บทที่ 164 ทยาวรเข้าร่วมประกวดแทนตนุสรณ์

หลังจากคนในตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์แสดงความเกรงใจต่อวันชัยแล้วก็ออกไปจากห้องผู้ป่วยพร้อมกับชัชนันท์และแทนไท

ขณะที่เดินออกจากห้องผู้ป่วย มาวินก็ถอนหายใจยาวๆ จากนั้นก็หยิบกุญแจรถขึ้นมาด้วยความรวดเร็วแล้วก้มหัวพูดว่า “เดี๋ยวผมไปขับรถมาก่อนนะ”

หลังจากนั้น เขาก็จากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เขารีบเดินมากและไม่เงยหน้าขึ้นมามองใครเลยตลอดทาง

เมธีพิงรถเข็นเงียบๆ ปล่อยให้ดวงพรเข็นตัวเองไปตามที่เธอต้องการ เขาหรี่ตาที่มีสีดำมากๆ ทั้งสองข้างของเขาลงเล็กน้อย และจับจ้องไปยังแผ่นหลังของมาวินพร้อมทั้งค้นหาดูสักพัก

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ละสายตากลับมาและแสดงสีหน้าที่ดูอบอุ่น

…………

เมื่อชัชนันท์กลับถึงบ้าน แทนไทก็เดินลงมาจากชั้นบนพอดี เขากำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ด้วยความใจจดใจจ่ออย่างลึกซึ้งแต่กลับดูเนือยๆ

เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีขาวคู่กับกางเกงลำลองสีน้ำตาล ช่างดูเป็นการแต่งกายที่เรียบง่ายมากๆ แต่เมื่ออยู่บนตัวเขากลับดูหรูหราและล้ำค่าไม่เหมือนกับทั่วๆ ไป

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นชัชนันท์ ก็รีบก้าวเท้าเดินมาหาทันที “ผมกำลังจะไปหาคุณที่ข้างบ้านพอดีเลย ทำไมคุณถึงกลับมาแล้วล่ะ?”

“อืม...... วันนี้พวกเราต้องกินข้าวกลางวันที่บ้านแล้วล่ะ” ชัชนันท์เอ่ย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น?”

“ชลิตาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าชนิดรุนแรงและฆ่าตัวตายในคุกและเพิ่งจะได้รับการช่วยชีวิตกลับมาได้ ตอนนี้พ่อของฉันและหทัยอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล” ชัชนันท์พูดพร้อมดูลมชมวิว

เมื่อพูดจบก็นั่งลงที่โซฟาด้วยความขี้เกียจ

การที่ได้นั่งบนโซฟาที่อ่อนนุ่มนี้ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขที่สุด เนื่องจากเธอเหนื่อยมาตลอดช่วงบ่ายแล้ว ตอนนี้เธออยากแค่จะนั่งเฉยๆ อยู่ตรงนี้ นั่งจนชั่วฟ้าดินสลายเลย

แทนไทลงไปนั่งข้างๆ และมองดูเธอ “โรคซึมเศร้าชนิดรุนแรง? เธอเคยมีประวัติเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อนหรอ?”

ชัชนันท์ส่ายหัว “ไม่นะ คิดว่าน่าจะเป็นเพราะมาวินพูดถึงเรื่องการหย่าก็เลยถูกกระตุ้นล่ะมั้ง...... แล้วก็บวกกับการที่ไม่มีอิสระระหว่างที่อยู่ที่นั่นด้วย ดังนั้น เธอก็เลยเป็นแบบนั้น”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้แกล้งทำ?” แทนไทถามอย่างเคร่งขรึม นัยตาดูไม่มีความอบอุ่น

“การวินิจฉัยโรคซึมเศร้าต้องอาศัยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ในการดำเนินการ คุณว่าจะมีใครหลอกเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ได้ไหมล่ะ?” ชัชนันท์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มี......พวกสายลับพวกนั้นทำได้” แทนไทเอ่ย

“คุณก็พูดแล้วว่าพวกสายลับทำได้ แต่ชลิตาไม่ได้เป็นสายลับ เธอไม่ได้มีความสามารถอะไรด้านนี้เลย อีกอย่าง ในนั้นมีคนของฉันจ้องมองอยู่ พวกเขาคงไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสเล่นลูกไม้อะไรหรอก” ชัชนันท์เอ่ย

“......” แทนไทไม่พูดอะไร เขาได้แต่หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดเงียบๆ และเริ่มสูบบุหรี่

“ห้า”

“หืม?”

“กลางวันนี้เราจะออกไปกินข้าวข้างนอกหรือกินที่บ้านดี?”

“คุณเลือกเลย”

“ฉันอยากกินที่บ้าน ถ้ายังไม่กินของที่อยู่ในตู้เย็นอีกก็คงจะเสียแล้ว แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก ไม่อยากขยับไปไหนเลย” พูดจบชัชนันท์ก็ขยับคอที่เหนื่อยล้าของเธอ

“งั้นผมทำเอง”

“วันปีใหม่นะ ลำบากคุณแล้วล่ะ” ชัชนันท์กล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ลำบากอะไรเลย” เขากล่าว

ชัชนันท์ยิ้ม ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทุกครั้งที่อยู่กับเขา เธอมักจะรู้สึกว่าในใจสงบเป็นพิเศษ

ดูเหมือนว่าตอนที่อยู่กับเขาชีวิตก็เงียบสงบเป็นพิเศษ

“กินอะไรกันดี?” เขาถามอย่างจริงจัง

“ฉันไม่เลือกกิน คุณทำอะไรง่ายๆ แค่ไม่กี่อย่างก็พอแล้ว” ชัชนันท์ยิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาเดินเข้าไปในห้องครัวช้าๆ โดยไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ ก็มีสายโทรเข้ามาจากนลิน เธอแค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกได้ถึงรสชาติของปีใหม่ที่ฟังแล้วดูมีชีวิตชีวามาก

“สวัสดีปีใหม่ คุณนันท์”