บทที่ 145 ชลิตาถูกตัดสินจำคุกสามปี

“ฉันมีกรรไกรอยู่ในห้อง ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องใช้มัน” ชัชนันท์ไม่สามารถที่จะอยู่กับเขาได้อีกต่อไป

ถ้าเธอพูดต่อไป เธอกลัวว่าหัวใจของเธอจะหยุดเต้น

“อืม งั้นก็ค่อยๆ ตามผมมา” หลังจากพูดจบเขาก็พาเธอเข้าไปในห้อง

“กรรไกรอยู่ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงของฉัน” ชัชนันท์ชี้ไปที่ตำแหน่งของโต๊ะข้างเตียงและพูด

แทนไทไม่ได้พูดอะไร และค่อยๆ พาเธอไปที่ข้างเตียงช้าๆ

จากนั้นทั้งสองก็นั่งลงด้วยกัน

เขาเอื้อมมือไปทางลิ้นชักอย่างระมัดระวังโดยตั้งใจจะหยิบกรรไกร แต่เมื่อเขาขยับ เธอคงจะเจ็บปวด

“เดี๋ยวก่อน ฉันเจ็บมาก…” แทนไทกล่าว

เขาไม่พูดอะไร เขากดหัวเธอแนบหน้าอกอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกรรไกร

ภายใต้ท่าทางที่คลุมเครือ ความรู้สึกนับไม่ถ้วนกำลังเติบโตขึ้นมากมาย

หัวใจของเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดอีกครั้งพร้อมกับอาการชา

ไม่นานเขาก็ได้กรรไกร

เขาค่อยๆ ตัดผมที่ไม่เชื่อฟังเหล่านั้นออก จากนั้นจึงวางกรรไกรลงแล้วดันเธอออกอย่างระมัดระวัง “เสร็จแล้ว”

เธอหายใจเข้ายาวๆ ราวกับว่าเธอได้รับการปลดปล่อยแล้ว จากนั้นก็ขยับไปด้านข้าง พยายามรักษาระยะห่างระหว่างเธอกับเขาให้มากที่สุด

สายรัดชุดนอนของเขาและชายเสื้อชุดนอนนั้น ถูกเธอนั่งทับไว้ แต่เธอไม่รู้อะไรเลย

เธอรู้สึกว่าหนังศีรษะยังเจ็บอยู่ ชัชนันท์ค่อย ๆ จับศีรษะของเธอเบา ๆ แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่กล้ามองตาเขา เธอหลบสายตาและมองออกไปนอกหน้าต่าง “ขอบคุณ”

“ปวดหัวเหรอ?” เขาถามเบาๆ

“ใช่” ชัชนันท์พยักหน้า

“ขอดูหน่อย”

“ไม่ต้อง……”

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะพูดจบ เขาหันศีรษะของเธอไปด้านข้างอย่างเอาแต่ใจ แล้วตรวจดูหนังศีรษะของเธออย่างระมัดระวัง

เนื่องจากเมื่อครู่มีการยื้อดึงกันอย่างต่อเนื่อง สถานที่นั้นจึงรกรุงรัง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วนวดเบาๆ “มันแดงนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร ผมจะนวดให้”

ปลายนิ้วของชายผู้นั้นดูเหมือนจะมีกระแสไฟฟ้า และทุกที่ที่เขาสัมผัส เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต

จนเธอลืมหายใจ

การนวกคลึงโดยไม่ได้ตั้งใจ มักเป็นการเย้ายวนใจมากที่สุด

“ไม่ต้อง ฉันจะทำเอง...”

“อย่าขยับ”

ไม่ต้องจริงๆ ชัชนันท์ดันมือออกอย่างรวดเร็ว “ดึกมากแล้ว คุณไปนอนได้แล้ว”

สายรัดของชุดนอนของเขาอยู่ใต้ร่างของเธอ แต่เธอไม่รู้

จากการยื้อดึงของเธอ เชือกที่มัดไว้ในตอนแรก ตอนนี้ก็กลายเป็นหลวม

“งั้นคุณนวดเองแล้วกัน” เขากล่าว

“อืม......”

แทนไทยืนขึ้น เพราะการลุกขึ้นเร็วเกินไป สายรัดเสื้อคลุมอาบน้ำและชายเสื้อที่เธอนั่งอยู่ใต้นั้นถูกดึงกลับอย่างรวดเร็ว และสายรัดเสื้อคลุมอาบน้ำก็ถูกปลดออกทันที

เขาหันไปมองเธอแล้วพูดเบาๆ “ราตรีสวัสดิ์”

เขาหมุนตัว และสายรัดก็คลายออกพร้อมๆ กัน ซึ่งเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว

วินาทีถัดมา ร่างกายที่อยู่ใต้เสื้อคลุมอาบน้ำก็ไม่มีสิ่งของมาปิดบัง...

คืนนั้น และแสงในตอนกลางคืนก็ไม่ชัดเจน ซึ่งเธอไม่สามารถมองเห็นร่างกายของเขาได้ทั้งหมด

ในเวลานี้ไฟในห้องสว่างจ้าและเธอมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

เธอปิดตาของเธอทันที “ห้า คุณจะทำอะไร? ทำไมคุณไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ”

สถานการณ์กะทันหันทำให้เขาตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาก็กลับมาสงบลง และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

หลังจากมองดูเธออย่างราบเรียบ เขาก็ค่อย ๆ หยิบสายรัดจากบนพื้น ใส่เข้าไปในรูสายรัดที่เขาคุ้นเคย แล้วพูดว่า “ที่ผมใส่อยู่ไม่ใช่เสื้อผ้า?”

“ฉันหมายถึงข้างใน ทำไมไม่ใส่ล่ะ?”

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ลืมน่ะ”

ขณะพูด เขารัดสายรัด

“เสร็จแล้ว” เขาพูด

ชัชนันท์ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ และเมื่อพบว่าเขาแต่งตัวแล้ว เธอก็หายใจเข้ายาวๆ

แค่สถานการณ์เมื่อครู่น่าอายจริงๆ

ในตอนนี้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับเขาแบบเห็นหน้ากัน

“ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น จะอายทำไม” เขาแซว แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย

“หน้าด้าน ออกไป” ชัชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและหันหัวของเธออย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของเขาเริ่มแดงอีกครั้ง