บทที่ 259 มาที่นี่ทำไม？

เขาตื่นทันทีและเปิดไฟมองดูเวลา

ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

บรรพบุรุษคนนี้นี่จริงๆ เลย……

“ครับ！คุณชายห้า！”เกริกพยักหน้าด้วยความเคารพ จากนั้นก็ลุกจากเตียงด้วยความไม่พอใจ

หลังจากแทนไทขับรถออกจากคฤหาสน์ไป ก็พยายามไปตามหาชัชนันท์ที่บาร์หรือว่าโรงแรมที่เธอชอบไป

ระหว่างที่ขับรถอยู่นั้น แทนไทก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยบ้าคลั่งขนาดนี้เพราะว่าใครหรือเรื่องอะไรทั้งนั้น เขาได้แต่เดินไปรอบๆ อย่างไม่มีหลักแหล่ง

เขาในตอนนี้ สภาพเหมือนกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งตกหลุมรัก และไม่แคร์อะไรทั้งนั้นเพื่อผู้หญิงที่เขาชอบ

ฝนเริ่มตกปรอยๆ

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ฮอนด้าสีดำยังคงแล่นไปรอบๆ เมือง

ที่บ้านของนลิน ชัชนันท์ยังคงพลิกตัวไปมาเพราะว่านอนไม่หลับ

เสียงฝนที่ตกอยู่นอกหน้าต่างดังเข้ามาในหัวของเธอ ทำให้เธอรู้สึกรำคาญมากกว่าเดิม

เพื่อที่จะให้ตัวเองรู้สึกสบายหน่อย เธอก็ฝังตัวเองเข้าไปไหนผ้านวมอย่างรวดเร็ว

เป็นคืนหนึ่งที่นอนไม่หลับ

ในหัวเอาแต่คิดถึงความเป็นไปได้ที่นลินพูดกับเธอเมื่อกี้นี้

ความคิดหลายประเภทถาโถมเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกหายใจลำบากเล็กน้อย

ฝนฟ้าด้านนอกทำให้บรรยากาศเริ่มเย็นขึ้น

เมืองนี้ยังมีการจราจรที่คับคั่ง

“ติ๊งต่อง……ติ๊งต่อง……”เสียงกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้น

เสียงที่ดังแทรกเข้ามาตอนกลางคืน ดังเข้าไปในหูของเธอ

ใครกันมาเช้าขนาดนี้?

หรือว่าเขาเหรอ？

นลินกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว พอได้ยินเสียงก็เดินไปส่องตาแมวที่ประตู

แทนไทยืนอยู่หน้าประตู

ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้า เหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

พอเห็นแทนไทยืนอยู่หน้าประตู สายตาของเธอก็ดูประหลาดใจ

เขามาที่นี่ได้ยังไง？

ทั้งๆ ที่เธอบอกเขาแล้วว่า ชัชนันท์ไม่ได้อยู่ที่นี่

นลินไปเปิดประตู เธอมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก “คุณมาที่นี่ได้ยังไง？”

“ผมอยากเจอนันท์”

“เธอ……ไม่ได้อยู่ที่นี่”เธอจำในสิ่งที่ชัชนันท์เคยสั่งเอาไว้ได้ ว่าตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าเขา

แทนไทกลับไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพุ่งเข้ามาในประตู เปลี่ยนรองเท้า แล้วก็ตามหาเธอทีละห้อง

สุดท้ายเขาก็เห็นชัชนันท์

ความวุ่นวายในใจของเขากลับมาสงบในทันที และความตื่นตระหนกในดวงตาของเขาก็หายไป

พอเห็นเขา ใบหน้าของชัชนันท์ก็เย็นชาลงทันที “คุณมาที่นี่ทำไม？”

“ผมมาอธิบายให้คุณฟัง……” เขาปิดประตูทันที แล้วก็เดินไปนั่งลงข้างๆ เธอ “ความจริงผมรู้ตั้งแต่เช้าแล้วว่าคุณอยู่ที่นี่ แต่กลัวว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของคุณ ก็เลยรอคุณอยู่ข้างล่างทั้งคืน”

เขารู้ว่าเธออยู่ที่นี่ตั้งแต่ประมาณตีหนึ่ง แล้วก็พุ่งตรงมาที่ชั้นล่างของตึกนี้โดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนที่เตรียมจะขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นว่าไฟในห้องปิดอยู่ทุกดวง กลัวว่าเธอจะหลับไปแล้ว เลยไม่กล้าขึ้นมารบกวน

เขาก็เลยนั่งรออยู่บนรถด้านล่างทั้งคืน

พอได้ยินดังนั้น ชัชนันท์ก็ใจอ่อนลงทันที ความรู้สึกมากมายผสมปนเปอยู่ในหัวใจของเธอ

！