บทที่ 49 ด้านได้อาย...อด

ปลายยามไห่(21 .00-22.59)

มีมี่ที่เข้าไปคุยกับสหายที่เรือนนอนเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับร้านคาเฟ่ ส่วนมากจะเป็นรายละเอียดของการตกแต่งร้านและช่วยกันวาดแบบขึ้นมา จากนั้นสหายก็ยื่นแหวนมิติที่ข้างในนั้นใส่ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นเอาไว้มากมาย รวมถึงโอสถต่าง ๆ และเงินอีกจำนวนมาก

นางเองก็เกรงใจสหายยิ่งนักที่ต้องหาของทุกอย่างมาให้เช่นนี้ แต่คิดไปคิดมาถ้าเป็นตัวนางเองก็จะทำเช่นนี้กับสหายเหมือนกันจึงยอมรับของที่นางมอบให้ จากนั้นก็อยู่คุยกันจนดึกดื่นจึงเดินกลับเรือนนอนของตนเอง

ขณะเดินผ่านเรือนนอนของพี่ชายบุญธรรมนั้นพบว่าแสงไฟจากตะเกียงยังสว่างอยู่แสดงว่าเขาคงยังไม่นอน มีมี่จึงรวบรวมความกล้า ยึดคติที่ว่า

'ด้านได้ อายอด' เคาะประตูห้องพี่ชายบุญธรรมทันที...

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เฉินหยางที่กำลังนั่งจิบไวน์ที่น้องสาวให้มาและฟังเพลงไปด้วยเพราะไวน์ของนางทำให้สมองปลอดโปรงดีไม่น้อย เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินไปเปิดทันที

"อ้าว!! มี่เอ๋อร์เจ้ามีอันใดหรือ ทำไมถึงยังไม่นอน" เฉินหยางเอ่ยถามน้องสาวบุญธรรม

"ข้าเพิ่งกลับจากเรือนของหลันหลัน ผ่านห้องพี่หยางเห็นแสงไฟยังสว่างอยู่จึงคิดว่าพี่หยางคงยังไม่นอนข้าเลยลองเคาะห้องดูเจ้าค่ะ" มีมี่เอ่ย พลางนึกในใจ

'ด้านเข้าไว้ ด้านเข้าไว้มีมี่ ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสืออย่างไร

"พี่นั่งฟังเพลงและดื่มไวน์ของหลันเอ๋อร์เพื่อให้สมองปลอดโปร่งเสียหน่อย ถ้าเจ้ายังไม่ง่วงก็เข้ามานั่งคุยกับพี่ก่อนก็ได้" เฉินหยางเอ่ยชักชวนน้องสาวบุญธรรม เขาเองก็รู้สึกรักนางเหมือนน้องสาวแท้ ๆ คนหนึ่ง นางมีอะไรหลาย ๆ อย่างคล้ายกับหลันเอ๋อร์ทำให้เขารู้สึกไม่อึดอัดและคุยสนิทสนมมากขึ้น

เยส!!สำเร็จ มีมี่กู่ก้องร้องอย่างดีใจในห้วงความคิด

"ข้ายังไม่ง่วงเลยเจ้าค่ะพี่หยาง เช่นนั้นข้าจะนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ก่อนก็แล้วกัน" มีมี่เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟาโดยมีพี่ชายบุญธรรมเดินเข้ามานั่งข้างๆ

"พี่หยางอย่าดื่มมากนะเจ้าคะประเดี๋ยวจะเมาเอาได้" มีมี่เอ่ยเตือน แต่ในใจกลับอยากให้เขาเมาไม่ได้สติยิ่งนัก

"พี่รู้แล้วน่า...เจ้านี่ขี้บ่นเสียจริง" เฉินหยางเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นไปวางบนศีรษะของน้องสาวบุญธรรมแล้วโยกไปมาอย่างเอ็นดูแล้วเอ่ยต่อ "แล้วเจ้าจะดื่มเป็นเพื่อนพี่หรือไม่มี่เอ๋อร์แต่อย่าดื่มมากนักนะเป็นสตรีมันไม่งาม"

"พี่หยางท่านก็ขี้บ่นเหมือนกันอย่าว่าแต่ข้าเลย" มีมี่เอ่ยย้อนคนตรงหน้าที่เพิ่งจะบ่นนางไปเมื่อสักครู่ พลางยกแก้วไวน์ของพี่ชายบุญธรรมมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆมากมาย จนกระทั่งผ่านไปราวกว่าครึ่งชั่วยาม มีมี่ก็เริ่มมึน ๆ ตึง ๆ นิดหน่อยเพราะปกตินางเคยดื่มหนักกว่านี้มาก แต่!!พี่หยางก็ดื่มเก่งขึ้นใช่ย่อยครั้งนี้ไม่เมาเหมือนครั้งก่อน

'หึไม่เลวมีความพัฒนาขึ้น แล้วทีนี้มี่จะทายาเช่นไรฮือ ๆ'

มีมี่คิดแล้วน้ำตาตกในโอดครวญอยู่ในใจพลางเค้นหาแผนการใหม่ทันที อย่างไรวันนี้นางต้องได้บ้าง!!

"พี่หยาง~...ข้าขอตัวกลับห้องไปนอน~ก่อน~" มีมี่เอ่ยเสียงยาน พลางลุกขึ้นเซไปเซมาซ้ายทีขวาที เมื่อพี่ชายบุญธรรมไม่เมานางเมาเองก็ได้แผนนี้เพิ่งคิดได้หมาด ๆ

"มี่เอ๋อร์เจ้าเมาแล้วเช่นนั้นหรือประเดี๋ยวพี่จะพาไปส่งที่เรือนขืนเดินไปเองคงได้ล้มจนเจ็บตัวเป็นแน่" เฉินหยางที่เห็นน้องสาวบุญธรรมลุกขึ้นยืนเซไปมาจนเกือบจะล้ม เขาก็รีบเข้าไปพยุงนางเอาไว้และอาสาพาไปส่งที่เรือน

มีมี่ที่แกล้งเมาเมื่อพี่ชายบุญธรรมเข้ามาพยุงนางก็คอพับคออ่อนซบลงบนอกแกร่งทันที พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์