บทที่ 203 คมสันเป็นใครมาจากไหนกันแน่?

ชัชนันท์ยิ้มกลับและ พูดเสียงต่ำว่า “มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว……”

จ่ายเงินเกินมูลค่าเดิมของชิ้นนี้มาตั้งห้าสิบล้าน ภราดรไม่โกรธก็แปลกแล้ว

จากนั้น ปิ่นปักผมหยกสมัยราชวงศ์ถังที่กชนิภอยากได้ ก็ถูกนำขึ้นมา

หลังจากที่ผู้ตั้งประมูลแนะนำ ผู้คนต่างก็เริ่มเพิ่มราคา

ราคาเริ่มต้นของการประมูลคือสิบล้าน และในที่สุดก็ได้เพิ่มเป็นยี่สิบล้านแล้ว

ชัชนันท์ยังคงอยู่ในเหตุการณ์ที่ผู้คนประมูลเพิ่มราคาลดน้อยลง ยกป้ายขึ้น “ยี่สิบเอ็ดล้าน……”

หลายคนต่างก็เลือกที่จะยอมแพ้ สุดท้าย ปิ่นปักผมชิ้นนี้ ปิดประมูลที่ชัชนันท์สำเร็จ

ชัชนันท์รู้สึกพอใจ

จากนั้น สิ่งของอีกอย่างที่กชนิภต้องการก็คือ สร้อยคอไพลินที่ได้รับความเคารพสูงสุดของประเทศ F ในปี 1950 ได้ถูกนำขึ้นมา……

เมื่อสร้อยไพลินถูกนำขึ้นมา สุภาพสตรีในงานทั้งหลาย ต่างก็ทึ่งตามๆกัน

สร้อยคอเส้นนี้แม้ว่ามีเวลามายาวนาน แต่ก็ยังคงส่องประกายอยู่

ส่วนโซ่ของสร้อยคอ ก็จะเชื่อมด้วยเม็ดไพลิน ส่วนล่างไล่เรียงด้วยไพลินรูปหยดน้ำตาเท่ากับไข่นกพิราบ เป็นความหรูหราที่ไม่อาจมีสิ่งใดเทียบได้

ชัชนันท์รู้สึกตะลึงกับสร้อยคอที่อยู่ตรงหน้าโดยสมบูรณ์

มันสวยมากจริงๆ

หลังจากที่ผู้ตั้งประมูลแนะนำสร้อยคอเส้นนี้อย่างจริงจัง ราคาเริ่มต้นประมูลอยู่ที่ ยี่สิบล้าน……

ผู้คนในห้องประมูล เริ่มแก่งแย่งขอขึ้นราคากัน

ชัชนันท์ไม่ได้รีบร้อน เลือกที่จะรอชม

เมื่อราคาประมูลสร้อยมาถึงที่ห้าสิบล้าน ไม่มีใครขอเพิ่มราคาอีก ชัชนันท์ชูป้ายและเสนอราคาห้าสิบเอ็ดล้าน

หลังจากการแข่งขันรอบเล็ก หลังการแข่งขันขึ้นราคาเล็กน้อย ในที่สุดชัชนันท์ก็เป็นผู้ชนะในการประมูลสร้อยคอในราคาห้าสิบห้าล้าน

ชัชนันท์ประมูลวัตถุโบราณต่างๆอย่างต่อเนื่อง เหมือนจะกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในที่ประมูลอีกครั้ง ภายในห้องประมูลนี้ เธอเปล่งประกายเหมือนเพชรอันแพรวพราว สว่างพอที่จะบดบังผู้คนทั้งหมด

ภายใต้สายตาของผู้คน ชัชนันท์นิ่งสงบ กินเมล็ดแตงโม ดื่มน้ำชา และชมการประมูลต่อ……

ในเวลานี้ เกิดความโกลาหลขึ้นตรงบันไดทางขึ้นซึ่งไม่ไกลจากเธอ

สายตาของชัชนันท์หันไปมองทางนั้น

เห็นคมสันและขจี รายล้อมไปด้วยกลุ่มคน เดินเข้ามา และนั่งลงตำแหน่งของโต๊ะที่ห่างจากเธอไปสองโต๊ะ

พนักงานบริการในห้องประมูล เมื่อเห็นเขาต่างก็เคารพนับถืออย่างยิ่ง

สายตาทั้งสองคน จับจ้องที่โต๊ะประมูล โดยไม่สนใจชัชนันท์เลยแม้แต่น้อย ……

คมสันโอบขจีอย่างเบื่อหน่าย นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้จันทน์แดงด้วยกัน นั่งไขว่ห้าง ตั้งหน้าตั้งตาดูการประมูล ชุดเครื่องประดับเพชรสีชมพู เพิ่งจะถูกนำขึ้นมา

พวกเขาอยู่ฝั่งเดียวกัน หลังจากที่นั่งลง ก็หลงเหลือเพียงเงาหลังที่สนิทสนมของทั้งคู่ให้ชัชนันท์เห็น

ชัชนันท์ตกตะลึงอย่างยิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

คมสันโผล่มาในที่แบบนี้ได้อย่างไร?

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว เขาที่เป็นมาเฟีย แม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าประตูนี่ก็ไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงห้องวีไอพีชั้นบน ถึงขนาดที่เขาได้รับการเคารพจากพนักงานบริการเหมือนพระเจ้าแล้ว

ไม่นาน ผู้คนก็เริ่มประมูลชุดเครื่องประดับเพชรสีชมพูนั่น

ในที่สุด ของล้ำค่าที่คมสันประมูลมาสามร้อยล้าน ดึงดูดสายตาของผู้คนในเหตุการณ์

เนื่องจากขณะที่คมสันขึ้นมา กชมนมัวแต่จ้องมองแต่เครื่องประดับอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่รู้เลยว่าคมสันขึ้นมา

ในขณะนี้ คมสันก็หันหลังให้ตัวเองอีกครั้ง เธอมองไม่เห็นหน้าของเขาเลย จึงมองดูเงาหลังของเขาและขจีอย่างนิ่งสงบ จากนั้นก็หันไปมองที่โต๊ะประมูลอีกครั้ง