บทที่ 147 รนหาที่ตาย

เขาไม่รู้จริงๆว่าจะทำอย่างไรกับตัวเอง

เมื่อเร็วๆ นี้พ่อของเขาเห็นว่ามีแต่การวิพากษ์วิจารณ์ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรพ่อของเขาก็ไม่ยอมรับ เขารู้สึกว่าเขากำลังจะบ้าไปแล้วจริงๆ

ทุกสิ่งเกี่ยวพันกัน ทำให้เขาต้องการหาที่ระบายอย่างมาก

ชัชนันท์ ผู้ต้องสงสัยในคดีอาญา ชัชนันท์คือคนที่ทำให้น้องสาวของตัวเองเข้าคุกกับมือ เหมาะสำหรับเป็นที่ระบายมาก

เมื่อคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ มาวินเริ่มฉีกเสื้อผ้าของชัชนันท์อย่างบ้าคลั่ง

“ชัชนันท์ แม้ว่าฉันจะผิด เธอไม่ควรโหดร้ายกับฉันขนาดนี้ ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว เธอรู้ไหม?”

“ยัยผู้หญิงที่มีจิตใจชั่วร้าย เธอเองก็ไม่เคยคิดเลยสินะ สภาพเธอในตอนนั้น ฉันจะรักเธอต่อไปได้ยังไง?”

“อ้วนเหมือนหมู ฉันจะรักได้ยังไง? ฉันอดทนตั้งนาน ก่อนที่จะเลิกกับเธอ ฉันพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว”

“ฉันเองก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าทุเรสๆ ของเธอ ฉันก็รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า”

“สิ่งที่เธอสูญเสียไปก็แค่ไต แต่เธอรู้ไหมว่าฉันสูญเสียอะไรบ้าง? สิ่งที่ฉันสูญเสียไปคือโลกที่สวยงามของฉัน”

“ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าเธอ ฉันรู้สึกว่าโลกทั้งใบไม่ได้สวยงาม”

มาวินกล่าวขณะฉีกกางเกงยีนส์สีน้ำเงินอ่อนที่เธอสวมอยู่ใต้เสื้อสเวตเตอร์

เขาเสียสติไปหมดแล้ว และคำพูดเหล่านั้นที่กดทับอยู่ในใจก็ถูกโพล่งออกมาในทันที

ถ้อยคำเหล่านี้ก็เหมือนกับมีด พุ่งเข้าใส่หัวใจของเธอทันที

ความเจ็บปวดที่รุนแรง ได้กระตุ้นสมองของเธออย่างต่อเนื่อง เตือนให้เธอนึกถึงภาพที่น่าอับอาย ย่ำแย่ และน่ารังเกียจเหล่านั้น

เมื่อมองดูใบหน้าที่น่าสยดสยองนี้ และฟังคำเหล่านี้ที่กระตุ้นจุดอ่อนของเธออย่างต่อเนื่อง เธออยากจะทำลายเขาด้วยมือของเธอเอง!

แต่เธอทำไม่ได้

ตอนนี้เธอไม่สามารถพูดได้ด้วยซ้ำ

เขารู้ดีว่ากำลังเผชิญกับอะไรต่อไป แต่นอกเหนือจากการรอความตายแล้ว เขายังรอความตายอยู่

ในขณะนั้นกระจกที่อยู่เหนือศีรษะของเธอได้บันทึกรูปลักษณ์ที่ย่ำแย่และหมดหนทางของเธอไว้อย่างชัดเจน

เธอหวังว่าในเวลานี้จะมีใครสักคนเข้ามาช่วยเธอ

เธอไม่อยากให้เขาครอบครองร่างกายของเธอ

เธอปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง

แค่เสื้อผ้าของเธอขาดแบบนี้ ท้องไส้ของเธอก็เริ่มปั่นป่วนแล้ว

เธอไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำอย่างไร

ในไม่ช้า กางเกงยีนส์ของเธอก็ถูกเขาโยนลงบนพื้น

กรงเล็บของเขาเอื้อมไปที่เสื้อของเธออีกครั้ง

เขาฉีกด้วยกำลังทั้งหมดของเขา

ความอับอาย ความขุ่นเคือง ความกลัว ความเกลียดชัง อารมณ์ทุกรูปแบบเชื่อมโยงกันอย่างดุเดือด กลายเป็นกรงเล็บที่โหดเหี้ยม กรีดลงบนหัวใจของเธอ บนสมองของเธอ และบนเกียรติยศของเธออย่างต่อเนื่อง

อารมณ์ถูกกดทับจนสุดขั้ว และไม่มีที่ระบาย ในที่สุด ดวงตาก็กลายเป็นที่ระบาย

น้ำตาร้อนเริ่มไหลลงที่หางตา

เธอเอาแต่ร้องขอความช่วยเหลือในใจ

แต่เธอก็รู้ดีว่าคงไม่มีใครมาช่วยเธอได้

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ แต่เธอก็ยังคาดหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์

ดวงตาของมาวินแดงก่ำ น้ำตาแบบนี้ทำให้เขาโล่งใจ ทุกวันนี้เขาต้องทนกับพ่อของเขา ในเวลาได้ระบายออกหมดแล้ว

“ตึก”

ในเวลานี้ ประตูที่ปิดอยู่ก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

ผู้มาเยี่ยมมีความกระตือรือร้นอย่างมาก และประตูสีขาวถูกเตะลงและตกลงบนพื้นอย่างแรง

สำหรับเธอ เสียงนี้เป็นความหวัง

ดวงตาของเธอมองตามเสียงทันที

เธอเห็นว่าชายผู้นั้นปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำ

เขายืนอยู่ที่ด้านหน้า สวมชุดสีดำและกางเกงขายาวสีดำ เย็นชาราวกับผู้ที่มาจากขุมนรก แผ่ความเย็นชาที่น่าสยดสยองไปทั่วร่างกายของเขา

แสงไฟในทางเดินนั้นสว่างมาก กลับทำให้ใบหน้าของเขาเย็นชามาก