ตอนที่ 245
ตอนที่ 245 ที่ผู้หญิงแสดงท่าทีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายใส่คุณ เป็นเพราะอะไร?
October 28, 2026
เห็นกชนิภโทรเข้ามา เขาจึงกดรับ พลางฟัง พลางเดินไปที่ลิฟต์
พยาบาลสองคนที่เดินผ่านมา เห็นใบหน้าของเขา ก็จับมือของอีกฝ่ายแน่นด้วยความตื่นเต้น
ทว่าฉากนี้ กลับไม่ได้หยุดอยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“ห้า น้องเจ็ดของครอบครัวเรา โดนรังแกจนน่าสงสารขนาดนั้น แกต้องจัดการให้มารีญาได้ชดใช้ในสิ่งที่หล่อนทำนะ!” กชนิภที่ปลายสายพูดด้วยความโมโห
แทนไทเดินเข้าไปในลิฟต์ ท่ามกลางความชื่นชมจากผู้หญิงมากมาย แล้วกดปิดประตูลิฟต์
“ผมเข้าใจแล้วครับ” เขาพูด จากนั้นก็วางสาย
อีกด้านหนึ่ง หลังจากฝ่ายชายเดินไป ชัชนันท์จึงมองๆอาหารมื้อดึกที่เขาเอามา ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้แตะต้องอาหารมื้อดึกพวกนั้น แต่หันไปมองนลิน “นลินเข็นฉันไปเยี่ยมดาหน่อยสิ”
“ได้” นลินไปเข็นรถเข็นจากที่ประตูมาด้วยความเบิกบาน ประคองเธอมานั่งอย่างระมัดระวัง
…………
ตอนที่แทนไทเดินเข้ามาในห้องคนไข้ของธนิดา ขาที่บาดเจ็บของเธอก็รักษาเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับธนกฤธอยู่บนเตียง
เห็นแทนไท ธนิดาจึงพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร “พี่ห้า พี่มาสักที”
แทนไทค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ ลูบผมเธอด้วยความเอ็นดู “เป็นไงมั่ง?”
ธนิดาพยักหน้า “ก็โอเคแหละ ทีแรกหลังจากแจ้งตำรวจฉันก็โทรหาพี่เลย แต่พี่ดันปิดเครื่อง จริงๆฉันอยากรอพี่เปิดเครื่อง แล้วค่อยบอกพี่ แต่ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องอย่างนั้น”
พูดถึงเรื่องนี้ แทนไทรู้สึกผิดสุดๆ “ขอโทษนะ ตอนนั้นมือถือแบตหมด”
ธนิดายิ้มๆ “ไม่เป็นไรหรอก พี่ห้า”
แทนไทไม่ได้พูดต่อ สายตามองไปที่ธนกฤธ
ธนกฤธจึงยิ้มให้เขาเล็กน้อย “พี่ห้า”
“อืม” เขาตอบกลับนิ่งๆ นั่งลงไปที่ข้างเตียงธนิดา ถามขึ้น “ขาข้างไหนที่เจ็บ?”
ธนิดาจึงดึงขากางเกงด้านขวาของตนเองขึ้น เผยข้อเท้าขวาที่บวมแดงออกมา ชี้ๆ “นี่ไง ตอนนั้นฉันน่าสงสารจริงๆนะ”
“เจ็บไหม?” แทนไทถาม
ธนิดาส่ายหัว “พอทนได้ ไม่ถึงกับเจ็บหรอก”
ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกัน นลินก็เข็นชัชนันท์เข้ามาในห้องคนไข้
เห็นชัชนันท์ลงมา ธนิดาจึงประหม่าขึ้นมาทันที “พี่สะ......พี่นันท์ พี่ลงมาทำไมคะ? พี่ไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองเหรอ?”
แทนไทลุกขึ้นทันที เดินไปที่ข้างกายชัชนันท์ รับรถเข็นมาจากมือของนลิน ถามขึ้น “นี่เกิดอะไรขึ้น? ใครให้คุณลงมา? ห๊ะ?”
ชัชนันท์มองธนิดา “ฉันเป็นห่วงดานี่นา”
“วุ่นวาย กลับไปเดี๋ยวนี้เลย” แทนไทสีหน้าเคร่งขรึม มองไปที่นลินแล้วพูดขึ้น “พาเธอกลับไป”
ชัชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองใบหน้าหล่อเหลาของเขา พูดอย่างแน่วแน่ “ไม่......”
แทนไทบีบๆคิ้วอย่างจำใจ “เชื่อผม โอเคไหม?”
ชัชนันท์พยักหน้าอีกครั้ง “ฉันจะอยู่อีกแป๊บนึงแล้วค่อยกลับ”
“............” แทนไทไม่ได้พูดอะไรอีก ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะยอมอ่อนให้
ชัชนันท์อมยิ้มอย่างพอใจ ไม่ได้พูดอะไรอีกเช่นกัน
เห็นฉากนี้แล้ว ธนิดาถอนหายใจขึ้นมาทันที “นอกจากฉัน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เห็นพี่ชายฉัน เชื่อฟังผู้หญิงคนไหนขนาดนี้”
ได้ฟัง ใจของชัชนันท์ก็เต้นแรง แต่กลับพยายามรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ เปลี่ยนเรื่องพูดอย่างฉับพลัน “ดา เป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ดีค่ะ” ธนิดาตอบ
“พี่นันท์......มาแล้วเหรอครับ” ธนกฤธยิ้มให้ชัชนันท์
“อื้ม” ชัชนันท์จึงยิ้มตอบ
ในทวิตเตอร์ เธอเห็นมีคนปล่อยข่าว บอกว่าธนกฤธไปช่วยธนิดาออกมาด้วยตัวเอง เธอจึงเดาไว้ว่า ระหว่างธนกฤธกับธนิดา คงมีความสัมพันธ์พิเศษอะไรกันแน่ๆ
แต่ทว่า เธอก็ไม่ได้ถามมาก
“เมื่อไหร่จะได้ออกจากโรงพยาบาลล่ะ?” ชัชนันท์ถามธนิดาอย่างใส่ใจ