บทที่ 124 พวกเรามาเห็นปาฏิหาริย์พร้อมกันเถอะ

คนอื่น ๆ ค่อย ๆ พยักหน้าขึ้นมา

“มารีญา ถ้าเกิดว่าเรื่องราวมันใหญ่โตไป แล้วพวกหล่อนสืบเสาะมาถึงตัวเธอจะทำยังไงล่ะ?”

“ใช่ ใช่ เป็นกังวลจังเลย”

พอได้ยินแบบนี้ มารีญาก็หึเสียงเย็นออกมาอย่างดูถูก “วางใจเถอะ ไม่มีทางตรวจเจอหรอก ทวิตเตอร์ของฉันไม่ได้ใช้ชื่อจริงสมัคร แล้วภาพกล้องวงจรปิดในงาน ฉันก็ให้คนลบทิ้งไปแล้วด้วย”

“แล้วอีกอย่าง ถึงจะตรวจสอบออกมาได้แล้วยังไง? พวกเธอคิดว่าชัชนันท์จะทำอะไรฉันได้? เรื่องง่ายดายแค่นี้ พ่อแม่ฉันจะจัดการไม่ได้เลยเหรอ? พวกเธอนี่ดูถูกตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์เกินไปแล้วมั้ง?” มารีญาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม

เธอเชื่อมั่นว่า ไม่ว่าจะยังไง ตัวเองก็จะต้องไม่มีทางเป็นอะไรแน่ มีพ่อแม่คอยคุ้มกะลาหัวอยู่ เรื่องเล็กแค่นี้ จะถือเป็นเรื่องอะไรกัน?

“เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นได้แล้ว รีบมาสนุกกันต่อดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันยังต้องไปเยี่ยมชลิตาที่ศูนย์กักกันอีก จะได้เอาข่าวดีนี่ไปบอกชลิตาด้วย ฮา ฮา ฮา” มารีญาหัวเราะอย่างเปิดเผยและดูสะดุดตา

“ชลิตาแกล้งท้องเพื่อให้ได้แต่งงาน แล้วพี่ชายเธอก็จะหย่าแล้ว เธอยังจะคบหากันต่อไปอีกเหรอ?” มีคนถามขึ้นมา

“ฉันกับชลิตาเป็นเพื่อนรักกันนะยะ? ทำไมฉันจะต้องเลิกคบหากันเพราะเรื่องแค่นี้ด้วย แล้วอีกอย่างฉันก็สามารถเข้าใจชลิตาได้ ที่หล่อนทำแบบนั้นเพราะว่ามีเหตุผลสามารถให้อภัยได้ ที่จริงตอนแรกฉันก็โมโหเหมือนกัน แต่ต่อมาก็พอเข้าใจได้แล้ว” มารีญาพูดขึ้นมาเสียงดัง

“มารีญานี่ช่างเป็นคนจิตใจดีจริง ๆ……”

“ใช่ ใช่ มารีญาของเราเป็นเจ้าหญิงน้อยผู้มีจิตใจดีจริง ๆ”

พอมารีญาได้ยิน ก็หัวเราะอย่างได้ใจขึ้นมา แล้วพูดเสียงดังขึ้นว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว คนอย่างฉัน เป็นคนใจดีมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มาพี่น้อง เรามาสนุกกันต่อดีกว่า วันนี้ฉันมีความสุข เพราะฉะนั้นค่าใช้จ่ายทุกอย่างในวันนี้ ฉันจะเป็นคนจ่ายเอง”

“มารีญาจงเจริญ!!!!”

“รักเธอจังเลย มารีญา!!!!”

มารีญาไม่ได้ตอบอะไรพวกเธอ เอาแต่เต้นรำและดื่มเหล้าไปคนเดียว ท่าทางอย่างกับว่าเหนือกว่าคนอื่นชั้นหนึ่งยังไงอย่างงั้น

แค่นึกถึงการด่าทอพวกนั้นที่ด่าชัชนันท์ในโซเชียล เธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมา และรู้สึกสบายใจ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมา การด่าทอพวกนั้นจะรุนแรงขึ้นมาอีกหน่อยหรือเปล่า?

พอคิดมาถึงตรงนี้ ทั้งตัวเธอก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมา ท่าเต้นในการเต้นก็ยิ่งเย้ายวนคนมากขึ้นมาเลย

…….…..

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง แทนไทก็ได้ทำรามยอนคู่กับไข่ดาวไม่สุกรสเลิศอย่างที่ชัชนันท์ต้องการเสร็จออกมาแล้ว

และใส่ไว้ในจานก้นลึกสีขาว ข้างจานมีบล็อคโคลี่ลวกน้ำวางตกแต่งอยู่สองชิ้น และยังใช้ซอสสีแดงวาดเป็นรูปดอกไม้ง่าย ๆ ด้วย

ก็แค่บะหมี่รามรอนธรรมดามากถ้วยหนึ่ง แต่กลับถูกเขาทำให้รู้สึกเหมือนว่าเป็นของที่คนธรรมดาไม่มีปัญญาหากินได้

หม้อที่ต้มบะหมี่ข้าง ๆ ยังมีไอร้อนลอยออกมาอยู่ ทำให้ตัวเขามีกลิ่นอาหารติดไปด้วยเล็กน้อย

พอเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว เขาก็แกะผ้ากันเปื้อนออกอย่างเชื่องช้า แล้วยกผลงานของตัวเองขึ้นมา กลับมาที่ห้องรับแขก

ตอนนี้ชัชนันท์กำลังคลุมเสื้อขนปุยสีขาวตัวหนึ่งอยู่ และหลับตาพักสายตาอยู่

เสื้อขนปุยแค่คลุมไปถึงตรงน่อง ขาเรียวยาวขาวนวลทั้งสองข้างเด่นชัดอยู่ด้านนอกโดยไม่มีอะไรปิดบัง

ผมยาวสีดำเป็นลอนใหญ่ราวกับสาหร่ายสยายอยู่บนโซฟาอย่างตามใจชอบ เพิ่มความมีเสน่ห์และเซ็กซี่ขึ้นมาหลายเท่า

ในตอนนี้ความสวยราวกับนางฟ้า ความอ่อนโยน ความมีเสน่ห์ ความเซ็กซี่รวมอยู่ในตัวคนคนเดียว แต่กลับไม่มีความรู้สึกไม่เข้ากันเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เป็นความรู้สึกแตกต่างมาปะทะกัน แต่กลับเป็นการหลอมรวมที่ไม่สมเหตุสมผล

ความงามในโลกมนุษย์มันก็เท่านี้

เขามองไปที่เธออย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย แล้วก็เอาของวางลงบนโต๊ะรับแขกอย่างเชื่องช้า

เสียงอุปกรณ์กินอาหารกระทบกับโต๊ะนั้นเบามาก แต่เธอกลับลืมตาทั้งคู่ขึ้นมาทันที แล้วลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว ตาทั้งคู่มองไปที่อาหารรสเลิศและประณีตด้วยความดีใจ แล้วพูดชื่นชมเสียงอ่อนขึ้นว่า “เก่งจังเลยค่ะ อาหารแค่ไม่กี่บาง แต่คุณกลับทำออกมาอย่างกับเป็นอาหารราคาเป็นพันเลย”

เขาเอาช้อนกับส้อมวางไว้ด้านบนเบา ๆ “กินเถอะ”

ชัชนันท์ใช้ช้อนกับส้อมตักบะหมี่ขึ้นมาเล็กน้อยแล้วส่งเข้าปากอย่างทนรอไม่ไหว รสชาติหวานเผ็ดค่อย ๆ แผ่ขยายไปในช่องปาก ทั้งตื่นเต้นและรสชาติดีมาก