บทที่ 183 ชลิตาจะถูกปล่อยออกมาแล้ว

การแสดงความเห็นเหล่านี้ ชัชนันท์ยิ่งอ่านก็ยิ่งอารมณ์ดี

เธอรู้สึกทันทีว่าอากาศที่หายใจเข้าไปในโพรงจมูกนั้นมันมีกลิ่นหอม

ชัชนันท์วางโทรศัพท์ลง หันหน้าไปมองชายหนุ่มข้างกาย “เรื่องพงศ์พรเรื่องนี้ ขอบคุณจริงๆ นะ”

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง” เขาพูดอีกครั้ง “ฉันจะขึ้นเก็บห้องให้นลิน เธอกับนลินกลับไปพักผ่อนห้องเธอก่อนเถอะ”

“ได้” เธอพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เขาประคองเธอขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง พวกเขาสามคนขึ้นชั้นบนพร้อมกัน

มาถึงชั้นบน แทนไทไปเก็บห้อง ส่วนชัชนันท์ก็พานลินกลับห้องนอนหลักของตัวเอง

เมื่อทั้งสองเข้าประตูไป นลินก็ลากชัชนันท์ไปที่เตียงใหญ่สีลาเวนเดอร์ตัวนุ่มของเธอ

คลุมผ้าห่ม ชัชนันท์จับมือเธอแล้วพูดขึ้น “คุณห้าคนนี่ ลบล้างความทรงจำที่ฉันมีต่อมาเฟียไปแล้ว จากการสังเกตของฉันสองวัน ฉันไม่เห็นความเป็นโจรจากตัวคนคนนี้เลยสักนิด”

“ที่สำคัญสุดคือ ความละเอียดอ่อนของเขาต่างกับมาเฟียทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ไม่แปลกใจที่เขาสามารถเป็นผู้นำเคียงข้างพี่ใหญ่ได้ แตกต่างกับคนอื่นจริงๆ ด้วย” นลินชมเขาไม่ขาดปาก

“ใช่ ฉันก็รู้สึกแบบนี้นานแล้ว เขาแตกต่างกับคนอื่นจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นภาพลักษณ์ บุคลิกนิสัย หรือการพูดการจาลักษณะท่าทาง ไม่เหมือนมาเฟียเลย บางครั้งฉันคิดอยู่บ่อยๆ ว่า คนอย่างเขาควรเป็นประธานาธิบดีผู้มีอำนาจ หรือไม่ก็ดาราดัง”

พูดถึงเขา ชัชนันท์ก็ชื่นชมด้วยความใจกว้างเช่นกัน แววตายิ่งอ่อนโยน มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว

สังเกตเห็นสีหน้าเธอ นลินก็จับตัวชัชนันท์ให้ตรงด้วยสีหน้าจริงจัง สองมือประคองหน้าเธอ แล้วถามด้วยใบหน้าจริงจัง “เธอชอบเขาแล้วเหรอ?”

คำถามนี้ ทำให้ชัชนันท์ประหลาดใจมาก เธอส่ายหน้า “ฉันเปล่า”

แต่นลินขมวดคิ้วเล็กน้อย มองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าสามรอบ มองตาเธอแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “เธอกับเขาอยู่คนละโลก ไม่ว่าเขาจะแสดงออกต่อหน้าเราดีแค่ไหน เราก็ห้ามลืมว่าเขาเป็นมาเฟีย”

“ไม่ว่าผิวเผินเขาจะสง่างามผู้ดีมากแค่ไหน เบื้องหลังเขาก็เหมือนกับมาเฟียทั่วไป มือเปื้อนเลือด ทำเรื่องไม่ดี และทำธุรกิจสกปรกยุ่งเหยิงพวกนั้น”

“คุณนันท์ ต้องปกป้องใจตัวเองให้ดี อย่ารักเขา เขาไม่ใช่สามีเธอ เธอควรหาผู้ชายที่เท่าเทียบกับเธอ แล้วใช้ชีวิตอันยอดเยี่ยม”

นลินพูดย้ำต่อไป พูดปากเปียกปากแฉะด้วยความหวังดี

ชัชนันท์พูดถึงแววตาและรอยยิ้มผู้ชายคนนั้น มันทำให้เธอเป็นห่วงเหลือเกิน ทำให้ในใจเธอมักรู้สึกไม่ปลอดภัย

เธอยอมรับ คุณห้าดีกับชัชนันท์จริงๆ เขาดูไม่แย่เลยนะ แต่เธอไม่สนับสนุนให้ชัชนันท์คบกับเขาเด็ดขาด

คุณนันท์ผู้สูงส่งอย่างชัชนันท์ ไม่คู่ควรกับมาเฟียอย่างเขา

“ฉันรู้แล้ว นลินเธอหยุดพูดจ้อได้แล้ว ทำไมเหมือนแม่ฉันเลย?” ชัชนันท์ตอบกลับอย่างเอือมระอา

“ก็เป็นห่วงเธอไม่ใช่หรือไง?” นลินพูด

“เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขาวดำมีเส้นทางที่ต่างกัน” ชัชนันท์เหยียดแขนขวาออกไปโอบไหล่นลินแล้วพูดขึ้น

“ตู๊ดๆๆ ……”

ทันใดนั้นโทรศัพท์เธอก็สั่นสุดชีวิต

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเดี๋ยวนั้น

พบว่ามีคนดึงเธอเข้าไลน์กลุ่ม เธอเข้าไปดู พบว่าเป็นกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมหกของตัวเอง

ด้านในล้วนเป็นชื่อที่คุ้นเคย

รวมเธอแล้วมีทั้งหมดสี่สิบคน

ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องงานคืนสู่เหย้า หลายคนแท็กเธอ บอกว่างานคืนสู่เหย้าเปลี่ยนเป็นวันเทศกาลโคมไฟตอนสองทุ่ม จึงถามความเห็นเธอ

ชัชนันท์ส่งอีโมจิ OK ไปในกลุ่มทันที