บทที่ 289 ถ้าขอโทษมันมีประโยชน์ แล้วจะมีตำรวจไว้ทำไม?

นัยน์ตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไม่เหมือนที่ใช้กับคนอื่นในห้องโถงเมื่อครู่เลยสักนิด

มุมปากกระตุกขึ้น

มองในมุมมองของเธอนั้น ยังสามารถมองเห็นรอยแดงที่ใต้คอเสื้อของเขาได้ลางๆ

มองแล้วทั้งเกิดความอยากทั้งยั่วเย้า

ชัชนันท์รู้สึกว่าใจของหญิงสาวอย่างเธอนั้น เริ่มใจแตกขึ้นอีกครั้ง

ในใจอยากจะเป็นกวางน้อยอย่างมาก

จู่ๆใบหน้าของเธอก็แดงก่ำลามไปถึงต้นคอ มือทั้งสองคล้องไปที่คอของเขาตามสัญชาตญาณ หลังจากนั้นก็มองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณอย่าซนสิ สถานที่แบบนี้คนเข้าๆออกๆเยอะแยะ อย่าพึ่งลวนลามที่นี่”

นัยน์ตาของชายหนุ่มค่อยๆอบอุ่นขึ้นมา “ลวนลามกับภรรยาตัวเองผิดตรงไหน?”

“เกลียด” สีหน้าของชัชนันท์แดงก่ำขึ้นอีกครั้ง “เร็วสิคะ รีบๆบอกมา ใบสมรสของพวกเรามันคืออะไรกันแน่? คุณมีเก็บไว้ในมือถือตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ก็วันนี้เมื่อเช้า คุณปู่เขาสแกนใบสมรสเป็นรูปภาพใหม่อีกครั้ง แล้วส่งมาให้ผม แถมยังบอกว่าจะส่งใบสมรสมาให้พวกเราทางไปรษณีย์ด้วย......” เขาพูด

“อ๋อ ตอนนี้คุณปู่ไม่กลัวว่าพวกเราจะหย่ากันแล้วเหรอคะ?” ชัชนันท์พูดหยอกเล่น

“คุณว่าไงล่ะ?” ขณะที่พูด เขาก็จูบลงมันริมฝีปากของเธอ จูบไปด้วย พูดไปด้วย “คำตอบผมบอกคุณไปแล้ว เพราะงั้นคุณต้องจูบผมได้แล้ว”

มาวินเดินออกมาจากงานเลี้ยงด้านใน ก็เห็นเข้ากับฉากตรงหน้า

ภาพที่พวกเขาทั้งสองสวีทกัน ในสายตาของเขามันช่างทิ่มแทงใจนัก

มือทั้งสองข้างที่แนบอยู่ข้างลำตัวกำหมัดแน่น

ชัชนันท์และแทนไททั้งคู่ไม่ได้รับรู้ถึงการมาของมาวินเลยสักนิด ยังคงบรรเลงจูบต่อไป

ผ่านไปนานพอสมควร แทนไทฝืนใจปล่อยชัชนันท์ออก ยิ้มตาหยีแล้วพูด “แต่ว่ารูปนั้นผมไม่พอใจมาก พอถึงเวลาผมค่อยเปลี่ยนใหม่”

ชัชนันท์ตอบ “อืม…...ฉันก็ไม่พอใจเหมือนกัน”

รูปนั้นเป็นรูปตัดต่อ ถึงแม้ว่าจะดูดีมาก ไม่มีร่องรอยตำหนิอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่รูปคู่ของทั้งสองคนอยู่ดี มันมีความหมายมากกว่า

เพราะยังไงนี่ก็เป็นถึงรูปใบสมรส

ต้องเก็บไว้ตลอดชีวิต

“งั้นพวกเราค่อยถ่ายกันใหม่…...?” แทนไทถาม

“ได้สิคะ”

สายตาจับจ้องมาที่มาวิน ชัชนันท์รีบผลักแทนไทออก แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังที่ที่เขายืน

สัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่สบอารมณ์ของมาวิน มุมปากของชัชนันท์ก็ค่อยๆกระตุกยิ้มอย่างเย็นชา

ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างของมาวินไม่สามารถมีผลกระทบกับความรู้สึกของเธอได้อีกแล้ว

มาวินรีบเดินมาตรงหน้าทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว พยายามก้มศีรษะตนเอง แล้วกดความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเองไว้ “คุณแทนไท ช่วยทำให้ห้าธนาคารใหญ่คืนคำพูดได้ไหมครับ? คุณทำแบบนี้ ตระกูลของพวกเราจบเห่แน่ วงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ปเป็นน้ำพักน้ำแรงของตระกูลพวกเราหลายยุคหลายสมัย......”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?” แทนไทตอบกลับอย่างเยือกเย็น หลังจากนั้นก็โอบชัชนันท์เดินจากไป

ชัชนันท์ก็ไม่อยากจะขอร้องให้กับตระกูลของพวกเขา เลยเดินตามแทนไทออกมา

ฝั่งมาวินยอมแพ้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เขารู้ดี วิกฤตของวงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ปครั้งนี้ซ่อนการเปลี่ยนแปลงของตัวเขาเองไว้ ขอแค่ตนเองสามารถทำให้แทนไทถอนคำพูดกลับ ช่วยให้วงศ์ดีประสิทธิ์กรุ๊ปก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้

เช่นนั้นตำแหน่งทายาท ก็คงจะกลับมาในมือของตนเอง

เขารีบตามทั้งสองคนไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าไปขวางทางทั้งสองคนไว้ แล้วก้มศีรษะอีกครั้ง “คุณแทนไทครับ…...คุณช่วยพวกเราหน่อยเถอะ ตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์ของพวกเรามาถึงจุดนี้ได้มันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

“รู้ว่าไม่ง่าย ก็อย่ารนหาที่ตาย” เขาตอบกลับอย่างเย็นชา แม้แต่สายตาตรงหน้าก็ไม่อยากจะมองมาวิน