บทที่ 98 สวรรค์นำพาให้มาพบเจอ

"จะไม่ให้ข้าถามได้อย่างไรในเมื่อสหายของนางคือคู่หมั้นของข้า" หนานเหวินหลงเอ่ยเน้นคำพูดให้น้องชายต่างมารดาได้ฟัง และคิดว่าน้องชายคนนี้ยังไม่ทราบว่าสหายของหมอหญิงผู้นี้คือเสี่ยวหลันและมีมี่

"อะไรนะ!!" หนานเฟยเทียนร้องออกมาเสียงดังอย่างตกใจไม่คิดว่าสหายของหมอหญิงผู้นี้จะเป็นสหายที่ตนรักที่สุดไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมให้นางทำเรื่องเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นเป็นแน่

"คนที่ถูกโจรจับตัวไปคือไป๋หลันและมีมี่อย่างนั้นหรือ?" หนานเฟยเทียนเอ่ยถามหมอหญิงตรงหน้าอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ใช่เจ้าค่ะ ท่านรู้จักพวกนางหรือเจ้าคะ" เย่วซินเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะพวกนางไม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีท่านแม่ทัพเป็นสหายด้วยจึงไม่รู้ว่าเขาคือผู้ใดมีนามว่าอะไร

"พวกนางคือสหายรักของข้า'' หนานเฟยเทียนเอ่ย เย่วซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดอีกประเดี๋ยวสหายมาค่อยถามไถ่กันอีกที

"ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้" หนานเหวินหลงเอ่ยขึ้น

"หยุดก่อนเจ้าค่ะ หลันหลันมีแผนการบางอย่างอยู่ ถ้าท่านไปตอนนี้แผนของนางคงล่มเป็นแน่และนางอาจจะโกรธท่านเอาได้นะเจ้าคะ" เย่วซินเอ่ยห้ามและพยายามพูดจาให้เขายอมใจเย็นลงก่อนไม่เช่นนั้นสหายของนางคงโมโหอย่างที่นางเอ่ยจริง ๆ

"อ้อ..ที่เจ้าบอกว่ารอให้พวกโจรเจอกลุ่มคู่ค้าก่อนค่อยกวาดล้างที่เดียวใช่หรือไม่" หนานเฟยเทียนเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงคำพูดที่ร่างบางตรงหน้าเคยเอ่ยเอาไว้ เย่วซินพยักหน้าแทนคำพูดกับท่านแม่ทัพแล้วหันไปเอ่ยกับคู่หมั้นของสหาย

"ท่านประมุขหนานรอหลันหลันอยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะคืนนี้นางจะมาหาข้า"

"นางมาหาเจ้าได้อย่างไรกัน" หนานเหวินหลงเอ่ยถามอย่างสงสัย

"คืนนี้ท่านก็ถามนางเองเถิดเจ้าค่ะ" เย่วซินหยิบกระดาษโน้ตของหลันหลันให้คู่หมั้นของนางได้อ่านเผื่อว่าเขาจะใจเย็นลงบ้าง

หนานเหวินลงอ่านข้อความในกระดาษก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง เสี่ยวหลันช่างหาเรื่องให้เขากังวลยิ่งนักเขาจะรอพบนางคืนนี้แต่ถ้านางไม่มาเขาจะบุกไปหานางด้วยตนเอง

# กลุ่มโจร ยามอุ้ย(13.00-14.59)

ตอนนี้กลุ่มโจรได้เดินทางมาถึงที่หมายแล้ว พวกมันกำลังรอคนของอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ ไป๋หลันรอบสังเกตว่าบริเวณนี้ไม่ธรรมดา นางเห็นหัวหน้าโจรยืนคุยอยู่กับบุรุษร่างกายกำยำหน้าตาดุดันแล้วพวกมันก็มองมาทางพวกนางอย่างหื่นกระหายชวนขนลุกขนชัน

"น้องสาวทั้งหลายพี่ส่งพวกเจ้าแค่นี้นะ อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะมีความสุขแบบชาตินี้คงลืมไม่ลงเลยฮ่า ๆ ๆ..." หัวหน้าโจรเอ่ยขึ้นหลังจากซื้อขายและรับเงินมาเป็นจำนวนมากเพราะคราวนี้มีสตรีรูปร่างงดงามมาด้วยถึงสามคนแถมยังเป็นถึงหมอเทวดาน้อยอีกต่างหาก

เหล่าหญิงสาวที่ถูกจับตัวมาได้ยินเช่นนั้นต่างมีท่าทางแตกตื่นตกใจ ไป๋หลันรีบส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามปรามให้พวกนางอยู่กันอย่างสงบ ถ้านางไม่คิดการใหญ่คงจะส่งสตรีพวกนี้กลับหมู่บ้านเสียตอนนี้แล้วจัดการพวกเดรัจฉานพวกนี้ให้สิ้นซากไป แต่พวกมันไม่ใช่ตัวการใหญ่ถึงนางจะกวาดล้างคนพวกนี้ได้แต่ขบวนการใหญ่ยังคงอยู่และสตรีจำนวนมากคงถูกกระทำเช่นนี้ไม่รู้จักจบสิ้น

หัวหน้าโจรพูดจบพวกมันก็ชักแถวกลับทันที การซื้อขายครั้งนี้ได้เงินเพิ่มมาไม่น้อยคงต้องฉลองกันครั้งใหญ่จากนั้นก็พักอีกสักเดือนสองเดือนค่อยออกหาเหยื่อรายใหม่มาขายต่อไป

ไป๋หลัน มีมี่ เฟยเฟยและเหล่าสตรีทั้งหลายถูกนำตัวเดินเข้ามายังป่าลึกซึ่งคับแคบดูเหมือนจะเป็นเส้นทางลับเสียมากกว่ายิ่งเดินก็ยิ่งแคบและมืดลงเรื่อย ๆ นางยังได้กลิ่นของควันพิษรอบ ๆ บริเวณนี้ พวกมันให้กินโอสถต้านพิษก่อนที่จะพาพวกเสตรีทั้งหมดเดินเข้ามา เดินมาได้สักพักก็มาหยุดที่ปากถ้ำหรือปากทางเข้าคล้ายอุโมงค์หิน พวกมันวางป้ายหยกและประตูหินก็เปิดออกทันที