บทที่ 186 แกล้งทำเป็นโรคซึมเศร้า

ชลิตาลืมตาอย่างรวดเร็ว มองหน้าชัชนันท์ที่สะท้อนผ่านหน้าต่างอย่างเย็นชา ข้อต่อมือสองข้างกำแน่นจนซีดขาว

หทัยได้ยินหัวข้อนี้ สีหน้าก็บูดบึ้งเย็นชาไม่กี่วินาที จากนั้นก็กลับสู่สภาพเดิมอย่างไร้ร่องรอย

“นันท์ยินดีด้วยนะที่เธอได้เป็นผู้สืบทอดตระกูลรัตนากรกุล” หทัยฝืนยิ้มออกมา มองชัชนันท์แล้วพูดขึ้น

เห็นหน้าเธอ ชัชนันท์ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มปลงในใจ คนตรงหน้าไม่ไปเป็นนักแสดงนี่น่าเสียดายจริง

ถึงจะขยะแขยงในใจ แต่เธอยังยิ้มขณะมองหน้าหทัย ยังคงท่าทีสุภาพและกิริยางดงามที่ควรมี “ขอบคุณค่ะคุณป้า”

จริงๆ แล้ววันนี้ เธอได้เป็นผู้สืบทอดรัตนากรกุลกรุ๊ปได้เร็วขนาดนี้ เธอก็ต้องขอบคุณหทัยและชลิตาเหมือนกัน

เธอรู้ดี ที่พ่อกำหนดให้ตนเป็นผู้สืบทอดในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ นอกจากพอใจในความสามารถตนแล้ว ยังมีเรื่องหนึ่งที่สำคัญกว่าก็คือ เขาอยากใช้เรื่องนี้มาปลอบอารมณ์เธอ

ถ้าไม่มีพวกเธอสองแม่ลูกซึ่งรนหาที่ตายอย่างเต็มที่ ชลิตาไม่เข้าคุก ไม่เป็นโรคซึมเศร้า เรื่องพินัยกรรมคงไม่กำหนดเร็วขนาดนี้หรอก

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” ชัชนันท์ยิ้มต่อ ยิ้มลึกซึ้งขึ้น เสียงนุ่มนิ่มเช่นเคย แม้แต่เส้นผมก็ยังมีความอ่อนโยน

“นันท์ ต่อไปเธอต้องสู้ๆ นะ เพราะภาระที่แบกไว้บนไหล่มันหนัก” หทัยพูดอีกครั้ง

ถึงแม้ใบหน้าหทัยจะยิ้มตาหยี แต่ในใจอยากจะถลกหนังกลืนกินชัชนันท์ทั้งเป็น

คิดไปคิดมา เธอรู้สึกไม่พอใจเลย เธอกับชลิตาวางแผนไปวางแผนมา สุดท้ายได้รับอะไร? พวกเธอไม่เหลืออะไรทั้งนั้น

ในสงครามต่อสู้รัตนากรกุลกรุ๊ป ยังออกสถานการณ์ล่วงหน้าด้วยซ้ำ

ทำไมวันชัยกำหนดพินัยกรรมเร็วขนาดนี้? เพราะในใจเขาไม่คำนึงถึงความรู้สึกชัชนันท์ เลยรู้สึกผิดเรื่องที่พาชลิตาออกมา

แผนการต่างๆ ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาสองแม่ลูกจะเล่นงานชัชนันท์ ไม่ใช่แค่ไม่กลายเป็นมีดแทงชัชนันท์ให้ตาย แต่กลับกลายเป็นหินที่ก้าวไปข้างหน้าสู่ความสำเร็จของชัชนันท์

อะไรที่เรียกว่าเอาหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเอง? พวกเธอสองคนเป็นแบบนั้นแหละ

แต่เธอจะไม่ยอมแพ้แบบนี้ ไม่เด็ดขาด!

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะสู้ๆ” ชัชนันท์พูด

…………

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา วันชัยได้รับหนังสือแจ้งรักษาตัวนอกเรือนจำของชลิตาภายในห้องคนไข้

วันนี้ร่างกายเขาแข็งแรงเป็นปกติแล้ว

อาการชลิตาก็ทรงตัวขึ้นเล็กน้อย

พวกเขาจึงทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลพร้อมกัน กลับสู่ตระกูลรัตนากรกุล

เมื่อกลับถึงบ้าน ชลิตาก้มศีรษะลง ขึ้นไปข้างบนด้วยใบหน้าระทมทุกข์

ส่วนหทัยก็วิ่งตามขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

เมื่อสองแม่ลูกเข้าไปในห้อง ชลิตาก็แค่นเสียงเฮอะทันที ความระทมทุกข์บนใบหน้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง มุมปากยกยิ้มภูมิใจ

หทัยรีบล็อกประตู จากนั้นก็พาชลิตานั่งบนเตียงด้วยกัน

ต่อมาชลิตาก็นอนลงอย่างสบาย