บทที่ 16 ทำการใหญ่ใจต้องถึง

เมื่อทั้งสองออกจากกระท่อมเดินลัดเลาะเข้าสู่ตัวเมือง ไป๋หลันครุ่นคิดอยู่ในใจว่าทำไมพวกขอทานเร่ร่อนและคนยากไร้ถึงมีจำนวนมากขนาดนี้ วันนี้ที่มารับอาหารก็ประมาณสองร้อยคนเห็นจะได้ นางคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะให้ชาวบ้านพวกนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม

"พี่ใหญ่ข้าอยากทำให้ชาวบ้านที่ยากไร้และขอทานเร่ร่อนมีชีวิตที่ดีขึ้นพี่ใหญ่มีความคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ" ไป๋หลันเอ่ยถามความคิดเห็นของพี่ชาย

"เจ้าจะทำเช่นไรได้ขนาดท่านเจ้าเมืองเหอก็ยังหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้เลย" เฉินกยางเอ่ยบอกน้องสาว

"คนขอทานเร่ร่อนไม่มีที่อยู่อาศัย เราก็ช่วยให้พวกเขามีที่อยู่อาศัยกันสิเจ้าคะ" ไป๋หลันเอ่ยตอบออกไปพลางคิดถึงศูนย์พักพิงคนไร้บ้านในโลกเก่าของนาง

"เจ้าจะสร้างบ้านให้พวกเขาอยู่หรือ? แล้วคนตั้งมากมายเจ้าจะทำอย่างไร" เฉินหยางเอ่ยถามอย่างสงสัยว่านางมีแผนจะทำอย่างไรผู้คนมากมายขนาดนั้นคงวุ่นวายเป็นแน่

"ข้าเรียกว่าศูนย์พักพิงคนไร้บ้านเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่ามีที่ดินแถวไหนขายบ้างเอาแปลงใหญ่ ๆเลยเจ้าค่ะ" ไป๋หลันเอ่ยถามพี่ชายทันที เมื่อมีแผนการผุดขึ้นมาในหัว

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันเราต้องลองไปถามกับกรมที่ดินดูว่ามีแปลงไหนขายบ้าง"

"ถ้าอย่างนั้นเราลองไปถามกรมที่ดินกันเถอะเจ้าค่ะ"

"เจ้าช่างใจร้อนเสียจริง ๆ เลย" เฉินหยางเอ่ยบอกน้องสาว

เมื่อพูดจบทั้งสองก็เดินทางไปยังกรมที่ดินทันที เมื่อมาถึงกรมที่ดินก็สอบถามรายละเอียดว่ามีที่ดินว่างเปล่าแปลงใหญ่ขายหรือไม่ ท่านกรมเจ้าที่ก็กางสมุดจดรายการที่ดินออกมาดูพบว่ามีที่ดินสามสิบห้าไร่และห้าสิบไร่ที่ว่างอยู่ เมื่อสำรวจดูพบว่าแปลงที่มีขนาดห้าสิบไร่นั้นเป็นที่ราบเหมาะแก่การเพาะปลูกอยู่ไม่ห่างตัวเมือง

เมื่อปรึกษากันแล้วก็ตกลงซื้อที่ดินแปลงห้าสิบไร่ในราคาสองหมื่นเหรียญทอง หลังจากทำสัญญาซื้อขายและได้โฉนดที่ดินเรียบร้อยทั้งสองก็เอ่ยลาท่านกรมเจ้าที่แล้วตรงกลับบ้านทันที

"หลันเอ๋อร์ เจ้าวางแผนเอาไว้หรือยังว่าจะทำอย่างไร" เฉินหยางเอ่ยถามเขากลัวว่าน้องสาวจะทำไม่ไหว เขาเองก็ยังมองไม่ออกเลยว่ามันจะเป็นไปได้อย่างไร

"เอาไว้ค่อยคุยกันพร้อมท่านพ่อ ท่านแม่ดีกว่าเจ้าค่ะจะได้ปรึกษาท่านด้วยพวกท่านยังไม่ทราบว่าข้าจะสร้างศูนย์พักพิง" ไป๋หลันเอ่ยบอกพี่ชายนางคิดว่าบิดาและมารดาจะต้องสนับสนุนนางอย่างแน่นอนเพราะท่านทั้งสองมีจิตใจดี

"เช่นนั้นเรารีบกลับกันเถิด" เฉินหยางเอ่ยบอกน้องสาว แล้วทั้งสองก็รีบเดินกลับบ้านทันที

# บ้านสกุลหลิน

เมื่อทั้งหมดกินอาหารเย็นกันเรียบร้อยก็ออกมานั่งกันที่ห้องโถงเพื่อพูดคุยปรึกษาหารือกัน ไป๋หลันจึงเอ่ยเล่าเรื่องราวที่นางจะสร้างศูนย์พักพิงคนไร้บ้านให้บิดาและมารดาฟัง

"จะสร้างศูนย์พักพิงคนไร้บ้านหรือ? มันเป็นอย่างไรหรือหลันเอ๋อร์" เฉินหยวนเอ่ยถามบุตรสาวเขาเองก็ไม่เคยได้ยินว่ามีศูนย์แบบนี้ที่เมืองใดเลย

"เจ้าค่ะท่านพ่อ ศูนย์พักพิงคนไร้บ้านคือเราสร้างบ้านพักอาศัยให้กับคนที่ไม่มีที่อยู่ และลูกก็จะสร้างอาชีพให้พวกเขาด้วยเจ้าค่ะ" ไป๋หลันเอ่ยบอกบิดาให้เข้าใจในสิ่งที่นางกำลังจะทำ

"ฟังดูแล้วก็เข้าท่าดีหลันเอ๋อร์แต่พวกเขาจะมาฝึกอาชีพกับเจ้าหรือ? บางคนเลือกอาชีพขอทานเพราะขี้เกียจทำมาหากิน" เฉินหยางเอ่ยบอกบุตรสาว

"ไม่ป็นไรเจ้าค่ะพี่ใหญ่ถ้าพวกเขาจะออกไปขอทานก็ย่อมได้ แค่ให้พวกเขามีที่พักไม่ต้องไปนอนข้างถนนก็พอเจ้าค่ะ" นางเองก็พอจะทราบอยู่บ้างไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ยังมีคนแบบนี้อยู่เช่นกัน

"แล้วเจ้าจะฝึกอาชีพอะไรให้พวกเขาหรือ?" อู๋เหย๋าเอ่ยถามบุตรสาวอย่างสงสัย