บทที่ 229 เข้าใจผิดงั้นเหรอ?

เวลาสิบสองนาฬิกาตรง

ธนกฤธมาถึงที่ดาดฟ้าของโรงแรมฮิลตันตรงเวลา

ธนิดารออยู่ที่นี่นานแล้ว

เธอสวมเสื้อถักของชาแนล คาร์ดิแกนสีแดง เข้าคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวรวมถึงกระโปรงเอวสูงสีฟ้าอ่อน และรองเท้าสีขาว นั่งอยู่หน้าราวกั้นที่ดาดฟ้า

ผมสีทองประบ่ากระจายลงมา หน้าม้าที่ยาวถึงคิ้ว และมีหมวกเบเร่ต์สีแดงสวมอยู่บนศีรษะ ทำให้เธอยิ่งน่ารักขึ้นไปอีก

ธนกฤธรีบเดินมาตรงหน้า มือข้างหนึ่งจับราวกั้นไว้ แล้วมองเมืองที่อยู่ด้านล่าง “มีเรื่องอะไร ถึงต้องเจอกันที่นี่?”

ธนิดาขมวดคิ้วด้วยความโมโห หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับธนกฤธ มือทั้งคู่กอดอก แล้วเชิดค้างขึ้นเล็กน้อย ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่านายรู้อยู่แล้วยังจะแกล้งถามงั้นเหรอ?”

ธนกฤธรู้สึกในหัวขาวโพลน เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เธอพูดงี้หมายความว่าไง?”

ทำไมเขาต้องรู้แล้วแกล้งถามด้วย? เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยเถอะ?

“ธนกฤธ เรื่องมาจนถึงตอนนี้แล้ว นายยังเลือกที่จะแกล้งโง่อีกเหรอ? ได้สิ ในเมื่อนายไม่รู้ว่าหมายความว่าอะไร งั้นก็เอาเหตุผลมาคุยกับฉัน” ธนิดายังคงท่าทางโมโหไว้อยู่

“งั้นเธอว่ามา” ธนกฤธปล่อยมืออย่างหมดปัญญา แล้วรอเธอพูด

“หึ！ได้สิ งั้นฉันจะพูด ธนกฤธ ชัชนันท์คือพี่สะใภ้ห้าของฉัน เรื่องนี้แม่นายก็รู้ เพราะฉะนั้นนายคงไม่มีทางไม่รู้ใช่ไหม?” ธนิดาถาม

ธนกฤธพยักหน้า “อืม ฉันรู้......แล้วยังไง?”

เห็นว่าเขาท่าทางเรียบเฉย ฟังคำตอบแบบนี้ของเขาแล้ว ธนิดาจู่ๆก็โมโหรุนแรงขึ้นมา ในวินาทีนั้นคิ้วของเธอที่ขมวดก็ขมวดหนักขึ้น “แล้วยังไง? นายถามว่าแล้วยังไง?”

คำถามในใจของธนกฤธยิ่งมากขึ้นทุกที “สรุปเธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

“นายกะจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม นายล่อลวงพี่สะใภ้ห้าของฉัน มาแทรกความสัมพันธ์ระหว่างพี่ห้าฉันกับพี่สะใภ้ห้า นายว่าที่ฉันเรียกนายมาวันนี้ ฉันต้องการจะพูดอะไร?” พูดจบ ธนิดาก็กระทืบเท้า

“หา?” คำถามที่อยู่ในใจของธนกฤธ เริ่มมากขึ้นเข้าไปอีก

เพราะงั้น เขาถูกเธอเข้าใจผิด กลายเป็นคนที่เข้าไปแทรกการแต่งงานระหว่างชัชนันท์กับแทนไทงั้นเหรอ? ทำไมกันล่ะ?

สรุปเขาทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงทำให้เธอเข้าใจผิด?

ธนิดาพูดเสียงไม่พอใจ “ไม่มีอะไรจะพูดใช่ไหมล่ะ? ธนกฤธ ฉันขอเตือนนายนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายออกห่างจากพี่สะใภ้ห้าฉันซะ ไม่งั้นฉันจะ......”

เธอหยุดไปชั่วครู่ หลังจากนนั้นก็เดินเข้าไปหาธนกฤธหนึ่งก้าว มองธนกฤธด้วยสีหน้าเหี้ยมโหด “ควักลูกตานาย！ตัดน้องชายของนาย！สับมือทั้งสองข้างของนายซะ！”

ระหว่างที่พูด เธอก็ทำท่าทางควักลูกตา เลื่อนไปที่จุดสำคัญ แล้วทำทางสับมือทั้งสองไปด้วย

ภาพนี้ ทำเอาในใจธนกฤธ นึกสยอง ทันใดนั้นก็ขนลุกไปทั้งตัว

“ถ้าไม่อยากโดนฉันควักลูกตา！ตัดน้องชาย！แล้วก็สับมือทั้งสองข้างล่ะก็ รีบออกห่างจากพี่สะใภ้ห้าซะ ได้ยินไหม?” ธนิดาถามขึ้นมาอีก

ธนกฤธนวดขมับอย่างเหนื่อยใจ มองธนิดา “เดี๋ยวนะ......ตอนนี้เธอคิดว่าฉันแทรกกลางระหว่างพี่ชายเธอกับพี่สะใภ้้ใช่ไหม? ฉันว่าฉันต้องอธิบายให้เธอฟัง ฉันเปล่า”

“นายบอกเปล่าก็คือเปล่า? นายมีหลักฐานอะไรยืนยันล่ะ?” ธนิดามองบนให้เขา

“งั้นเธอมีหลักฐานอะไรที่บอกว่าฉันทำ?”

“ฉันมีอยู่แล้ว ฉันมีหลักฐานที่ช่วงนี้นายเข้ามาห้องผู้ป่วยของพี่สะใภ้ห้าเป็นว่าเล่น นายว่าทำไมนายถึงไม่ละอายใจขนาดนั้นนะ? คนอื่นเขามีสามีแล้ว นายรู้หรือเปล่าเนี่ย? ไม่มีจิตสำนึกสักนิดเลยจริงๆ”

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเข้าออกห้องผู้ป่วยของเขาบ่อย? เธอให้คนสะกดรอยตามฉันเหรอ?”

“นี่ไม่ใช่ประเด็น！”

“โอเคๆๆ ครั้งแรกที่ฉันเข้าไปในห้องผู้ป่วยเขาก็คือไปถามอาการ ฉันพึ่งจะเซ็นสัญญาค่าย X ของเขา ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของฉัน เขาป่วย ฉันไปเยี่ยม มันก็สมเหตุสมผลไม่ใช่เหรอ? ส่วนท่อนสุดท้าย เป็นเพราะความสัมพันธ์ของแม่ฉัน ท่านไม่ใช่สามารถไปเยี่ยมเขาได้ ไม่วางใจ ก็เลยให้ฉันไปบ่อยๆ......”