายก็ชอบแบบที่บอบบางและไร้เดียงสากันทั้งนั้น!

ดังนั้นลู่ซิวหนิงคู่หมั้นของเธอจึงไปมีความสัมพันธ์กับซูอินหญิงสาวที่แสนจะบอบบางลับหลังเธอนั่นเอง!

เมื่อนึกถึงภาพที่หญิงโฉดชายชั่วได้เปลือยกายและพันกันอยู่อย่างนั้น ซูหรานก็รู้สึกโกรธเอาเสียมากๆ

เพราะความโกรธนั้นไม่สามารถบรรเทาลงได้ เธอจึงฟังคำแนะนำของหลินเยว่เยว่ และมาที่เย่หลินบาร์เพื่อแก้แค้นแบบนี้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะถูกวางยาแบบนี้ได้

ในเวลานี้ เธอรู้สึกราวกับว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอถูกมดนับหมื่นตัวรุมกัด และเธอก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

แต่ฟู่จิ้นหานกลับผลักเธอออกไปอย่างไร้เยื่อใย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและจากไปอย่างเย็นชา

ซูหรานไม่ต้องการอยู่ที่นี่และเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่รู้ได้ เธอจึงพยายามอดกลั้นต่อความอาย จากนั้นก็ดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ "ฉันถูกวางยา ได้โปรด... ช่วยฉันด้วย..."

…

ซูหรานถูกพาตัวออกจากเย่หลินบาร์

สิบนาทีต่อมา โรงแรมซีอ้าน