บทที่ 119 ชมการแสดง (2)

ธันวาให้ความร่วมมืออย่างสุภาพบุรุษ

หลังจากเสร็จทุกอย่าง เขาก็เดินเข้าไปในสถานที่แสดงโชว์กับช่างภาพที่มาด้วยกัน

พวกเธอที่นำโดยมารีญาก็รีบตามไปทันที

นัยน์ตาทุกคนคือความอึ้งทึ่ง

ในขณะนี้การแสดงยิ่งใหญ่เริ่มแล้ว

พื้นที่ทั้งหมดเหลือแค่แสงบนเวที โลกทั้งใบมืดมิด มีเพียงแค่แสงระยิบระยับบนเวทีเท่านั้น

โมเดลกลุ่มหนึ่งกำลังโชว์เสื้อผ้าบนร่างตัวเองด้วยความเป็นมืออาชีพที่สุดบนเวที

ตอนนี้ทุกอย่างที่โชว์คือเสื้อผ้าผู้หญิง

ถึงแม้แสงไม่สว่าง แต่ธันวาก็ยังดึงดูดสายตาคนนับไม่ถ้วน

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเอาสายตาไปมองเขา นัยน์ตาทุกคนเต็มไปด้วยความทึ่ง

เห็นสายตาธันวากำลังมองหา มารีญาก็รีบเข้าไปข้างๆ เขาทันที แล้วพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น “พี่คะ พี่หาที่เหรอ? ที่นั่งหมายเลขเท่าไร? ฉันจะช่วยพี่หาค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ” ธันวาตอบเรียบๆ สายตาไม่มองเธออีกเลย สายตาจับจ้องชัชนันท์ที่กำลังคุยจ้อกับวารี มุมปากก็ยกยิ้ม

“ถ้างั้นพี่คะ เราแอดไลน์กันได้ไหม? พี่น่าจะจำฉันได้อยู่นะ? ตอนคอนเสิร์ตกับงานแฟนมีตพี่ ฉันไปหาพี่สองสามครั้งที่หลังเวที ฉันชื่อมารีญา บริษัทครอบครัวฉันคือวงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ป ฉัน……”

“ขอโทษนะครับ ไม่สะดวก” ธันวายิ้มอย่างมีมารยาท พูดจบสายตาเขาก็กวาดมองไปรอบๆ อย่างว่องไว จากนั้นก็จับจ้องที่ชัชนันท์ ขณะก้าวเท้าทีละก้าวเดินไปข้างเธอ

ความไม่แยแสของเขาทำให้มารีญาผิดหวังมาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกเขาปฏิเสธไม่ให้แอดไลน์

ก่อนหน้านี้ตอนเธอไปงานแฟนมีต งานคอนเสิร์ตเขา เธอก็เคยไปขอถ่ายรูปหมู่และขอลายเซ็นที่หลังเวที และทำการแนะนำตัวเองด้วย

เขาเติมเต็มความปรารถนาในคำขอเล็กๆ น้อยๆ ทุกครั้ง แต่ไอดีไลน์ เขากลับไม่ยอมให้

เขาดูเหมือนจะมีมารยาทและสุภาพบุรุษกับแฟนคลับอย่างพวกเธอ แต่จริงๆ แล้วห่างเหินสุดๆ

อีกอย่างดูจากท่าทีเขาที่มีต่อตนแล้ว เธอก็รู้ว่า ถึงแม้ตนจะเคยไปเจอเขาหลายครั้ง แต่เขาจำเธอไม่ได้เลย

คิดถึงตรงนี้เธอก็รู้สึกหดหู่ เจ้าหญิงน้อยผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์อย่างเธอ เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนเอาใจไม่ใช่เหรอ?

แต่พอเป็นธันวา เขากลับไม่สนใจไยดี

ดาราในวงการบันเทิง ไม่มีคนไหนเหมือนธันวา คนทั่วไปเมื่อเจอลูกหลานคนรวยอย่างพวกเธอ ก็เลือกที่จะสนิทสนม แต่ธันวาไม่ใช่แบบนั้น

เมื่อก่อนเธอไปเข้าร่วมกิจกรรม เมื่อเหล่าดาราได้ยินว่าเธอคือเจ้าหญิงแห่งวงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ป ทุกคนก็รีบมาขอช่องทางติดต่อเลยไม่ใช่หรือไง?

แต่เพราะธันวาไม่เหมือนพวกเขา เธอก็เลยยิ่งชอบธันวา ยิ่งอยากใกล้ชิด

ตอนดวงดาวลอยอยู่บนท้องฟ้ามันสวยงามกว่าตอนอยู่ต่อหน้า

ธันวาเดินไปนั่งข้างๆ ชัชนันท์ท่ามกลางจุดสนใจของทุกคน

กลิ่นส้มมือตะโกจางๆ ของโจมาโลนลอยปะทะจมูก ชัชนันท์ค่อยๆ หันศีรษะกลับไปมองธันวา

ช่วงที่สายตาประสานกัน ธันวาก็ยกยิ้มอ่อนโยนสดใสขึ้นมาทันที “บังเอิญจัง”

ทั้งๆ ที่โดยรอบมืดสลัวมาก แต่ในขณะนี้ชัชนันท์กลับรู้สึกว่ามันสว่างเพราะดวงดาว

พอเขายิ้มขึ้นมา ราวกับโลกทั้งใบสว่างตาม ปริมาณออกซิเจนในอากาศก็มากขึ้นตาม

ธันวาเกิดมามีเสน่ห์ก็งี้แหละ ท่าทางตอนเขายิ้มขึ้นมา ดูดีกว่าดาราชายทุกคนในวงการ

ชัชนันท์ยิ้ม “จริง……นายมาได้ยังไง?”

“มีละครเรื่องหนึ่งยังถ่ายไม่เสร็จ ยืดเวลาไปอีกหน่อย ยืดเวลาถ่ายภาพข้างนอกอีกหน่อย” ธันวาพูดตามความจริง

ช่างภาพก็อยู่ข้างๆ ถ่ายภาพเงียบๆ

พวกเขาสองคนคุยเล่นสนิทสนมกัน ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตามากแค่ไหน เหล่าแฟนคลับธันวาที่อยู่ในงานก็อิจฉากันหมด