บทที่ 290 ชลิตาแสดงบทคนดี

สีหน้าของภราดรดำทะมึน

ห้องรับแขกขนาดใหญ่ เงียบเป็นเป่าสาก บรรยากาศทั้งห้องเยือกเย็น

โลกทั้งใบราวกับกำลังจะแข็งตัว

เห็นท่าทางที่โมโหเช่นนี้ ดวงพรสูดหายใจเข้าลึกๆเข้าทันที

เธอจบเห่แล้ว เธอรู้ดีว่าตัวเองจบเห่แล้ว

เห็นท่าทางที่ลุกลี้ลุกลนของดวงพร ในใจของชลิตาพอใจเป็นอย่างมาก

แม่สามีที่ควรจะจัดการ ตอนนี้มีคนจัดการแทนให้แล้ว

มาวินกับเมธี ในใจนั้นกลับกลัวเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างก็เป็นห่วงแม่ของตัวเอง

“ดวงพร คุณไสหัวมานี่” ภราดรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ดวงพรสั่นขึ้นมาทันที มือทั้งสองข้างกุมหน้าของตัวเองไว้แล้วเดินไปตรงหน้าภราดรอย่างรวดเร็ว

มาวินก็เข็นเมธีมาข้างๆพวกเขาอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ส่วนชลิตานั้นเดินมาข้างๆพวกเขาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักประโยค

ดวงพรมองไปยังแส้ม้า ก็รู้สึกว่าความกลัวในใจนั้นสูงเป็นอย่างมาก

เธอคุกเข่าลง มองภราดรแล้วพนมมือ “ที่รัก ขอโทษด้วยจริงๆนะ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว คุณอย่าตบอย่าตีฉันได้ไหม?”

“ใช่ครับ พ่อ พ่อใจเย็นๆก่อนนะ......” มาวินก็พูดตามเธอเช่นกัน

“พ่อครับ เรื่องนี้แส้ม้ามันแก้ปัญหาไม่ได้นะครับ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะครับ” เมธีกล่าว

ภราดรสบถออกมาอย่างเย็นชา มองเมธีและพวกเขาทั้งสาม “พวกแกทั้งสามคนนั่งอยู่ที่นี่เงียบๆไปเลย หรือไม่ก็ไสหัวขึ้นห้องไปซะ”

“ไม่เอาสิ พ่อ” มาวินพูด

“ใครกล้าพูดออกมาอีกคำล่ะก็ ฉันจะลากมาฟาดด้วยกันนี่แหละ” ภราดรตำหนิเสียงดัง

หลังจากนั้นเขาก็หยิบแส้ม้าแล้วลุกขึ้นยืน เฆี่ยนไปที่แขนของดวงพรอย่างรุนแรง

แส้นี้ ภราดรใช้แรงที่มีอย่างมาก

ในวินาทีนั้น เนื้อก็แตกออกมา

แขนที่ขาวผ่องเริ่มมีเลือดซึมออกมา

“โอ๊ย…...ไม่เอานะ......” ความเจ็บปวดแพร่กระจาย ขาของดวงพรอ่อนแรง ล้มนั่งลงบนพื้น

ชลิตายืนดูอยู่ข้างๆด้วยความสะใจ มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความพอใจ

ดวงพรนังคนชั้นต่ำ สมน้ำหน้าจริงๆ！

มาวินและเมธีที่อยู่ข้างๆ ทั้งสองคนยืนดูด้วยความสงสารและเจ็บปวดใจ

“ที่รัก ไม่เอา……ไม่เอาแล้วจริงๆ ฉันเจ็บมากนะ......”

คำพูดของเธอไม่ทันได้พูดจบ แส้ของภราดรก็เริ่มฟาดลงมาอีกครั้ง

สุ่มเฆี่ยนไปที่ร่างกายของเธอ ไม่นาน ร่างกายของเธอทุกส่วนก็เต็มไปด้วยบาดแผลรอยเลือดจากการโดนเฆี่ยนสิบกว่าแผล

ดวงพรราวกับงูที่ถูกน้ำร้อนลวก ดิ้นไปมาไม่หยุดบนพื้น ดิ้นรน เจ็บจนต้องร้องโอดโอย

ตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์สองพี่น้องทนดูไม่ไหวแล้ว มาวินเลยเข็นเมธีมาตรงหน้าภราดร

เมธีกอดขาของภราดรไว้แน่น ส่วนมาวินก็กอดภราดรจากข้างหลังไว้แน่นเช่นกัน รั้งแขนของเขาเอาไว้

ภราดรดิ้น “พวกแกปล่อยฉัน ได้ยินไหมเนี่ย?”

พวกเขาทั้งสองพี่น้องกลับไม่มีใครปล่อยมือ

ดวงพรที่ร้องไห้อยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ผมที่ถูกมัดอย่างประณีต ตอนนี้ผมเพ่ายุ่งเหยิงกระจายออกมา ตามใบหน้าและลำตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่างกาย

เธอทำได้แค่นอนแผ่บนพื้น แม้แต่แรงลุกขึ้นก็ยังไม่มี

“พ่อครับ พ่อกะจะตีแม่ให้ตายจริงๆเหรอครับ?” มาวินถาม

เห็นแม่ในสภาพนี้แล้ว ในใจของพวกเขาสองพี่น้องหลั่งน้ำตาออกมา

“ผู้หญิงแบบนี้ ถ้าฉันไม่ตีให้ตาย ฉันต้องเก็บไว้งั้นเหรอ?” ภราดรดุด่าเสียงดังด้วยความโมโห

ชลิตายังคงไม่ปริปากพูดสักประโยค แค่ยืนข้างๆมองดูฉากละครตรงหน้าด้วยความสบายใจ