บทที่ 296 ความปรารถนาของธันวา

“อืม” แทนไทตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณควรให้เธอเข้ามา พวกเรายังมีเรื่องที่จะต้องถามเธออีก”ชัชนันท์พูดกล่าวอีก

“เธอไม่ไปหรอก”พูดแล้ว แทนไทวางแซนด์วิชตรงหน้าของชัชนันท์ชิ้นหนึ่งแล้ว “ทานอาหารเช้าให้หมดอย่างสบายใจก่อน”

“ค่ะ”

…………

ทานอาหารเสร็จ ชัชนันท์ออกจากบ้านไปพร้อมกับแทนไทแล้ว

ในเวลานี้ดวงพรยังคงรออยู่ที่ประตูบ้านนะ

เห็นรถของชัชนันท์ขับมา คุณดวงพรรีบพุ่งไปหน้ารถอย่างรวดเร็ว อ้าแขนทั้งสองข้างอย่างจนตรอก ขวางทางชัชนันท์ไว้

วินาทีถัดมา มาเซราติคันสีแดงและเบนท์ลีย์ อาร์เนจอันสีดำหยุดลงพร้อมกันแล้ว

ชัชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลดกระจกลงมา มองนอกรถอย่างเย็นชา

ดวงพรรีบเดินมายังข้างกายของชัชนันท์อย่างรวดเร็ว พยายามเปิดประตูรถ

แต่ทว่าประตูรถเปิดไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

“คุณป้าดวงพร ทำไมจู่ๆ คุณถึงนึกที่จะตรวจสอบสามีของฉัน？มีใครพูดอะไรกับคุณเหรอ？หรือว่าให้ข้อมูลอะไรที่ไม่น่าเชื่อถือกับคุณ？”ชัชนันท์ถาม

ดวงพรเข้าใจทันที ว่าชัชนันท์อยากถามอะไรกันแน่ เธอส่ายหน้าทันที “ไม่ได้จู่ๆ ก็นึกขึ้นมานะ”

“ตรวจสอบมาตลอด？” นัยน์ตาของชัชนันท์เต็มไปด้วยการสืบเสาะ

“ก่อนหน้านี้หลังจากที่ชลิตาสืบได้ว่าคุณแต่งงาน เคยพูดเรื่องนี้กับฉัน และก็บอกข้อสงสัยของเธอกับฉันแล้ว รวมถึงทุกอย่างที่คุณสารภาพภายหลังว่าคุณมีสามีตอนที่คุณอยู่บ้าน ชลิตาก็บอกฉันแล้ว แต่ตอนนั้นในใจของฉันก็คิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ……”

“และฉันเห็นคุณก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ตลอดอีก เพราะงั้นฉันจึงให้คนไปตามสืบคุณ หลังจากนั้นช่วงก่อนหน้านี้ ฉันพบเจอสิ่งเหล่านั้นเข้าพอดี ฉันก็……” ดวงพรผลักความรับผิดชอบทุกอย่างมาให้ตัวเองทั้งหมดอย่างไม่ลังเลแล้ว

เวลานี้ลากอีกคนมาซวยด้วยเห็นได้ชัดว่าไม่มีทางทำให้เรื่องราวดียิ่งขึ้น ถึงขั้นอาจจะทำให้แย่ลงยิ่งกว่า

“แบบนี้เหรอ？” ชัชนันท์ฟังหูไว้หู

“เป็นแบบนี้จริงๆ ฉันขอสาบานต่อพระเจ้า ถ้าหากคำพูดที่ฉันพูดมามีคำโกหกแม้แต่นิดเดียว ก็ให้ลูกชายทั้งสองคนของฉันและก็ตัวฉันเองถูกรถชนตายทั้งหมด” ดวงพรสาบานอย่างมั่นใจ

เรื่องสาบานแบบนี้ ใครไม่สาบานเล่นๆกันบ้างล่ะ？พระเจ้าจะถือเป็นเรื่องจริงได้ยังไงกัน？

ถ้าหากถือเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ในโลกใบนี้ไม่รู้ว่ามีคนถูกฟ้าผ่าตาย แล้วก็ถูกรถชนตายกว่าเท่าไหร่แล้ว

เพราะงั้น เธอรู้สึกว่าการกล่าวสาบานนี้ของตัวเองไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย

สิ่งเหล่านี้ที่ดวงพรพูด ในมุมมองของชัชนันท์แล้วสอดคล้องกับตรรกะ

อีกอย่างถ้าหากมีอะไรจริงๆ ก็ไม่มีใครยินยอม เอาชีวิตของลูกชายทั้งสองมาสาบาน

เพียงแต่ว่า ความสงสัยที่อยู่ในใจของเธอแต่แรกนั้น ยังไม่ได้ล้มเลิกไปโดยสิ้นเชิง

สองมือของดวงพรจับหน้าต่างรถที่ลดลงครึ่งหนึ่ง มองไปยังชัชนันท์อย่างวิงวอนอดสู “นันท์นันท์ ขอโทษมากจริงๆ คุณยกโทษให้ฉันได้ไหม หากคุณเป็นเช่นนี้ต่อไป สามีของฉันก็จะหย่าร้างกับฉัน ฉันจะไม่เหลืออะไรเลย ”

ชัชนันท์ยิ้มอย่างเยือกเย็นครู่หนึ่ง เก็บความคิดกลับมา “คุณก็อยากให้ฉันไม่เหลืออะไรเลยทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ？”

ถ้าหาก เธอทำเรื่องนั้นสำเร็จแล้วจริงๆ

งั้นเธอชัชนันท์จะมีจุดจบอย่างไร？

ไม่เพียงแค่อับอายขายขี้หน้า แถมยังสูญเสียความเชื่อใจของพ่อไปอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนั้น รัตนากรกุลกรุ๊ปจะเป็นของใคร ก็ยากที่จะพูดได้แล้ว

แถมเธอยังจะได้เป็นลูกสาวของพ่อหรือไม่นั้น ก็พูดยากแล้ว

“นันท์นันท์ จริงๆแล้วป้าก็แค่เลอะเลือนไปครู่หนึ่ง ขอโทษด้วยจริงๆ…… ”

“ใช่ว่าทุกคำขอโทษ จะแลกมากับการให้อภัยของคนอื่นเสมอ”

พูดจบ ชัชนันท์ก็กดปุ่ม ปิดกระจกรถ

กระจกรถเลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดดวงพรต้องเอามือออกอย่างรวดเร็ว