บทที่ 283 เล่นกู่เจิงสี่มือสองคน

ท่ามกลางสายตาของผู้คน ชัชนันท์ควงแขนของแทนไทเดินขึ้นไปบนเวที

จากนั้น ทั้งสองคนก็นั่งลงเคียงไหล่กันอยู่ข้างหน้ากู่เจิง

ชัชนันท์ปรับไมโครโฟนที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นทั้งสองคนก็เล่นกู่เจิงสี่มือสองคนพลางร้องเพลงตามที่ได้พูดคุยปรึกษากันไว้ดิบดีแล้วก่อนหน้านี้

แทนไท“ท่วงทำนองที่แสนระทมทุกข์ของเสียงขลุ่ยดังขึ้นมา เมฆหนาทึบในช่วงราตรีที่แสนยาวนาน”

ชัชนันท์“ผิดถูกล้วนผ่านพ้นไป ยามตื่นขึ้นก็กลายเป็นดั่งฝัน”

แทนไท“คำสรรเสริญและคำใส่ร้าย การได้รับและการสูญเสียในสังคมโลกีย์ จะวัดได้เยี่ยงไร”

ร้องพร้อมกัน“โลหิตร้อนคมดาบแสนเยือกเย็น”

แม้ว่าทั้งสองคนจะขึ้นมาร้องเพลงร่วมกันเป็นครั้งแรก แต่กลับเข้ากันได้อย่างน่าอัศจรรย์

ไม่ว่าจะเป็นกู่เจิง หรือว่าเสียงร้อง ก็เรียกได้ว่าพิเศษเกินกว่าใคร

พวกคนที่เดิมทีมีท่าทีสงสัยต่อการแสดงนี้ ต่างก็ทยอยกันก้มหน้าลง

พวกของหทัย ดวงพร ชลิตา มาวินก็พากันตกตะลึง

พวกเขาไม่มีใครคิดถึงเลยสักคน ว่าพวกเขาสองคนจะเข้ากันได้ดีขนาดนี้

แล้วก็ยิ่งคิดไม่ถึงมากขึ้นไปอีกว่า เสียงร้องของพวกเขาจะไพเราะขนาดนี้ มีหลายจุดถึงขนาดที่ยังร้องเพราะกว่าต้นฉบับเสียอีก

ตอนนี้ ดวงพรกับหทัยพอเห็นทุกคนต่างรู้สึกตื่นตาตื่นใจแบบนี้ ภายในใจก็รู้สึกเจ็บปวดทรมานเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง

ใครจะไปคิดว่า พฤติกรรมของพวกเธอ ไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้ชัชนันท์กับแทนไทขายขี้หน้าแล้ว กลับยังทำให้พวกเขาได้รับความสนใจมากขึ้นไปอีก

พวกเขาที่อยู่บนเวที ไม่ได้รับผลกระทบจากผู้คนและสถานการณ์ข้างล่างเวทีเลยแม้แต่นิดเดียว จมดิ่งอยู่กับการแสดงของตัวเองอย่างลึกซึ้ง

พวกเขาที่เป็นแบบนี้ราวกับเป็นคู่เทพหนึ่งคู่

อิจฉายวนยางที่ได้ใช้ชีวิตคู่ไปตราบจนชั่วชีวิต ดีกว่าเป็นเซียนที่มีอายุยืนแต่กลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว

เพลงจบลง ข้างล่างเวทีปรบมือดังกระหึ่ม……

“เยี่ยม……ชัชนันท์ แทนไท พวกคุณสุดยอดไปเลย……”

“ใช่ๆ พวกคุณไปเดบิวต์เป็นกรุ๊ปได้เลยนะ！พวกคุณจะต้องกลายเป็นความงดงามที่ทุกต่างยอมรับและเห็นพ้องต้องกันแน่ๆ”

“สุดยอดจริงๆ……ฉันขอโทษสำหรับความสงสัยที่มีต่อคุณก่อนหน้านี้……”

เหล่าผู้คนที่อยู่ข้างล่างเวที ต่างก็เริ่มพากันตะโกนขึ้นไปบนเวที แสดงออกถึงความรักความชอบของตัวเองที่มีต่อการแสดง……

พอได้ยินคำพูดของผู้คน ชัชนันท์กับแทนไทก็หันยิ้มให้กัน

เธอรู้สึกพึงพอใจกับการแสดงเมื่อตะกี้นี้ของตัวเองกับแทนไทเป็นอย่างมาก

เรียกได้ว่า การแสดงนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธอ เดิมทีคิดว่าการแสดงด้วยกันครั้งแรกของพวกเขา จะต้องมีข้อบกพร่องบ้างไม่มากก็น้อยเสียอีก

แต่คิดไม่ถึงว่าการแสดงของพวกเขา จะไม่มีจุดบกพร่องเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอก็ยิ่งคิดไม่ถึงมากขึ้นไปอีกว่า เขาจะเล่นกู่เจิงได้ดีขนาดนั้น เป็นเสียงแห่งสวรรค์เลยก็ว่าได้

พอเห็นแสงสว่างในแววตาของเหล่าผู้คน ดวงพร หทัย ชลิตา มาวินก็รู้สึกอึดอัดทรมานอยู่ภายในใจ

โดยเฉพาะดวงพรกับหทัย

ท่ามกลางเสียงปรบมือกล่าวชื่นชมของเหล่าผู้คน ชัชนันท์จูงมือของแทนไทลุกขึ้น จากนั้นก็โค้งคำนับให้กับคนข้างล่างเวทีอย่างมีมารยาท ก่อนจะจูงมือกันลงจากเวที กลับมายังที่นั่งของตัวเอง

จนกระทั่งพวกเขาลงจากเวที คำพูดซุบซิบข้างล่างเวทีก็ยังคงไม่หยุด……

“น่าทึ่งจริงๆ！พระเจ้า พวกเขาเหมือนผู้สมัครเล่นตรงไหนกัน? ยอดเยี่ยมกว่านักร้องมืออาชีพพวกนั้นซะอีก”

“นี่มันคู่สามีภรรยาดุจดั่งเทพชัดๆ ยังมีคนที่เหมสะสมกว่าพวกเขาอีกไหม?”

“เส้นเสียงของพวกเขาสองคน เพราะเกินไปไหม? ฉันถูกนักร้องของพวกเขาจับเป็นเชลยแล้วจริงๆ”

ทุกคนยิ่งพูดชื่นชม อารมณ์ของพวกดวงพรก็ ก็ยิ่งย่ำแย่มากขึ้น……