บทที่223 ครั้งนี้เธอเป็นอะไร？

“ไม่ต้องหรอก ฉันให้นลินเรียกผู้ดูแลมืออาชีพมาดูแลฉันก็พอแล้ว”ชัชนันท์ใส่หน้า

เธอเชื่อว่าไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็คงรู้สึกไม่ดีหรอกที่แฟนของตัวเองไปดูแลผู้หญิงคนอื่น

เธอไม่อยากทำเรื่องแบบนั้น

เขามีแฟนอยู่แล้ว พวกเขาก็ควรจะรักษาระยะห่างต่อกัน

ถือว่าเป็นการให้เกียรติผู้หญิงคนนั้นด้วย

แทนไทสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของชัชนันท์ ก็ขมวดคิ้วเข้าด้วยกันและถามว่า “คุณเป็นอะไรไป？”

“ตื้ดด……”

ตอนนี้เองโทรศัพท์บนหัวเตียงของชัชนันท์ก็ดังขึ้น

เขาช่วยเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที การจ้องมองตกลงบนหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เห็นว่าธนกฤธโทรเข้ามา

แทนไทมองเธอนิ่งๆ แล้วก็กดปุ่มรับสายให้เธอ พร้อมกับยื่นให้

เธอมองดูคนที่โทรเข้ามาคือธนกฤธแล้วก็ถามว่า “กฤษ มีธุระอะไรหรือเปล่า？”

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เสียงของเธอก็หอบเล็กน้อย

“พี่เป็นอะไรไป？”น้ำเสียงของเขาดูกังวลเล็กน้อย “ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเสียงพี่แปลกๆ ？”

“อ้อ เข้าโรงพยาบาลเพราะไส้ติ่งอักเสบน่ะ”

“เข้าโรงพยาบาล？โรงพยาบาลไหนอ่ะ？”ธนกฤธไล่ถามทันที

“โรงพยาบาลราษฎร……”ชัชนันท์ตอบ

“เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่ต้องหรอก”

แต่ว่าเธอยังไม่ทันจะพูดจบ ธนกฤธก็ตัดสายไปในทันที

ชัชนันท์ถอนหายใจยาวอย่างไม่มีทางเลือก แล้วก็กดโทรหานลิน

พออีกฝ่ายรับสาย เธอก็เล่าสถานการณ์ให้นลินฟังในทันที แล้วก็ให้เธอช่วยหาผู้ดูแลมืออาชีพมาดูแลตัวเอง

พอนลินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที “อะไรนะ? เธอเข้าโรงพยาบาลเพราะไส้ติ่งอักเสบเหรอ? แถมยังผ่าตัดด้วย？”

“หาผู้ดูแลมำไม? แล้วจะให้ฉันวางใจกับผู้ดูแลได้ยังไง? เดี๋ยวฉันจะเป็นคนไปดูแลเธอเอง” นลินแน่วแน่

“เธอยังมีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ อย่าวุ่นวายเลย”ชัชนันท์พูดจบแล้วก็เริ่มหอบอีกครั้ง

เพราะว่าคุยกันนานเกินไปเลยทำให้เธอรู้สึกหมดแรง

“เรื่องของฉัน ฉันสามารถทำไปด้วยพร้อมกับดูแลเธอไปด้วยได้ ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าเธออยู่แล้ว เอาล่ะไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปตอนนี้แหละ” พอพูดจบนลินก็วางสายไปในทันที

แทนไทได้แต่นั่งมองเธอเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ฟังบทสนทนาของเธอกับนลินอย่างจริงจัง แล้วคิ้วที่สวยงามของเขาก็ขมวดเข้าหากัน แววตาของเขาดูคลุมเครือ

เขารู้สึกว่า ชัชนันท์ผิดปกติไป เมื่อก่อนถ้าเกิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาก็จะเป็นคนคอยดูแลอยู่ตลอด แล้วเธอก็จะไม่พูดอะไรด้วย

แต่ว่าทำไมตอนนี้เธอถึงได้ผลักเขาออกล่ะ？

“ตื้ดๆๆ……”

แล้วในตอนนี้โทรศัพท์ของเขาก็สั่น ขัดขวางความคิดของเขา

พอเห็นว่าเป็นธนิดาที่โทรมา เขาก็ลุกขึ้นเดินไปข้างเตียงและรับโทรศัพท์ เสียงของเขาก็อ่อนลงอีกครั้ง “มีอะไร？”

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่ออฟฟิศ……คุณอยู่ไหน？”อีกฝ่ายถาม

“ตอนนี้ผมมีธุระ คุณกลับไปเถอะ”แทนไทตอบ

แสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่ส่องประกายบนใบหน้าของเขาผ่านกระจก ทำให้ผิวขาวใสของเขาดูสว่างขึ้นไปอีก

มีระยะห่างระหว่างเธอกับเขา และเธอไม่ได้ยินสิ่งที่คนในโทรศัพท์พูด แต่จากสีหน้าและน้ำเสียงของเขา เธอก็รู้ว่านั่นต้องเป็นแฟนของเขาอย่างแน่นอน