บทที่ 25 แถมข้าวสาร

ไป๋หลันเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เจอกับมารดากำลังเข้าครัวเตรียมทำอาหารอยู่นางจึงเดินเข้าไปช่วย อาหารสดผักและผลไม้นางเตรียมใส่ตู้เย็นไว้ให้มารดาเสมอไม่เคยขาด เพราะช่วงกลางวันไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากมารดาเท่านั้น ส่วนสูตรอาหารนางจดใส่สมุดไว้ให้ท่านหนึ่งเล่มและให้ป้าฝูแม่ครัวที่ศูนย์อีกหนึ่งเล่ม

เมื่อช่วยมารดาทำอาหารเสร็จนางก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมานั่งรอบิดาและพี่ชายกลับมาจากศูนย์พักพิง ช่วงนี้บิดาของนางดูมีความสุขมากที่ได้ออกไปฝึกซ้อมวรยุทธ์ให้กับรปภ. เพราะเมื่อก่อนบิดาเคยเป็นถึงแม่ทัพต้องฝึกซ้อมทหารอยู่ตลอดเวลา คงเป็นงานที่ท่านชอบจริง ๆ นางคิดว่าไม่อยากให้บิดาต้องไปออกทัพจับศึกเหมือนเมื่อก่อนอีก เพราะนางคงทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นคนที่รักต้องบาดเจ็บหรือล้มหายตายจากไป แค่คิดนางก็เจ็บปวดหัวใจขึ้นมาแล้ว

เมื่อทุกคนกลับมาพร้อมหน้าก็ทานอาหารและพูดคุยถึงเรื่องต่าง ๆ ในแต่ละวันกันอย่างมีความสุข และเมื่อกินอาหารเสร็จก็แยกย้ายกันพักผ่อน

ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไป๋หลันเข้าห้องส่วนมากไม่ได้ลงกลอนประตูเพราะพี่ชายของนางชอบมาเคาะห้องอยู่บ่อย ๆ แล้วครั้งนี้ก็เช่นเดิมนางจึงเอ่ยออกไป "เปิดเข้ามาเลยพี่ใหญ่ข้าไม่ได้ลงกลอนประตูไว้"

"เจ้าทำไมไม่ลงกลอนประตู ถ้าเกิดมีคนร้ายเข้ามาเจ้าจะทำเช่นไร" เฉินหยางเมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เอ่ยดุน้องสาวด้วยความเป็นห่วง นางเป็นสตรีทำไมไม่ระมัดระวังช่างน่าตียิ่งนัก

"ถ้าพี่ใหญ่เป็นห่วงก็มาหาข้าบ่อยๆสิเจ้าค่ะ แบร่!!..." ไป๋หลันเอ่ยพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาให้พี่ชายของนางอย่างกวนประสาท เพราะพี่ชายเป็นห่วงนางเกินไปคิดว่านางจะโดนใครทำร้ายเอาง่าย ๆ

ไม่มีทางนอกจากนางจะยอมเอง "ยายเด็กแสบมาให้พี่จับตีก้นเสียดี ๆ" เฉินหยางพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาน้องสาวเพื่อจะจับตัวนาง

ไป๋หลันเมื่อเห็นพี่ชายทำท่าเดินเข้ามาก็รีบวิ่งหนี ทั้งสองคนวิ่งไล่จับกันจนเหนื่อยหอบจนต้องมานั่งพักที่โซฟา

"พี่ใหญ่ข้าขอพักยกก่อนไม่ได้วิ่งมานานเหนื่อยชะมัดเลย"

"ก็ได้ ๆ พี่ไม่แกล้งเจ้าแล้ว"

"พี่ใหญ่ข้าขอถามอะไรหน่อยได้หรือไม่?"

"ได้สิ เจ้ามีอะไรจะถามพี่อย่างนั้นหรือ?"

"พี่ใหญ่หน้าตาท่านออกจะหล่อเหลาเช่นนี้ ท่านมีคนรักหรือยังเจ้าคะ" ไป๋หลันเอ่ยถาม นางสงสัยจริงว่าพี่ชายของนางจะมีคนที่ชอบหรือยัง จะไปแอบชอบสาวบ้านไหนบ้างหรือเปล่า

"พี่ไม่มีหรอก และยังไม่คิดจะมีด้วย พี่จะรอให้เจ้าโตและออกเรือนไปเสียก่อนแล้วพี่ค่อยคิดอีกที " เฉินหยางเอ่ยตอบ

"แล้วถ้าข้าโตจนสามารถออกเรือนได้ พี่ใหญ่ท่านไม่คิดจะหวงแหนน้องสาวสุดสวยคนนี้หน่อยหรือ " ไป๋หลันเอ่ยด้วยสีหน้าเว้าวอนทำตาปริบ ๆ

"เด็กแสบอย่างเจ้าจะมีบุรุษโชคร้ายคนใดมาชมชอบ แต่ถ้ามีข้าจะแถมข้าวสารอีกห้ากระสอบเพื่อเป็นรางวัลปลอบใจ ฮ่า ๆ ๆ" เฉินหยางเอ่ยตอบกวนประสาทน้องสาว เขาเองรู้ตัวดีว่านางเป็นคนสวย น่ารักแถมมีจิตใจดีอีกต่างหาก ย่อมมีบุรุษมาหมายปองจนเขาไม่อยากให้นางเติบโตขึ้นอีกเลยจริง ๆ

"พี่ใหญ่!! ท่าน..ฮึ่ย..." ไป๋หลันหมดคำจะกล่าว

คำพูดท่านช่างร้ายกาจขึ้นทุกวันไม่ต้องดูมันแล้วละครน่ะ!!

ไป๋หลันจึงหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ให้พี่ชายหนึ่งข้าง และใส่หูตัวเองหนึ่งข้างเปิดเพลงที่เซฟเอาไว้ฟังจากโน๊ตบุ๊ค แล้วนั่งพิงหลังกับโซฟาฟังเพลงจนหลับไปทั้งคู่ด้วยความที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อทุกคนกินอาหารเช้ากันเรียบร้อยเฉินหยวนและเฉินหยางก็ออกไปยังศูนย์พักพิง ส่วนตัวไป๋หลันจะเข้าไปช่วงบ่าย เพราะจะรอให้ผู้ใหญ่ตงกลับมาจากจวนท่านเจ้าเมืองก่อน วันนี้ผู้ใหญ่ตงจะไปรับเงินรางวัลค่ารักษาบุตรีของท่านเจ้าเมือง และไปซื้อไก่ไข่ตามที่นางได้สั่งเอาไว้ ช่วงเช้านางจึงอยู่คุยกับมารดาเพราะกลัวท่านจะเหงา แต่ถ้าศูนย์สร้างเสร็จนางจะพาท่านออกไปเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ๆ ภายในศูนย์ของนางด้วยเช่นกัน

# ยามอุ้ย (13.00-14.59) ไป๋หลันตอนนี้ออกจากบ้านเดินทางมายังศูนย์ วันนี้นางสวมใส่อาภรณ์สีขาวขลิบเขียวรวบผมครึ่งศีรษะมัดด้วยโบสีเขียว เมื่อเดินผ่านตลาดก็เจอเข้ากับคนคุ้นตาที่เพิ่งเคยเจอเมื่อวานและเขาก็กำลังมองมาพอดีนางจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็ไม่ได้เพราะนางเผลอสบสายตากับเขาไปแล้วจึงจำเป็นต้องเอ่ยทักออกไป "พี่หลงท่านมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เจ้าคะ"

"ข้าพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ กำลังจะออกไปเดินชมเมืองเสียหน่อย" หนานเหวินหลงเอ่ยตอบ จริง ๆ เขารู้อยู่แล้วว่านางจะผ่านมาทางนี้เพราะให้ตงชุนคอยรายงานว่านางจะออกจากบ้านมาตอนไหน

"ท่านไม่ใช่คนเมืองหนานเหอหรือเจ้าคะ"

"เปล่า ข้ามาจากเมืองหลวง" หนานเหวินหลงตอบเขาไม่ได้บอกนางว่าเขาคือใคร มาจากไหนเพราะกลัวว่าถ้านางรู้แล้วจะทำตัวห่างเหินจากเขา