บทที่ 281 ช่วงสมัยที่งดงามที่สุดของประเทศZ

แต่พอคิดว่าตอนนี้ตัวเองยังแกล้งเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงอยู่ ไม่นาน สีหน้าของเธอก็มืดมนหม่นหมองลงทันที

ไม่นานชัชนันท์กับแทนไทก็มาถึงห้องโถงงานเลี้ยงหมายเลขแปดที่จัดงานเลี้ยงการกุศลเรียบร้อยแล้ว

ชัชนันท์ควงแทนไทเดินมาถึงประตูทางเข้า ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่อยู่ภายในห้องโถงงานเลี้ยง

เธอใส่ชุดเดรสรัดรูปเกาะอกหางปลาสีม่วง ใส่เครื่องประดับเพชรมูลค่าหลายล้าน ส่องแสงแวววาวเจิดจรัส ทรงสง่าดุจดั่งนางฟ้า

แทนไทใส่ชุดสูทสั่งตัดระดับสูงของอาร์มานี่สีดำหนึ่งตัว ผมปาดไปข้างหลังหัวแบบหลวมๆ ดูสูงส่งทะนงตัว

พวกเขาสองคน คนหนึ่งเป็นแบบอย่างในอุดมคติของผู้ชาย คนหนึ่งเป็นแบบอย่างในอุดมคติของผู้หญิง

ทุกคนต่างละสายตาไปไม่ได้

ไฟตรงประตูสว่างสดใส สาดส่องให้ทั้งสองคนดูโดดเด่นสะดุดตา

ในงานมีผู้คนเยอะแยะมากมาย แต่กลับไม่มีใครคนไหนที่ดูดีไปกว่าพวกเขาเลยสักคน

“นี่ก็คือชัชนันท์ใช่ไหม? สุดยอดมากจริงๆ สวยเกินไปแล้ว แล้วก็สามีคนนั้นของเธอด้วย ยิ่งสุดยอดมากขึ้นไปอีก！！！”

“ทั้งสองคนนี้พออยู่ด้วยกันแล้ว เรียกได้ว่าเป็นช่วงสมัยที่สวยงามที่สุดของประเทศZเลยก็ว่าได้นะ ฉันไม่เคยเห็นสองคนที่เหมาะสมเข้ากันขนาดนี้มาก่อนเลย”

“ชัชนันท์เป็นนางฟ้าของฉันจริงๆ ทำไมเธอถึงได้ดุจดั่งเทพขนาดนั้นกันนะ”

ผู้คนมากมาย ต่างพากันหันหน้าซุบซิบพูดคุยกันอย่างอดไม่อยู่

เสียงซุบซิบพูดคุยกันของทุกคน มาวินได้ยินมาเข้ามาในหู รู้สึกอึดอัดทรมานอยู่ในใจ

มองสาวน้อยที่ส่องแสงเจิดจรัสราวกับเพชรคนนั้น ตอนนี้ภายในใจของมาวินก็รู้สึกทรมานเกินจะรับไหวขึ้นมา

นางฟ้าน้อยคนนี้เคยคล้อยตามเขาไปหมดทุกอย่าง แต่เขาไม่ได้หวงแหนเอ็นดู ไม่สนใจความรักของเธอ

แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจจะเอื้อมแตะได้แล้ว

มีความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในแววตาของเขา สถานการณ์ที่ตัวเองอยู่ด้วยกันกับชัชนันท์ ถูกชัชนันท์จับได้ว่านอกใจในวันนั้น

ค่ำวันนั้น เขาทำกับเธอเกินไปจริงๆ！

ถ้าในตอนนั้น เขารู้ว่าต่อมาชัชนันท์จะกลับมาในช่วงเวลาที่สวยงามที่สุด เขาจะไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน

ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ชัชนันท์ควงแขนของแทนไท เดินมายังตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ ก่อนจะนั่งลง

พวกเขาสองคนอยู่ร่วมโต๊ะกันกับวันชัยและหทัย ตำแหน่งอยู่ข้างๆกับคนของตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์

พอชำเลืองตาไปเห็นสายตาที่ร้อนระอุของตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์ ชัชนันท์กลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ไม่มองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอใช้ส้อมจิ้มสับปะรดหนึ่งชิ้นขึ้นมาจากจานผลไม้ ยื่นไปที่ปากของแทนไทไปตรงๆ

มุมปากของแทนไทยกเล็กน้อย คาบสับปะรดเอาไว้ กินอย่างช้าๆ แววตาปรนเปรอ

ภาพของทั้งสองคนที่รักใคร่กัน ยิ่งทำให้คนรอบข้างต่างพากันอิจฉาตาร้อนอยู่ไม่น้อย

พวกเขาทั้งสองคนหน้าตาดีมาอยู่ด้วยกันไม่พอ ยังจะรักใคร่กันขนาดนี้อีก แบบนี้ใครมันจะไปต้านไหว?

พอเห็นภาพภาพนี้ ความรู้สึกอิจฉาริษยาและความเสียดายที่อยู่ภายในใจของมาวิน ก็เริ่มพัวพันกันอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง

ชัชนันท์ก็เคยป้อนเขาแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

ในตอนนั้น เขาไม่ได้เห็นว่ามันสำคัญอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว……！

โดยเฉพาะภายหลังที่เธอเริ่มอวบอ้วนมีน้ำมีนวลขึ้นมา พวกเขาเจอหน้ากันเป็นบางครั้ง ชัชนันท์ก็มักจะเอาใจใส่มากกว่าเมื่อก่อนเป็นพิเศษ ตอนที่กินเธอก็ชอบคีบอาหารให้กับเขา ป้อนกุ้งที่เขาชอบกินให้กับเขา

หลังจากกินเสร็จแล้วก็มักจะชอบป้อนผลไม้มากมายหลายชนิดให้เขากินแบบนี้อยู่เสมอ แต่เขากลับรังเกียจ ถึงขนาดที่เขารู้สึกว่าเธอน่าเกลียด ของที่ป้อนมาที่ปากของตัวเองก็น่าขยะแขยงเช่นกัน

ดังนั้นก็เลยปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา หาเหตุผลร้อยแปดพันอย่างมาปฏิเสธไม่ให้เธอป้อนอาหารมาที่ปากของตัวเอง

เขานี่ช่างโง่เขลาจริงๆ！