บทที่ 79 ขอบคุณ แล้วก็ขอโทษ

สายตาของชัชนันท์โฟกัสสุดๆ ทุกการกระทำล้วนแต่จริงจังตั้งใจและเป็นมืออาชีพ

เขานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างให้ความร่วมมือ ยอมให้เธอตรวจดูอย่างเงียบสงบ

แสงจากโคมไฟที่อยู่ข้างนอกสาดส่องมาที่ใบหน้าของเธอ ทำให้ความอ่อนโยนของเธอยิ่งชัดมากขึ้น

เสื้อสูทสีน้ำเงินเข้มตัวใหญ่คลุมไหล่ของเธอ แต่กลับไม่ได้ดูไม่ดีเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่ตรวจซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่หลายครั้ง ชัชนันท์ก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาพร้อมกับพูดขึ้น"กระดูกไม่น่าจะหักหรือว่าแตก แต่ว่าเพื่อความปลอดภัยพวกเราไปถ่ายภาพรังสีที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูสักหน่อยจะดีกว่า"

"เดี๋ยวรอตำรวจมา เราอธิบายสถานการณ์เสร็จแล้วไปโรงพยาบาลกัน"

"ได้"

"ขอบคุณ ที่ช่วยมาบังให้ฉันนะ"ชัชนันท์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พอนึกย้อนถึงภาพตอนอยู่ในที่จอดรถใต้ดินที่เขาเข้ามาบังการโจมตีของแท่งเหล็กให้กับตัวเองอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว หัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่ต้องหรอก"เขาตอบกลับอย่างสงบนิ่ง ท่าทางง่ายๆสบายๆ

"แล้วก็ ขอโทษด้วยนะ"ชัชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าขอโทษ

"ทำไมเหรอ?"แววตาของเขามองสำรวจเล็กน้อย สีหน้ากลับเย็นชาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันให้คุณมาสวมบทเป็นแทนไทสามีของฉันล่ะก็ คุณก็คงจะไม่ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้"

"รับเงินมาแล้วก็ต้องช่วยจัดการปัญหาให้สิ มันไม่มีอะไรต้องขอโทษหรอกนะ"แทนไทสีหน้าไม่สนใจ

"แม้ว่าเหตุผลจะเป็นแบบนี้ แต่ว่าก็ทำให้คุณพลอยได้รับบาดเจ็บไปด้วย ฉันขอโทษจริงๆ"

"ไม่เป็นไร"

"ต่อไปคุณก็ระวังตัวหน่อยนะ ป้องกันไม่ให้เขาเคลื่อนไหวลงมือในครั้งต่อไป"ชัชนันท์รู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ต่อจากนี้ของเขา

"วางใจได้"แทนไทยังคงนิ่งสงบ สีหน้านิ่งเฉยครุ่นคิดวางแผน

"ออกไปไหนมาไหนก็พาเพื่อนไปด้วยสักคนสองคน"ชัชนันท์พูดขึ้นมาต่อ

"ได้"

"ถ้ารับมือไม่ไหวก็โทรศัพท์หาฉัน"ชัชนันท์พูดขึ้นอีก

พอได้ฟังแบบนั้น มุมปากของเขาก็ยกโค้งขึ้นอย่างขี้เล่นเล็กน้อย สายตาหันมองไปที่หน้าของเธออย่างช้าๆ

คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่สุดๆ

ตั้งแต่เกิดมา เขาก็กลายเป็นคนที่เก่งไปหมดทุกอย่างในสายตาของทุกคน แต่ไหนแต่ไรมีแต่คนรอบข้างเขามาให้เขาคอยช่วยเหลือตลอด แต่กลับไม่มีใครเคยบอกว่า ‘ถ้าคุณรับมือไม่ไหว ให้บอกฉัน’มาก่อนเลยสักคน

"มีอะไรเหรอ?"ชัชนันท์สีหน้าสับสนไม่เข้าใจ

"ได้"เขามองเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างนิ่งเฉย

......

หลังจากผ่านไปสองสามนาทีตำรวจก็มาถึง

หลังจากที่พวกเขาทั้งสองคนอธิบายสถานการณ์เสร็จแล้ว คนพวกนั้นก็ถูกพาตัวไป

ชัชนันท์ขับรถพาเขาไปที่โรงพยาบาลละแวกใกล้เคียง ตรวจกระดูกอยู่สักพัก

หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าไม่เป็นอะไรมาก ชัชนันท์ก็เป็นฝ่ายขอให้หมอจ่ายยาด้วยตัวเอง จากนั้นก็กลับเข้ามาในรถด้วยกัน

ชัชนันท์ขับรถออกจากโรงพยาบาลมาพลาง พูดถามขึ้น"ต่อไปให้ฉันไปส่งคุณที่ไหน?"

"เขตสุขุม หมู่บ้านอุดมสุข"เขาพูดตอบ

เขตชุมชนนี้ตั้งอยู่ที่ชานเมืองของเมืองสินธุ หมู่บ้านอุดมสุขถือว่าเป็นชุมชนเก่าแก่ของพื้นที่นั้น

เธอรู้ตำแหน่งที่ตั้ง ก็เลยขับรถตรงไปที่นั่นทันที

ส่วนเขานั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับมองวิวทิวทัศน์ที่เลื่อนผ่านไปอย่างนิ่งเงียบ

ขับรถมาเต็มๆสองชั่วโมงในที่สุดเธอก็ขับรถมาถึงข้างล่างอาคารของบ้านเขา

ชัชนันท์หยิบยาที่ซื้อออกมาจากลิ้นชัก จากนั้นก็หยิบยามากมายหลายชนิดออกมา พร้อมกับสั่งกำชับอย่างจริงจัง"ยาฆ่าเชื้อแล้วก็ยาแก้ปวดข้างในนี้ คุณกินตามฉลากคู่มือก็ได้แล้ว ส่วนยาจีนเอาออกมาต้มน้ำจากนั้นก็แช่ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้ แบบนั้นจะหายเร็วขึ้นกว่าเดิมหน่อย"

"ช่างเถอะ ฉันขึ้นไปข้างบนกับคุณดีกว่า บอกแบบนี้คุณอาจจะจำไม่ได้ ฉันขึ้นไปช่วยต้มยาจีนให้คุณสักครั้งก็แล้วกัน จากนั้นก็ช่วยบันทึกปริมาณยาจีนต่างๆนานาให้กับคุณสักหน่อย"ชัชนันท์พูดขึ้นมาต่อ

"ได้"

จากนั้น เขาก็พาชัชนันท์เข้าไปในอาคาร

ในอาคารไม่มีลิฟต์

ทั้งสองคนเดินเท้า ขึ้นมาถึงห้อง508ของชั้นห้าที่เขาพักอาศัยอยู่

เปิดประตูออก เป็นบ้านเล็กๆที่อบอุ่นตกแต่งอย่างง่ายๆ