บทที่ 6 หอหมื่นโอสถ

"พี่ใหญ่ๆ มาทางนี้เจ้าค่ะ"

เฉินหยางเมื่อได้ยินน้องสาวเรียกจึงเดินตามนางไป เขาเองแปลกใจที่เห็นนางเดินตามกระต่ายอสูรและกระต่ายตัวนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำร้ายนาง เมื่อเดินมาได้ประมาณหนึ่งเค่อก็เจอลำธาร มีโขดหินเล็กใหญ่อยู่มากมาย เจ้ากระต่ายอสูรก็มาหยุดที่โขดหินก้อนหนึ่ง

เมื่อทั้งสองสำรวจดูโดยรอบก็ต้องตะลึงกับสมุนไพรตรงหน้ามันคือ'ดอกบัวสีรุ้ง' จำนวนสามดอก และไม่ห่างกันมากนักก็พบ'หญ้าวารีสีรุ้ง' อีกห้าต้น

"หลันเอ๋อร์เราเจอของดีเข้าแล้วช่างโชคดีเสียจริง" เฉินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ สมุนไพรสีรุ้งเป็นสมุนไพรหายากมีราคาสูงเพราะนอกจากจะนำไปหลอมเป็นยาเพิ่มพลังปราณแล้ว ยังเป็นวัตถุดิบในการปรุงยาพิษและยาแก้พิษได้

"พี่ใหญ่เรารีบเก็บกันเถิดเจ้าค่ะจะได้นำไปขายในเมืองกัน สมุนไพรพวกนี้คงจะมีราคาไม่น้อย" ไป๋หลันเอ่ยบอกพี่ชายแล้วหันไปเอ่ยกับเจ้ากระต่าย "เจ้ากระต่ายข้าขอบใจเจ้ามากนะ" กระต่ายอสูรผงกหัวขึ้นลงรับรู้แล้ววิ่งเข้าป่าไปทันที

"เอ๊ะ!!...นั่นเจ้าพูดกับมันรู้เรื่องด้วยหรือ? เจ้าช่างทำให้พี่ประหลาดใจยิ่งนัก" เฉินหยางเอ่ยอย่างสงสัยและประหลาดใจที่น้องสาวกับกระต่ายอสูรสื่อสารกันได้

"ยังมีเรื่องให้น่าประหลาดอีกเยอะเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าขอดอกบัวสีรุ้งและหญ้าวารีสีรุ้งอย่างละหนึ่งต้นนะเจ้าคะ" เอ่ยจบนางก็หยิบสมุนไพรทั้งสองส่งเข้าไปไว้ในมิติแล้วปรับเวลาให้เป็นหนึ่งเค่อเท่ากับหนึ่งร้อยปีในมิติ

เฉินหยางเมื่อเห็นสมุนไพรหายวับไปต่อหน้าพลันดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจจรต้องอุทานออกมาเสียงดัง "นี่เจ้า!!..."

"ข้าบอกแล้วว่ายังมีเรื่องให้ประหลาดใจอีกมาก เอาไว้ข้าค่อยเล่าให้ฟังนะพี่ใหญ่ วันนี้เรารีบไปกันเถิดประเดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน"

เมื่อทั้งสองเดินออกจากป่าก็ตรงไปยังร้านขายสมุนไพรทันที ร้านขายสมุนไพรนี้เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ซื้อขายในราคายุติธรรมร้านมีชื่อว่า 'หอหมื่นโอสถ'

"เชิญขอรับคุณชายหลิน วันนี้มาขายสมุนไพรหรือมาซื้อขอรับ" คนงานหน้าร้านกล่าว คุณชายหลินเป็นลูกค้าประจำที่ร้าน เขามักมาซื้อและมาขายสมุนไพรอยู่บ่อย ๆ

"วันนี้ข้าและน้องสาวนำสมุนไพรมาขาย" เฉินหยางเอ่ยตอบ

"เช่นนั้นเชิญด้านในเลยขอรับ"

ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านก็พบกับเถ้าแก่จางกำลังคัดสมุนไพรอยู่จึงเอ่ยทำความเคารพ "คาราวะเถ้าแก่จางขอรับ/เจ้าค่ะ"

"วันนี้ข้าและน้องสาวนำสมุนไพรมาขายขอรับ" เฉินหยางเอ่ยพร้อมกับหยิบสมุนไพรออกมา มีดอกบัวสีรุ้งสองดอก หญ้าวารีสวรรค์สีรุ้งสี่ต้น และสมุนไพรเพิ่มลมปราณธรรมดาอีกห้าต้น

"โอ้...นี่มันสมุนไพรระดับสูงหายาก" เถ้าแก่จางกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะไม่ค่อยมีผู้ใดพบสมุนไพรชนิดนี้มากนัก

จากนั้นก็ตกลงซื้อขาย'ดอกบัวสีรุ้งและหญ้าวารีสวรรค์สีรุ้งในราคาต้นละห้าพันเหรียญทอง สมุนไพรธรรมดาต้นละหนึ่งร้อยเหรียญเงินรวมแล้วได้เงินมาสามหมื่นเหรียญทอง กับห้าร้อยเหรียญเงิน

"เถ้าแก่จางรับซื้อโอสถด้วยหรือไม่เจ้าคะ" ไป๋หลันเอ่ยถามเถ้าแก่จาง

"ใช่แล้วคุณหนูน้อย เจ้าจะขายโอสถอะไรหรือ?" เถ้าแก่จางเอ่ยถามอย่างสงสัย

"โอสถเพิ่มพลังปราณเจ้าค่ะ" ไป๋หลันเอ่ยพร้อมทำทีหยิบโอสถจากจากแขนเสื้อแต่อันที่จริงนางหยิบมาจากมิติส่วนตัวแล้วส่งให้เถ้าแก่จางทันที

เถ้าแก่จางรับโอสถมาตรวจสอบดู พลันเบิกตากว้างทันที! แล้วเอ่ย "โอสถเพิ่มพลังปราณระดับสูง ความบริสุทธิ์ระดับสิบ!!!”

โอ้..สวรรค์ตั้งแต่เกิดมาเขาเองก็เพิ่งเคยพบโอสถที่มีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วนเช่นนี้ แล้วกลิ่นหอมของดอกไม้ที่โชยออกมานั่นช่างหอมชื่นใจยิ่งนัก!! เถ้าแก่จางคิดในใจแล้วเอ่ยบอกทั้งสองคน

"คุณชาย คุณหนูทั้งสองโปรดรอสักครู่" กล่าวจบเถ้าแก่จางก็เดินขึ้นไปด้านบนของร้านทันที

ชั้นสองของหอหมื่นโอสถ "ขออภัยท่านผู้อาวุโสขอรับ มีลูกค้านำโอสถมาขายเป็นยาเพิ่มพลังปราณระดับสูง ความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วนขอรับ” เถ้าแก่จางเอ่ยบอกผู้อาวุโสด้านหน้า

“เจ้าว่าอย่างไรนะ เต็มสิบส่วนเช่นนั้นหรือ ไหน ๆ ขอข้าดูหน่อยสิ" ผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างตื่นเต้นตกใจเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีโอสถที่มีความบริสุทธิ์เต็มสิบบนแผ่นดินนี้

"นี่ขอรับ" เถ้าแก่จางรีบส่งขวดยาให้ผู้อาวุโสดูทันที