บทที่ 2

"เฮือก"...

หลินลดา รับรู้ได้ถึงการหายใจของร่างกายอีกครั้ง...หายใจ เธอต้องหายใจ...... หลินลดา รู้แค่เธอต้องหายใจ

โกยเข้าไปอีก โกยเข้าไปอีก.... เสียงในหัวมันดังแบบนั้นอยู่เนิ่นนานหลายนาที สายตาที่พร่าเบลอก็ถูกปรับให้มองได้ชัดเจนขึ้น หลินลดากวาดสายตาสำรวจรอบตัวโดยสัญชาตญาณ สิ่งที่เธอมองเห็นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้คือ..

ป่า! ใช่ ป่า ต้นไม้ที่มีลำต้นสูงใหญ่เป็นอย่างมาก ถ้าเทียบจากโลกที่นางจากมา คงเป็นป่าลึก

"โอ้ย!".... "ฮึก"

ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด หลินลดาต้องเอามือขึ้นมากุมหัว ความเจ็บนี้ทำให้เธอเผลอกัดปากจนเลือดโดยไม่รู้ตัว ภาพต่างๆ ความรู้สึกต่างๆ ของร่างนี้ทยอยเข้ามาในหัวไม่หยุด

หลินลดาได้แต่ทนรับข้อมูลต่างๆ จนในที่สุดความเจ็บก็เบาบางลงไป ความทรงจำทุกอย่างของร่างนี้เธอได้รับมาหมดแล้ว เธอสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไป หลินลดาทบทวนความจำที่ได้มา

"ฉัน..ไม่สิต้องพูดว่า"

"ข้า ข้าย้อนมาเป็นเด็กสาว 15 ปี ไม่ๆ .. ต้องบอกว่า 15 หนาว"

ยุคจีนโบราณ หน้าตาน่าเอ็นดู ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย แต่เพราะผิวที่คล้ำแดด แตกแห้ง และผอมกะหร่อง ทำให้ความงามลดหายไปในทันตา

จากความทรงจำของหลินหลินคนก่อน นางเป็นเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงโดยป้า บิดามารดาป่วยเป็นไข้ป่าตายจากไปแล้ว

อย่างตอนนี้...ร่างนี้ต้องขึ้นเขาเพื่อมาหาของป่ากลับไปให้ครอบครัวท่านป้าที่เลี้ยงนางมา หากหาได้ของดีนางต้องนำไปขายเพื่อนำตำลึงมาให้ท่านป้า แต่หากเจอเพียงแค่ผักป่า ร่างนี้ต้องนำกลับไปทำอาหารให้ครอบครัวนั้นกิน

ครอบครัวป้าก็เอาเปรียบนางทุกอย่าง ให้กินแต่ของเหลือ หรือน้ำต้มผักอยู่ทุกวัน ร่างนี้จึงป่วยไข้ แต่แม้จะป่วยก็ยังต้องทำงาน ซักผ้า กวาดบ้าน และหาของป่า

ก่อนที่นางจะตายจากโลกนี้ไป หลินหลินนางโดนทุบตีอย่างหนักเพราะผู้เป็นป้าอารมณ์ไม่ดี ร่างนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางต้องทำอย่างไร ให้ป้าพอใจ .....ป้องกันตัวเองไม่ได้ เพียงได้แต่จำยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ผู้เป็นป้าตีจนเหนื่อยและหมดแรงไปเอง

รุ่งเช้ามา...ผู้เป็นป้าก็สั่งให้หลินหลินขึ้นเขามาหาของป่าไปให้คนที่บ้านกิน หากหาไม่ได้ไม่ต้องลงมา ครั้งนี้หลินหลินตั้งใจเข้าป่าให้ลึกหน่อยเพื่อจะได้มีของกลับไปเยอะๆ แต่ดวงชะตาไม่เข้าข้างนาง ร่างนี้หลงป่า และหมดสติจากพิษไข้ ตกตายจากไป -จนหลินหลินคนใหม่ได้เข้ามาแทน

"เห้อ...ชีวิตรันทด น่าสงสารจริงๆ ระบบข้าไม่อาจใช้ชีวิตในร่างของนางต่อได้ หากไม่ขอนางก่อน ข้ารู้สึกเหมือนมาขโมยร่างคนอื่นใช้..... ข้าสามารถติดต่อกับเจ้าของร่างเดิมได้หรือไม่"

ระบบ: "ขอทำการตรวจสอบให้สักครู่"

.....

ผ่านไปหลายอึดใจ ก็มีเสียงระบบดังขึ้นมาอีกครั้ง..... 5 นาทีเท่านั้น

แสงสีฟ้าของหน้าจอปรากฏขึ้น พร้อมกับรูปหลินหลินคนเดิมในหน้าจอ หลินลดามองผ่านหน้าจอ มุมบนขวามือมีตัวเลขนับถอยหลัง 04.59

หลินลดารีบเข้าเรื่องทันที

"สวัสดี ข้าชื่อหลินลดา เป็นคนที่เบื้องบนเลือกให้มาใช้ร่างของเจ้า หลังเจ้าหมดอายุไขกับร่างนี้ไปแล้ว"

"ข้าไม่ได้มาขออนุญาตเพราะเราทั้งสองคนไม่สามารถตัดสินใจเลือกที่จะอยู่หรือไปจากร่างนี้ได้ ดังนั้นสิ่งที่ข้าจะบอกคือ...ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ใช้ร่างของเจ้าในทางที่ไม่ดี และข้ามีคำถาม"

"เจ้าต้องการให้ข้าแก้แค้นแทนหรือไม่ ไหนๆ ก็มาแทนเจ้าแล้ว ข้าสามารถแก้แค้นแทนเจ้าได้"

หลินหลินร่างเดิมกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ความเศร้าตีรวนขึ้นในใจของนางทำให้น้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น

หลินลดามอง นางเป็นเพียงแค่เด็กสาวชาวบ้านใช้ชีวิตธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ในดวงตาไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าคำว่าใช้ชีวิตต่อไปในทุกๆ วัน

หลินลดามองภาพนี้ช่างเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ร่างนี้ตกตายเพราะคนพวกนั้นกลับไม่แค้นใครเลยสักคน

"ถ้าอย่างนั้นอยากให้ข้าทำอะไรให้ไหม"

หลินหลินคนเก่า: ร่างบางส่ายหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏเบาบาง

"ข้าพอใจแล้วเจ้าค่ะ"

"พอใจ? เจ้าพอใจสิ่งใดกัน"

คิ้วสวยขมวดเป็นปม

หลินหลินคนเก่า: "สิ่งที่ข้าปรารถนาคือการได้ไปพบท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ ตอนมีชีวิตอยู่ข้าทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ อยากจะชดเชยให้ท่านป้า ดังนั้นแม้จะเป็นความตาย ข้าก็ปรารถนามัน.... "

"หากเส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ทำให้ข้าได้มีโอกาส ได้พบท่านพ่อท่านแม่เพื่อกล่าวขออภัยสักครั้งเจ้าค่ะ"

"และข้าไม่ได้อยากเป็นตัวโชคร้ายของใคร ที่พวกเขาเกลียดชังข้า เป็นเพราะท่านพ่อไปยืมเงินมารักษาข้าตอนข้าป่วย ยังไม่ทันได้ใช้คืนท่านพ่อท่านแม่ก็จากไปเสียก่อน เป็นพวกเขาที่ต้องใช้แทน ไม่แปลกที่พวกเขาจะเกลียดชังข้าเจ้าค่ะ"

ระบบ: "01.10 เวลากำลังจะหมด 1.00 น. สุดท้าย"

หลินลดา: "ข้าเข้าใจแล้ว"

หลินหลินคนเก่า: "ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ และท่านใช้ร่างกายนี้ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่เจ้าของมันอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ"

หลินลดา: "ขอให้เจ้าสมหวัง พบเจอกับครอบครัวอันเป็นที่รัก"

00.00 ตื้ด... สัญญาณถูกตัดกับภาพสุดท้าย คือรอยยิ้มแห่งความหวัง

นางคงมีความหวังที่จะได้พบบิดามารดาอีกครั้ง เธอเข้าใจความรู้สึกนี้ดี..... ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอเอาใจช่วยให้เจ้าสมปรารถนานะ สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน คล้ายรับรู้สิ่งที่นางพูด

"เห้อ..เริ่มต้นใหม่กัน คนก็ตายไปแล้ว ข้าไม่คิดแก้แค้นเพราะร่างเดิมก็ไม่ได้ต้องการ หรือหากให้ตอบแทนยิ่งไม่มีวันเพราะนางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น ต่างคนต่างอยู่อย่ามาทำร้ายนาง นางก็จะปล่อยไป"

ระบบ: "ระบบเลือกคนไม่ผิด กรรมดีไม่มี กรรมชั่วไม่ปรากฏ"

หลินลดารู้สึกเหมือนถูกด่า แต่ช่างเถอะ เธอขี้เกียจจะใส่ใจเพราะต้องใช้ชีวิตในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ เธอต้องหาข้อมูลและศึกษาอะไรอีกเยอะ ร่างเดิมไม่ค่อยมีความทรงจำอะไรมากมาย แทบไม่มีความรู้เลย ดีนะที่ความรู้ในชาติก่อนตามติดนางมาด้วย ไม่เช่นนั้นนางคงแย่แน่ๆ

"หลินลดา เธอต้องทำได้ มาเรียนรู้โลกใบใหม่นี้กัน สู้ๆ"

****หลังจากนี้จะเรียกนางเอกว่าหลินหลินนะคะ*****

ระบบ: "ของขวัญต้อนรับผู้ถูกเลือกหลินหลิน กดดูได้ที่มิติ"

หลินหลินหันไปสนใจหน้าจอตรงหน้าอีกครั้ง ปรากฏข้อความให้รับของขวัญแลกเข้า นางกดตกลงทันที มุมขวามีแสงแวบผ่านและขึ้นตัวเลข

**10 เหรียญทอง** นางมีเงินในระบบ 10 เหรียญทอง! นางรวยใช่หรือไม่นะ?

"ระบบ ข้าจะเข้าไปในมิติได้อย่างไร"

"แค่ท่านกำหนดคำว่า 'เข้า' ผ่านจิตที่นึกถึงมิติ ท่านก็จะเข้าไปได้เลย"

"ขอบคุณ 'เข้ามิติ'"