บทที่ 13 เป็นผู้หญิงของผม คุณก็ยอมอย่างนั้นเหรอ

ในห้องบนชั้นสอง ฟู่จิ้นหานได้คลายริมฝีปากที่กัดไหล่ของซูหรานออกแล้ว

ในความมืด ดวงตาอันแหลมคมของเขาจ้องมองไปที่เธอ

จากข้อมูลที่จี้เยี่ยนโจวส่งให้เขาเมื่อคืนที่ผ่านมา เย่ซิงหลานเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน และก็ได้ตัดสินว่ามันคืออุบัติเหตุ

หรือว่าการตายของเธอยังมีสาเหตุอื่นอยู่อีก?

และการที่ซูหรานได้มาหาเขา ไม่ใช่เพื่อลู่ซิวหนิง แต่เพราะการตายของแม่เธอต่างหาก?

หลังจากรออยู่นาน แต่ไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างใด ซูหรานก็ร้อนใจขึ้นมาแล้ว "ขอแค่คุณบอกความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในปีนั้นกับฉันมา คุณจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทุกอย่าง"

ดวงตาของฟู่จิ้นหานมืดมนและไม่ชัดเจน "ผมต้องการให้คุณมาเป็นผู้หญิงของผม คุณจะยอมหรือไม่?"

ซูหรานสะดุ้งเล็กน้อย และใบหน้าหล่อเหลาของ "สามีตัวพ่อ" ของเธอก็แวบขึ้นมาในหัวทันที

เมื่อได้เห็นการแสดงออกแบบนี้ ท่าทางที่ดีขึ้นของฟู่จิ้นหานก็กลับมืดมนอีกครั้ง และน้ำเสียงที่ไม่มีความสุขของเขาก็ผสมกับความหึงหวง พร้อมกับพูดว่า "ทำไมล่ะ? ทนไม่ได้ที่จะแยกทางกับคู่หมั้นของคุณอย่างนั้นเหรอ?"

ซูหราน "???"

ลู่ซิวหนิง?

เขาคู่ควรด้วยเหรอ? !

แต่แล้วใบหน้าของสามีตัวพ่อคนนั้นก็วนเวียนอยู่อย่างนั้น และซูหรานก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

การตอบสนองของเธอแบบนี้ ในใจของฟู่จิ้นหานกลับเป็นความผิดในใจไปเสียนี่ ตามคาด เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ เธอตัดใจจากลู่ซิวหนิงไม่ได้จริงๆ!

ฟู่จิ้นหานหัวเราะอย่างเย็นชา และความโกรธในใจของเขาที่ถูกดับลงก็เริ่มลุกเป็นไฟอีกครั้ง

เขาอยากจะลงโทษผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง แต่จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู แล้วก็มีเสียงที่นับถือและประจบประแจงดังขึ้นมาว่า "ลุงสามครับ คุณลุงพักผ่อนหายเหนื่อยหรือยังครับ?"

ลู่ซิวหนิง!

จู่ๆ ซูหรานก็กลับมามีสติอีกครั้ง และหัวใจของเธอก็จุกไปจนถึงลิ้นปี่

เธอไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่ลู่ซิวหนิงเรียกชายคนนั้นในห้องเสียด้วยซ้ำ ในหัวมีเพียงเสียงสะท้อนที่ว่า : หากเธอถูกจับได้ว่าอยู่ที่นี่กับผู้ชายคนหนึ่ง แผนการในคืนนี้จะต้องล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความกังวลใจของเธอ ใบหน้าของฟู่จิ้นหานก็มืดลง

ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นจากซูหรานและเดินตรงไปที่ประตู

น้ำหนักบนร่างกายได้หายไป ก่อนที่ซูหรานจะทันได้สัมผัสกับความโชคดี เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตู และแสงหนึ่งก็ได้ลอดเข้ามา

ฟู่จิ้นหานอยู่ท่ามกลางแสงสว่างนั้น และไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่ชัดเจนของเขาได้

เสียงของลู่ซิวหนิงดังขึ้นอีกครั้ง "งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฟู่จิ้นหานก็ขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา "ในห้อง มีสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เข้ามาน่ะ... "

ฟู่จิ้นหานยิ้มๆ จงใจที่จะทำให้ซูหรานกังวลมากขึ้น