บทที่ 25 อสังหาริมทรัพย์ของพาราวิหค

"มันจะทำได้ดีไหม ก็รอดูนะคะ" ชัชนันท์ตอบอย่างเฉยเมย

แม้เสียงจะไม่ดังแต่ออร่าก็ไม่น้อยหน้า

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งทำให้หทัยรู้สึกพราวอย่างมาก

"หวังว่าเธอจะไม่ทำงานหนักจนเหนื่อยตายล่ะ บางครั้งอะไรที่ไม่เหมาะกับเธอ แต่ก็ยังดันทุรังจะทำ จุดจบก็คงจะแย่มากๆ" หทัยยังคงเยาะเย้ย

"ขอบคุณคุณป้านะคะ สำหรับความเป็นห่วงของคุณป้า" ชัชนันท์ยิ้มเบาๆ แต่ไม่ได้มองที่หทัยอีกเลย

"ฉันจะรอดูเธอผิดพลาด" หทัยมองเธออย่างว่างเปล่า แล้วหันหลังเดินจากไป

ในขณะนี้ ชัชนันท์อารมณ์ดี ไม่สนใจหล่อน หันกลับมามองแทนไทที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา "ขอบคุณมากที่ช่วยฉันในวันนี้"

จนถึงตอนนี้ เมื่อนึกถึงภาพที่แทนไทใช้รถของเขาชนรถที่กำลังจะชนเธอในตอนนั้น เธอก็ยังรู้สึกว่าภาพนั้นหล่อมาก

"ไม่เป็นไร" เขาตอบเบาๆ ก่อนจะจ้องหน้าเธออย่างเย็นชาและพูดว่า "นี่คืออสังหาริมทรัพย์อะไร"

"อ้อ พาราวิหคที่อยู่ในใจกลางเมือง" ชัชนันท์ยิ้ม

"ข้อเท้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม" เขาถาม ท่าทางของเขายังคงเย็นชา

"ไม่เป็นไร..." มันเจ็บ

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เขาก็เหยียดแขนยาวออกมา และสวมกอดเธอในแนวนอนอย่างเป็นธรรมชาติ

หัวใจของชัชนันท์เต้นแรงทันที

ตอนนี้อยู่ที่ประตูบ้านของตนเองในเวลากลางวันแสกๆ และมีรถเข้าๆ ออกๆ ไปรอบๆ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะทำยังไง?

ชัชนันท์ดิ้นทันที "ปล่อยฉัน"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงแดดจ้าเกินไปหรือเปล่า แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเขาส่องแสงเจิดจ้ามาก

"รถคันนั้นเป็นของคุณหรือเปล่า" หลังจากที่พูดจบ เขาก็ยกคางอันบอบบางของเขาชี้ไปทางรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ สีดำที่อยู่ข้างๆ เขา

"อืม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แทนไทก็รีบพาเธอไปที่รถของเธอ

จากนั้นขึ้นรถ วางเท้าขวาของเธอลงบนต้นขาของเขาอย่างประณีตและคุ้นเคย จากนั้นก็ตรวจสอบอย่างรอบคอบ

แผลเดิมดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก และบวมไม่มากแล้ว

ปลายนิ้วของเขาดูเหมือนจะถูกกระตุ้น และในขณะที่เขาสัมผัสผิวของเธอ เธอรู้สึกว่ามีกระแสไฟฟ้ากระจายไปทั่วร่างกายของเธอจากข้อเท้าของเธอ

ชัชนันท์ชักเท้าออกอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บเท้าแล้ว

"อืม" เขาตอบอย่างเฉยเมย "รถชนขนาดนั้น คงจะพังแล้วแหละ ราคาเท่าไหร่ ผมชดใช้ให้"

"ไม่ต้อง คุณทำรถคันนั้นเสียหายก็เพื่อช่วยฉัน คุณไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินให้ฉัน" ชัชนันท์ยิ้ม

"อืม" ชายคนนั้นยังคงหวงแหนคำพูดเหมือนเดิม

"ใช่สิ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม ไม่ได้รับบาดเจ็บอีกใช่ไหม?" ชัชนันท์ถาม

"ไม่"

"แล้ว...คุณจะไปไหนต่อ? ฉันไปส่งคุณเอง"

"ไม่ต้อง คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ" ท่าทีของเขาแน่วแน่และเอาแต่ใจ ไม่มีใครปฏิเสธได้

"ฉันจะพาคุณไปส่งเอง" ในขณะที่พูด ชัชนันท์ก็กลับรถอีกครั้ง

"เด็กดี ไม่ต้อง" เขาพูดเบาๆ

เห็นได้ชัดว่าเป็นคำที่ธรรมดามาก แต่ออกจากปากของเขา มันมีเสน่ห์มากๆ

เห็นได้ชัดว่าเขาเย็นชา แต่เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เขาก็ไม่รู้สึกรังเกียจเลย

ชัชนันท์หายใจเข้าลึกๆ และหัวใจของเธอก็เต้นอย่างวุ่นวาย

ไม่ต้องรอให้เธอพูดอีก ชายคนนั้นก็ลงจากรถแล้วเดินไปที่ข้างถนนด้วยขาเรียวของเขา

แผ่นหลังเรียวและตรงของเขา ดูสูงส่งและสง่างาม