บทที่ 17 ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?

หัวใจของชัชนันท์ตึงเครียด ปฏิกิริยาแรกของเธอคือ เพราะเธอทำให้แผลของเขาฉีก

เธอเปิดไฟภายในรถทันที และจ้องไปที่ชายคนนั้น

เมื่อมองอย่างละเอียด เธอก็พบว่าเสื้อสีดำบนตัวของเขาดูเหมือนจะเปียก

"แผลของคุณฉีกแล้ว" ชัชนันท์รู้สึกประหม่า

แม้ว่าเธอจะไม่เห็นภาพนั้นด้วยตาตัวเอง แต่แค่คิดก็รู้ว่ามันคงจะเจ็บปวดมาก

แทนไทก้มศีรษะลงและเหลือบมองอย่างเฉยเมย "ไม่เป็นไร"

ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์ ราวกับว่าคนที่บาดเจ็บไม่ใช่ตัวเขาเลย

"นี่ยังบอกว่าไม่เป็นไร?"

"บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ตายหรอก" เขาหมุนพวงมาลัยอย่างมั่นคงด้วยท่าทีที่เฉยเมย และมองตรงไปข้างหน้า

"บาดเจ็บเล็กน้อย แต่หากไม่รีบรักษาให้ทันเวลา เมื่อติดเชื้อก็อาจจะเสียชีวิตได้" ชัชนันท์กล่าวอีกครั้ง

เขากลายเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าเธอ เธอคงนั่งเฉยๆ ไม่สนใจไม่ได้หรอก

"กลับไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

"ไปส่งคุณที่บ้านก่อน"

"ผมเกลียดโรงพยาบาล ถ้าไม่จำเป็น ผมก็ไม่ชอบไปที่นั่น" เขายังคงขับรถไปข้างหน้า เขาไม่มีท่าทีจะเชื่อฟังเลย

ชัชนันท์เข้าไปใกล้เขาทันที และปลดกระดุมเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นเธอตกใจมาก ที่หน้าอกขวาของเขาและบนท้องด้านขวาที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซถูกย้อมไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดง

ของเหลวสีแดงสดไหลไปทั่วร่างกาย กล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแรง และกล้ามหน้าท้องสุดท้องเซ็กซี่ เปื้อนไปด้วยเลือด

ภาพนั้นน่าตกตะลึงมาก และเธอก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ

"ขับรถอยู่ ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?" ดวงตาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"กลับไปที่โรงพยาบาล" ชัชนันท์ยืนกราน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ท่าทีของชายผู้นั้นอ่อนโยนในทันที "เด็กดี ไม่โวยวายนะ..."

จากนั้นเขาก็ติดกระดุมด้วยมือข้างเดียว และขับรถต่อไป เขาสามารถจัดการกับบาดแผลเล็กน้อยนี้ได้ด้วยตัวเอง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดนี้ที่มันคลุมเครือเกินไป หรือเป็นภาพลวงตาของเธอ เธอรู้สึกเสมอว่าตอนที่เขาพูดคำพูดเหล่านี้ น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยน ซึ่งมันมีเสน่ห์มากๆ

เมื่อเห็นร้านขายยาริมถนน ชัชนันท์ก็กลับมารู้สึกตัวทันที "งั้นเราถอยกันคนละก้าว ฉันจะไปซื้อของที่ร้านขายยา จากนั้นจะดูแผลและทายาให้กับคุณ"

ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างเย็นชา แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่จอดรถไว้ข้างถนนอย่างเงียบๆ

ชัชนันท์ก้มศีรษะลง เตรียมพร้อมที่จะปลดเข็มขัดนิรภัยและลงจากรถ

จากนั้น เมื่อมือของเธอไปสัมผัสกับปุ่มสวิตช์ มือเธอก็ถูกมือใหญ่ที่อบอุ่นจับไว้

เมื่อหันกลับไป เธอก็เห็นใบหน้าดูดีของชายคนนั้น ซึ่งอยู่ใกล้กับเธอมากๆ

ดูเหมือนจะมีตาข่ายที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา ราวกับว่าหากไม่ระวังก็จะถูกกักขังไว้อย่างแน่นหนา

ในที่เขาดันตัวเข้ามา ชัชนันท์รู้สึกได้ถึงการกดขี่และเธอก็หายใจแทบจะไม่ออก

"แม้ว่าผมจะรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม แต่ผมหวังว่าคุณจะเป็นห่วงตัวเองก่อน เท้าของคุณเดินได้หรอ?" เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัวของเธอ มันไพเราะมากๆ

เมื่อพูดจบ ชายคนนั้นก็ลงจากรถอย่างรวดเร็ว ทำให้ชัชนันท์ไม่มีโอกาสได้พูดเลย

ชัชนันท์หน้าแดง เธอขมวดคิ้วอย่างเขินอาย ก่อนจะมองดูแผ่นหลังที่เรียวยาวของเขา แล้วก็บ่นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า "ใครเป็นห่วงคุณกัน"

ในไม่ช้าแทนไทก็ขึ้นรถมาพร้อมกับถุงยา

เขาได้นำความเย็นภายนอกเข้ามา และชัชนันท์ก็ตัวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ทันที

เขาวางของพวกนั้นลงบนตักของเธอโดยตรง และเปิดเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ฉันบอกคุณแล้วว่าอย่าอุ้มฉัน แต่คุณก็ไม่ฟัง ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ?" ชัชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและบ่น

เธอบ่นไปด้วย และเปิดถุงไปด้วย

แทนไทไม่ได้พูดอะไร แค่ฟังเธอบ่นอย่างเงียบๆ

เธอซื้อของมาอย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะสำลีก้อน สำลีพันก้าน ผ้าก๊อซ แหนบ แอลกอฮอล์ และยาฆ่าเชื้อ

ชัชนันท์ใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อแหนบก่อน จากนั้นจึงหยิบสำลีแผ่นแอลกอฮอล์ขึ้นมา และฆ่าเชื้อบาดแผลของเขาอย่างระมัดระวัง

เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดของเขา เธอจึงเป่าลมใส่บาดแผลของเขาตลอด

เธอในตอนนี้ แม้แต่ผมของเธอก็ยังมีความอ่อนโยนแฝงอยู่

หัวใจของแทนไทก็อบอุ่นขึ้นมา

"เจ็บไหม?" ชัชนันท์ถาม น้ำเสียงของเธออ่อนโยน ซึ่งมันมีเสน่ห์มาก

"ชินแล้ว" เขากล่าว