บทที่ 180 เขาจะถูกจำคุกตลอดชีวิต

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ ชัชนันท์ยังคงอกสั่นขวัญหายอยู่

สองมือเธอกำโทรศัพท์แน่น ไม่กล้าปล่อยมันสักนิด ตาสองข้างจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่ตลอด รอคอยสายเข้าจากเขา

คนที่ส่งไปตอนนี้ยังไม่กลับมารายงานสถานการณ์ มันผิดปกติเกินไปแล้วจริงๆ

ในเวลานี้ โทรศัพท์เธอก็แบตหมดปิดเครื่องไปอัตโนมัติ

เธอหาที่ชาร์จแบตเพื่อชาร์จมันให้เต็มทันที

ตอนนี้นึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่ได้เอาที่ชาร์จแบตมาด้วย เธอรีบตะโกนเรียกคนด้านนอกประตูเข้ามา ให้ช่วยหาที่ชาร์จ

ในเวลานี้ เธอไม่อนุญาตให้โทรศัพท์ตัวเองแบตหมดเด็ดขาด เธอจะพลาดข้อความใดๆ ไม่ได้

หัวใจเหมือนอยู่ระหว่างคอกับท้อง มันเต้นอย่างบ้าคลั่ง

ทางด้านแทนไท หลังจากได้รับสัญญาณว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง ก็ล็อกหน้าจอโทรศัพท์ แล้วใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า

“เกิดอะไรขึ้น” คมสันถาม

“ปิดเครื่อง ช่างเถอะ ไปโรงพยาบาลค่อยว่ากัน” แทนไทพูด

“ก็ได้” กรรณพูด

“จริงสิ คมสัน สั่งผู้บัญชาการคนนั้นที บอกเขาว่าห้ามพูดอะไรไร้สาระต่อหน้านันท์ รู้ว่าควรพูดอะไร ไม่ควรพูดอะไร” แทนไทหันไปมองคมสัน

คมสันดีดนิ้วอย่างสดชื่น “ก็แค่ไม่อยากเปิดเผยตัวตนของเราต่อหน้าพี่สะใภ้ ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง”

“ไม่ ห้า ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย?” กรรณทำหน้าไม่เข้าใจ

แทนไทไม่ตอบ ยกสายตาขึ้นมองเกริกแล้วพูดขึ้น “รีบไปหาหลักฐานกระทำความผิดของพ่อและอาของพงศ์พรโดยเร็วที่สุด แล้วประกาศมันออกไป ให้เวลานายหนึ่งวัน”

“ครับ……” เกริกพยักหน้าอย่างเคารพ

…………

ชัชนันท์รอมาครึ่งชั่วโมง สายชาร์จแบตก็ยังไม่มาส่ง

หัวใจที่ว้าวุ่นในตัว ตอนนี้ยิ่งหุนหันพลันแล่น

เธอขมวดคิ้วไม่พอใจสั่งไปที่นอกประตู “มานี่หน่อย”

เสียงค่อนข้างเย็นชา น้ำเสียงมีความไม่พอใจเล็กน้อย

ไม่นานประตูก็เปิด——

“ใครทำให้เธอไม่พอใจ? หืม?”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ชัชนันท์ดีใจทันที มองไปที่ประตู

สิ่งที่อยู่ในสายตา ก็คือมุมปากยิ้มจางๆ และใบหน้างดงามโดดเด่นของชายคนนั้น

ด้านหลังเขา มีกรรณและคมสันยืนอยู่ด้วย

ชัชนันท์ดีใจทันที หัวใจที่เดิมทีลอยอยู่กลางอากาศก็กลับสู่ที่เดิมอย่างมั่นคง

เธอรีบลงจากเตียง วิ่งแจ้นไปหาเขาแล้วกอดอย่างรวดเร็ว “นายไปไหนมา? ฉันนึกว่านายเกิดเรื่องซะแล้ว”

ช่วงเวลานี้ ใบหน้าธารน้ำแข็งเย็นชาของแทนไทหายไปจนหมดสิ้น นัยน์ตาและปลายคิ้วดูอ่อนโยนขึ้นมาก

กรรณและคมสันสองคนมองหน้ากันและกันด้วยความชอบใจ

การเคลื่อนไหวที่แขนซ้ายเธอขยับมากเกินไป แผลที่ไหล่ถูกดึงอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดเข้ากระดูก ทำให้เธอได้สติอีกครั้ง

เธอตระหนักถึงการลืมตัวของตัวเอง จึงรีบปล่อยเขาทันที หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

หัวใจเริ่มเต้นวุ่นวายไปหมด ราวกับมีลูกกวางไม่รักดีตัวหนึ่งเข้ามาในหัวใจเธอ แล้ววิ่งซ้ายชนขวาไม่หยุด

ความเจ็บปวดยังคงลุกลาม เธอเงยหน้าขึ้น ก็ปะทะสายตาอมยิ้มของเขา

อาจจะเพราะเห็นแววตาแบบนี้ของเขาน้อยมาก เธอเลยตกตะลึงไปสองสามวินาที

ในช่วงขณะหนึ่ง ก็ลืมความเจ็บปวดไป

ราวกับว่าสายตานี้ คือยาแก้ปวดที่ดีที่สุดในโลก

“เป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอ? หืม?” เขาก้มคางลง เลิกคิ้วเบาๆ มองหน้าเธอขณะมุมปาดวาดโค้งขี้เล่น

ดวงตาลุ่มลึกของเขา เหมือนแหที่ไร้รูป สามารถดักจับคนไว้ได้แน่น