บทที่ 95 หมู่บ้านชายแดน

เย่วซินใช้วิชาตัวเบาบุบผาไร้เงาดีดตัวขึ้นสูงแล้วเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วราวลมพัดผ่านเท่านั้น นางใช้เวลาเดินทางเพียงหนึ่งเค่อก็ถึงยังหมู่บ้านชายแดน...

# พรรคจันทรา

"พวกมันลงมือแล้วหรือ"

"ขอรับท่านตา หลานคงต้องเดินทางไปจัดการด้วยตนเอง'' หนานเหวินหลงเอ่ย สายของตนรายงานว่าคนพวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว หนานเหวินหลงได้ส่งข่าวลับบอกองค์ฮ่องเต้ให้ส่งทหารไปยังชายแดน แต่เหล่าทหารยังคงเดินทางไปไม่ถึง โชคดีที่น้องชายต่างมารดารุดหน้าไปก่อนจึงเข้าช่วยชาวบ้านเอาไว้ได้บางส่วน แต่ก็ยังมีคนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก

"ระวังตัวด้วยนะอาหลง" อี้หลางเอ่ยบอกหลานชายด้วยความเป็นห่วง

"ขอรับท่านตา ท่านตาอยู่ทางนี้ก็ระวังตัวด้วยนะขอรับ ไม่รู้ว่าพวกนั้นมันจะลอบกัดเราหรือเปล่า" หนานเหวินหลงเอ่ยอย่างเป็นห่วงที่ตนทราบมานั้นมันมีประมุขพรรคตะวันเพลิงร่วมอยู่ด้วย ประมุขพรรคตะวันเพลิงมันคงต้องการล้างแค้นตนอย่างแน่นอน

"ตาจะดูแลเองเจ้าไม่ต้องห่วง" อี้หลางเอ่ยบอกหลานชายให้คลายกังวล

# หมู่บ้านชายแดน

เย่วซินมองความวุ่นวายเบื้องหน้าอย่างหดหู่ คนที่เสียชีวิตถูกหามออกมาวางเรียงรายเอาไว้ ส่วนคนบาดเจ็บถูกนำตัวไปอีกทางหนึ่ง

"ข้าเป็นหมอคนเจ็บอยู่ที่ใดหรือ?" เย่วซินเอ่ยถามชาวบ้านที่เดินไปมาอยู่

"ท่านหมอหรือขอรับ เชิญตามข้ามาทางนี้เลยโชคดีจริง ๆ ที่มีท่านหมอหญิงมาช่วยทันเวลา" ชาวบ้านเอ่ยอย่างดีใจแล้วรีบเดินนำหน้าพามาหาคนที่บาดเจ็บทันที

ชาวบ้านพาเย่วซินมายังศาลาภายในหมู่บ้าน ภายในนี้มีคนบาดเจ็บอยู่หลายคนส่วนมากถูกของมีคมบาดเป็นแผลฉกรรจ์ บางรายก็มีบาดแผลเล็กน้อย เย่วซินรีบเข้าตรวจอาการชาวบ้านที่เจ็บหนักก่อน บาดแผลภายนอกที่โดนฟันจนมีแผลเปิด เย่วซินใช้วิธีรักษาในแบบของสหายที่พวกนางสอนคือการเย็บบาดแผล

เย่วซินใช้อุปกรณ์ที่สหายให้ไว้แม้ชาวบ้านจะแปลกใจแต่ก็ยินยอมให้รักษาโดยไม่เอ่ยถาม หลังเย็บปิดปากแผลเรียบร้อยเย่วซินให้ชาวบ้านกินโอสถตามเข้าไปอีกบาดแผลจะได้หายไวขึ้น นางใช้เวลาอยู่เกือบหนึ่งชั่วยามก็เหลือคนเจ็บอยู่ไม่มากแล้ว

"ท่านหมอช่วยไปดูคนเจ็บทางด้านโน้นหน่อยเถิดขอรับ บาดเจ็บหนักเคลื่อนย้ายไม่ได้ขอรับ" เสียงบุรุษเอ่ยขึ้น

เย่วซินที่กำลังง่วนอยู่กับการรักษาคนป่วยเมื่อได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยตอบ "นำทางข้าไป '' เย่วซินเอ่ยพร้อมหยิบล่วมยาเดินตามไปทันที เมื่อมาถึงก็พบว่ามีบุรุษยืนรออยู่กับคนเจ็บแต่บุรุษผู้นั้นหน้าตาช่างคุ้นยิ่งนัก

"ท่านแม่ทัพ ท่านหมอมาแล้วขอรับ"

"ท่าน!!..." เย่วซินเอ่ยเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อจำได้ว่าเขาคือใคร

"เจอกันอีกแล้วนะท่านหมอคนงาม..." หนานเฟยเทียนทักทาย เขาเห็นนางตั้งแต่แรกที่นางเข้าไปรักษาชาวบ้านแล้ว แต่นางมัวแต่ก้มหน้าก้มตาจึงมองไม่เห็นเขา

เย่วซินไม่ตอบแต่เข้าไปดูอาการบาดเจ็บของชาวบ้านที่นอนอยู่บนพื้น เมื่อตรวจร่างกายพบว่าภายในบอบช้ำและมีกระดูกหัก นางหยิบโอสถจากล่วมยาขึ้นมาป้อนคนเจ็บทันที

"ท่านแม่ทัพมาทันช่วยพวกเขาไว้หรือ? ใช่โจรกลุ่มเดียวกันกับที่ปล้นคืนนั้นหรือเปล่าเจ้าคะ" เย่วซินเอ่ยถามและพูดจาอ่อนน้อมขึ้นกว่าเดิมเพราะเพิ่งรู้ว่าขาคือท่านแม่ทัพ ขณะที่รอให้คนป่วยมีอาการดีขึ้นหลังจากกินโอสถเข้าไป

"เมื่อคืนข้าออกมาจากโรงเตี๊ยมมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ แต่พวกโจรมันได้ทำร้ายชาวบ้านไปมากแล้วแต่ก็ยังโชคดีที่ยังช่วยชาวบ้านที่เหลือไว้ได้ทัน พวกมันไม่ใช่โจรกลุ่มเดียวกันหรอกคนพวกนี้โหดเหี้ยมมากกว่าหลายเท่าและฝีมือก็ไม่ธรรมดาเลย" หนานเฟยเทียนเอ่ยตอบ

"เช่นนั้นหรือ? เขตชายแดนน่ากลัวจัง" เย่วซินเอ่ย นางเพิ่งเคยออกมายังภายนอกไม่คิดว่าเขตชายแดนจะมีอันตรายมากมายเช่นนี้มาก่อน

"ปกติแถวชายแดนก็ไม่มีเรื่องแบบนี้มาก่อนหรอก และไม่น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิดหรอก" หนานเฟยเทียนเอ่ยบอกคนตรงหน้า เย่วซินพยักหน้าเข้าใจ

"ท่านแม่ทัพให้คนช่วยยกคนเจ็บใปพักที่ศาลาเถิดเจ้าค่ะ" เย่วซินเอ่ยบอกคนร่างสูงเมื่อเห็นว่าคนเจ็บมีอาการดีขึ้นแล้ว ถ้าไม่ได้โอสถฟื้นฟูขั้นเทพของสหายคงไม่ดีขึ้นไวขนาดนี้