บทที่256 นัดที่สำคัญมาก

“แบบนี้นี่เอง ออกจากโรงพยาบาลรึยัง? เป็นไงบ้าง”

“ออกมานานแล้ว สบายดีมาก”

“ถ้ายังงั้นเดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมพี่สะใภ้กับพวกคมสัน พวกนายรอก่อน เดี๋ยวฉันกลับไปตอนนี้ล่ะ” กรรณพูดอีกครั้ง

“อย่ามา” แทนไทตอบแบบไม่คิดเลย

“พวกเราก็แค่ไปเยี่ยมคนป่วยเท่านั้นเอง”

“เธอไม่อนุญาตให้ฉันพาเพื่อนกลับบ้าน” แทนไทบอกอีกครั้ง

“พี่สะใภ้ไม่อนุญาต นายก็ยอมทำตามเนี่ยนะ? เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?”

“แล้วมีปัญหาอะไรมั้ยล่ะ?”

“ไม่……ฉันจะไปกล้ามีปัญหาอะไรกับนายที่ไหนกันล่ะ” กรรณลูบหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก “ฉันก็แค่อยากจะไปเยี่ยมเธอเท่านั้นเอง ก็แค่เพื่อนแกไปเยี่ยมคนป่วย ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกมั้ง?”

“อย่ามารบกวนโลกส่วนตัวของพวกเราสองคน” พอพูดจบ แทนไทก็วางสายไปทันที

ในหัวของกรรณตอนนี้เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มบ่นออกมา “แม่งไอ้บ้านี่มันเป็นเพื่อนภาษาไรวะ? เห็นแก่เมียมากกว่าเพื่อนเหรอ?”

พอแทนไทคุยโทรศัพท์เสร็จ ชัชนันท์ก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี

เขาเดินกลับไปที่โซฟาเหมือนเดิม

และชัชนันท์ก็เดินมานั่งลงข้างๆ เขาอย่างรวดเร็ว

แทนไทเอ่ยถามว่า “เดี๋ยวผมไปต้มอะไรให้คุณดี? รังนกมั้ย? หรือว่าปลิงทะเล？หรือว่าจะเอาถังเช่า?”

“ขอไม่ดื่มได้มั้ย?” ช่วงนี้ เขาจะชอบต้มอาหารบำรุงให้เธอเสมอ โดยจะเปลี่ยนประเภทไปเรื่อยๆทุกวัน

ขนาดคนอื่นช่วงอยู่ไฟ ยังไม่ได้โอเวอร์เหมือนเธอเลย

ตอนนี้เธออยากจะมีวันหนึ่ง ที่ไม่ต้องกินอาหารบำรุงอะไรทั้งนั้น

“ไม่ได้” น้ำเสียงของเขาเผด็จการมาก แบบที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้

ชัชนันท์เอามือก่ายหน้าผากอย่างไม่มีทางเลือก “ถ้ายังงั้นเอารังนกแล้วกัน เออใช่สิ เที่ยงวันนี้ฉันอยากกินสเต๊กที่คุณทำด้วย”

“งั้นรอก่อน เดี๋ยวผมไปต้มรังนกมาให้ แล้วค่อยเตรียมอาหารกลางวันให้” พอพูดจบ เขาก็ลุกขึ้น และก้าวยาวเดินตรงไปที่ห้องครัว

“ถ้ายังงั้นฉันขึ้นไปทำงานข้างบนก่อนนะ” ชัชนันท์ยิ้มอย่างอบอุ่น

หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและเดินขึ้นไปข้างบน

ตอนที่แทนไทไปต้มรังนกนั้น คมสันก็วิดีโอคอลมาหาเขา

เขาวางโทรศัพท์บนเตา แล้วก็กดปุ่มรับสาย และตั้งใจต้มรังนกต่อไป

คมสันที่อยู่ปลายสาย พอเห็นภาพในวิดีโอคอล สายตาเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นายทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? พิถีพิถันมากเลยจริงๆ”

แทนไทรีบตักรังนกที่ต้มเรียบร้อยแล้วฟังวางไว้อีกฝั่ง แล้วก็เดินไปที่ตู้เย็น หยิบสเต๊กเนื้อออกมา 2 ชิ้นและเริ่มหมักอย่างตั้งใจ

“ เหอะ ฉันจะต้องแคปรูปเหตุการณ์นี้เอาไว้ แล้วส่งไปให้ทุกคนดูในกลุ่ม……”คมสันเหมือนได้เห็นเรื่องที่หาดูได้ยากรอบหมื่นปี เขารีบบันทึกภาพหน้าจอเอาไว้ แล้วพูดว่า “ใครจะไปคิด ว่าคนบางคนก็จะมีด้านนี้เหมือนกัน？”

แทนไทขมวดคิ้วและหันมามองกล้องนิ่งๆ “มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา ไม่งั้นก็วางไปซะ”

คมสันยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ไม่ได้มีธุระอะไรมากมายหรอก ได้ยินกรรณบอกว่าพี่สะใภ้ไปผ่าตัดมาไม่ใช่เหรอ? ก็เลยโทรมาถามไถ่น่ะ”

“อืม ไม่ได้มีอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง” แทนไทโรยเกลือลงบนสเต๊กอย่างระมัดระวัง

ท่าทางสง่างามและคล่องแคล่ว

“อืม ถ้าวันไหนว่างก็ออกมาพบปะกันหน่อยแล้วกัน” คมสันพูดอีกครั้ง

“เข้าใจแล้ว……”พอแทนไทพูดจบก็ตัดสายไปในทันที

พอวิดีโอคอลตัดสายไป คมสันก็ส่งรูปภาพที่เขากำลังหมักสเต๊กอยู่นั้นเข้าไปในกลุ่มแชท“กลุ่มชายหนุ่มรูปงาม”

ทันทีหลังจากนั้น ก็มีเครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วนเด้งเข้ามาในกลุ่ม

จิตริน：？？？ตอนนี้ห้าเป็นคนอ่อนโยนและเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนขนาดนี้เลยเหรอ？@แทนไท

กรรณ：？？？？ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ที่งานการเต็มไม้เต็มมือ กลับเข้าครัวมาทำสเต๊กเนี่ยนะ @แทนไท

คมสัน：ก็นั่นน่ะสิ ตอนฉันเห็นฉันก็ช็อกไปเหมือนกัน@แทนไท。

กรรณ：ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป ใครจะเชื่อ @แทนไท ถ้าเกิดพนักงานในบริษัทนายรู้ว่าแทนไท บุคคลที่โหดร้ายและเย็นชามีด้านแบบนี้อยู่ด้วย พวกเขาจะตะลึงกันไปเลยหรือเปล่า ？

คมสัน：@กรรณ ไม่ใช่แค่ตะลึงนะ แต่อาจจะตกใจจนเป็นลมไปเลยก็ได้ว่าไหม?

แทนไทเห็นเสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไม่หยุด และกำลังพูดถึงตัวเองอยู่ แต่ว่าในใจของเขาก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวเลยแม้แต่นิดเดียว