บทที่298 พ่อ พ่อช่างดีเหลือเกิน

ภาพฉากนี้ แทนไทที่มองอยู่ข้างๆก็ซาบซึ้งใจเช่นกัน

“พ่อ พ่อช่างดีเหลือเกิน” ชัชนันท์โอบแขนวันชัยไว้แน่น เบ้าตาแดงก่ำ

“ยัยเด็กบื้อ ร้องไห้อะไร？”

“ซาบซึ้งใจพ่อค่ะ”

“อายุเท่าไหร่แล้ว ยังร้องไห้ขี้มูกโป่ง หืม？”

“ไม่ว่าอายุเท่าไหร่แล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อก็เป็นเด็ก นี่เป็นคำพูดที่พ่อพูดไว้ในเมื่อก่อน เพราะงั้นร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าพ่อได้ ”ชัชนันท์เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่ตั้งใจ พร้อมพูดกล่าว

วันชัยส่ายหน้าอย่างจนใจ หันหน้ามองแทนไท “แกดูสิ พ่อแทน ลูกสาวคนนี้ของฉัน จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่โตสักที เหมือนเด็กเลย”

แทนไทสีหน้าท่าทางอ่อนโยน ลูบผมของเธอเบาๆอย่างรักทะนุถนอม “ขอเพียงแค่มีเราอยู่ เธอไม่ต้องโต ตลอดชีวิตเลยก็ได้”

วันชัยพยักหน้า

“จริงสิ คุณป้าของพวกแก ถ้าหากอีกเดี๋ยวรบกวนพวกแก ให้พวกแกปล่อยตระกูลวงศ์ดีประสิทธิ์อะไรนั่นไป อย่าตอบตกลงเด็ดขาด เข้าใจไหม？”วันชัยพูดกำชับจริงจัง ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เข้าใจแล้วค่ะ”ชัชนันท์พูดตอบกลับ

“ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เธอตามตื๊อให้ฉันมาขอร้องพวกแกอยู่ตลอด ฉันจะขอร้องได้ยังไงกัน？ภรรยาของแทนไท ลูกสาวของวันชัย รังแกกันแล้วก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่กระทำออกไปทั้งหมด”วันชัยพูดอย่างจริงจัง

ชัชนันท์รู้สึกอบอุ่นในใจอีกครั้ง เธอยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากออกไปจากอ้อมแขนของพ่อ มองเขาด้วยอย่างจริงจัง “พ่อ วันนี้พ่อคิดอยากจะทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากแค่ไหนกันเนี่ย？”

“นี่มันน่าซาบซึ้งใจตรงไหน？”ใบหน้าวันชัยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม หรือว่าไม่ใช่สิ่งที่คนเป็นพ่ออย่างเขาควรทำงั้นเหรอ？

“พอแล้ว ไม่พูดเรื่องเหล่านี้แล้ว พ่อแทน เป็นเพื่อนฉันเล่นหมากรุกสักสองตาไหม？”วันชัยมองไปยังแทนไท เปลี่ยนหัวข้อสนทนาเลย

“เต็มใจสุดขีด”แทนไทพูดกล่าว

วันชัยดึงกล่องหมากรุกออกมาจากโต๊ะกาแฟอย่างมีความสุข วางลงบนโต๊ะกาแฟแล้ว

และในเวลานี้มีคนเปิดประตูออกจากด้านนอกแล้ว

ตามมาด้วย ชัชนันท์จูงมือของดวงพรเดินเข้ามา

ชลิตาก้มหน้าลงต่ำอยู่ตลอด ใบหน้าหมดอาลัย

ดวงพรที่ตามหลังเธอมาก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ใบหน้า คอล้วนแต่มีรอยแส้ แม้ว่าตกสะเก็ดแล้ว แต่มองดูแล้วยังคงสยดสยอเช่นเคย

เห็นพวกเธอสองคนเดินเข้าประตูมา รอยยิ้มบนใบหน้าของวันชัยแข็งทื่อทันที

ใบหน้าของชัชนันท์และแทนไทก็เยือกเย็นอย่างรวดเร็ว

เห็นพวกเขาสามสี่คน ดวงพรพยายามเผยรอยยิ้มอย่างสุดชีวิต

แต่พวกเขาไม่มีใครตอบรับเธอสักคน

ชลิตาไม่พูดไม่จา จับมือของดวงพรเดินไปนั่งลงตรงหน้าของพวกเขาแล้ว

เธอมองชัชนันท์โดยตรง “พี่ เรื่องในอดีต ฉันผิดเอง ฉันขอโทษพี่สำหรับเรื่องในอดีตของฉันด้วย ต่อไปฉันไม่อยากเกิดการสู้รบปรบมืออะไรกับพี่แล้ว พวกเราคืนดีกันเถอะ”

ในใจของเธอก็อยากจะพักรบกับชลิตา ประการแรก ชลิตาจบเห่แล้ว ไม่จำเป็นต้องต่อสู้ต่อไปแล้ว

ประการที่สอง ก็ทำเพื่อพ่อ

สมมติต่อไปชลิตาสงบนิ่ง ชัชนันท์เธอก็ไม่มีทางแตะต้องเธออีกไปโดยปริยาย

แต่ว่า สิ่งที่เธอทำได้ก็คือพักรบ ส่วนสนิทสนมกับชลิตาอะไรแบบนั้น เธอไม่อยากเลย

เรื่องเหล่านั้นที่ชลิตาทำกับเธอ เธอไม่มีทางให้อภัยตลอดชีวิต

แต่ในคำพูดเหล่านั้นที่ชลิตาพูดก็มีความจริงใจอยู่บ้าง เสแสร้งบ้าง แล้วก็ยังมีที่ไม่แน่ใจอีกด้วย