บทที่ 20

"ขอรับ จริงขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้น...เจ้ามีสตรีในดวงใจหรือยัง?"

"ยังขอรับท่านแม่ แต่หากจะจับคู่ให้ข้า ท่านคงต้องผิดหวังแล้ว"

"ข้ามองนางเป็นดังน้องสาวขอรับ"

ฮูหยินเจียงส่งค้อนให้ลูกชายแล้วหันมาส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า

"หลินเอ๋อร์ เจ้าอยากไปดูเรือนพักของเจ้าก่อนไหม? ป้าจะพาเจ้าไปเอง "

หลินหลินส่ายหน้า

"ท่านลุงกับท่านป้ายังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยเจ้าค่ะ"

"พวกเรามาทานอาหารกันก่อนดีกว่าไหมเจ้าคะ มื้อนี้ข้ามีของอร่อยอีกเพียบเลยนะเจ้าค่ะ"

"ดี ดี ลุงอยากกินอาหารของหลินเอ๋อร์ อาหารเจ้าอร่อยยิ่งนัก"

ทั้งสามคนลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาหาร ท่านป้าเลิกแกล้งพี่เจียงเหวินเถอะเจ้าค่ะ ดูเขาทำหน้าเศร้าสิเจ้าคะ

"ฮ่าๆๆๆ"

ทั้งสามหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

เจียงเหวินยิ้มอบอุ่น มองทั้งสามหัวเราะ เขาจะจดจำภาพนี้ฝังไปในใจเขาตลอดไป หากวันหนึ่งเขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว เขาก็หวังว่านางจะยังคงรักบิดามารดาเขาบ้าง สักเล็กน้อยก็ยังดี ให้พวกท่านได้อยู่บนโลกนี้ต่อไปได้

เจียงเหวินหลบสายตามองลงพื้น เขาไม่กล้าบอกบิดามารดา ว่าเขาทำงานพลาด และโทษใหญ่หลวงกำลังรอเขาอยู่ เขาขอเวลาท่านแม่ทัพไว้ 10 วัน

ตอนนี้เขาเหลือเวลาเพียง 5 วันเท่านั้น เขาทบทวนดีแล้วว่าเวลา5 วันนี้เขาขออยู่กับครอบครัว เมื่อคิดได้เขาขอเข้าพบท่านแม่ทัพและตัดสินใจเดินทางออกจากเมืองหลวงมายังเมืองบ้านเกิด

หลินหลินเก็บสายตากลับ นางเห็นสายตาเศร้าใจ หนักใจ ทุกข์ใจ ตั้งแต่เจอเขาครั้งแรกที่หน้าจวนแล้ว คนคนนี้ต้องเจอปัญหาที่ใหญ่แค่ไหนกันนะถึงได้แสดงออกทางแววตาขนาดนั้น

ฮูหยินเจียงเผลอกำข้อมือหลินหลินจนมีรอยแดงโดยที่นางไม่รู้ตัว สายตาหลินหลินหันไปมองใบหน้าของป้าเจียงก็พบความกลัวในแววตา

นางเลื่อนไปมองลุงเจียงที่ตอนนี้เข้มขรึมต่างจากก่อนหน้านี้ ใบหน้าแสดงออกถึงความเครียดแต่พยายามเก็บซ่อนไว้ หลินหลินปลดปลง แสดงว่าทุกคนรับรู้ได้เหมือนนางสินะ

เมื่อมาถึงห้องอาหาร เจียงเหวินเข้ามานั่งเป็นคนสุดท้าย สีหน้าเขาไม่ดีเลย บรรยากาศชวนอึดอัดใจ นางคือคนนอก นางไม่ควรนั่งอยู่ตรงนี้

"ท่านป้า ดูแล้วพวกท่านคงมีเรื่องต้องคุยกัน ข้าจะออกไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ"

หลินหลินเตรียมตัวจะลุกขึ้น

"เจ้านั่งลงเถอะเพราะข้ามีสิ่งที่อยากจะขอร้องเจ้าเช่นกัน ต้องขอโทษด้วยที่พบกันครั้งแรก ข้าก็มีเรื่องรบกวนเจ้าแล้วน้องสาว"

หลินหลินนั่งลงยังที่เดิมเงียบๆ นางรู้สึกคุ้นใจ รู้สึกถึงความผูกพันกับทั้งสามคนมากๆ แต่นางนึกไม่ออก ว่าพวกเขาคือใครในอดีตของนาง ยกเว้นแต่ครูกัลยาที่หน้าเหมือนแม่นมจางเป็นคนคนเดียวกัน

"อาเหวิน...เจ้าไม่คิดจะบอกพ่อหรือ"

น้ำเสียงของนายท่านเจียงสั่นเครือ

"ข้าเป็นบิดาเจ้า เหตุใดจะไม่รู้ว่าเจ้ามีเรื่องทุกข์ใจ"

ดวงตาของเจียงเหวินแดงก่ำ

"ท่านพ่อ..."

"และเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เป็นแน่ เจ้าถึงกลับบ้านมาก่อนกองทัพจะเดินทางกลับมา "

นายท่านเจียงเว้นวรรค

"บอกพ่อมาเถิดว่ามีเรื่องอันใด ทุกปัญหาเราจะผ่านมันไปด้วยกัน อยู่ก็อยู่ด้วยกัน ตายก็ตายด้วยกัน อย่าได้คิดจะแบกรับมันไว้คนเดียว"

"ข้าคือบิดาของเจ้า ข้าย่อมพร้อมที่จะแบกรับทุกสิ่งบนบ่าเจ้าเช่นกัน"

เจียงเหวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามแล้ว พยายามที่จะเข้มแข็งแต่ปัญหาครั้งนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะแบกรับไหว มันไม่มีทางออก นอกจากความตายของเขาเท่านั้น

เขาไม่ต้องการให้บิดามารดามารับรู้ เขาก็อยากที่จะเป็นลูกที่เก่งที่ดีของพวกท่าน...แต่เขากลับต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์อันเลวร้ายเช่นนี้ ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจของเขาราวกับเถาวัลย์ที่รัดรึง บีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก

"ข้าไม่ขอปิดบังพวกท่าน..."

เจียงเหวินหลับตาลง ใบหน้าแดงก่ำดูก็รู้ว่าเขาอดกลั้นอย่างมาก

"เสบียงที่ถูกส่งไปแดนเหนือเกิดปัญหา สินค้าหายไปกว่าครึ่ง และข้าคือหนึ่งในผู้คุ้มกันสินค้าขบวนนั้น จึงถูกสงสัยว่าก่อกบฏ หรือลักลอบนำสินค้าไปขาย ตอนนี้ทางการกำลังตามสืบขอรับ"

เขาไม่กล้าพูดต่อ...ว่าตอนนี้บทลงโทษออกมาแล้ว หากพวกเขาไม่สามารถอธิบายว่าเสบียงหายไปไหนได้ โทษเบาสุดคือประหารแค่ตัวเขา รองแม่ทัพและผู้คุ้มกันขบวน 10 นาย และโทษสูงสุด...คือประหารทั้งตระกูลของผู้กระทำผิด มือของเจียงเหวินกำเข้าหากันแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เขาต้องหาข้อแก้ตัวทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่คนผิด การถูกปรักปรำตราหน้าว่าขายแผ่นดิน ทั้งๆที่ชีวิตนี้เขาอุทิศให้แว่นแคว้นมาตลอด มันน่าอดสู เจ็บปวดและสิ้นหวัง

"ความผิดพลาดครั้งนี้...มีเบื้องบนมาเกี่ยวข้อง..แล้วคนธรรมดาอย่างพวกเรา...จะไปแก้ตัวได้อย่างไร"

"ท่านป้า!!"

หลินหลินร้องเรียก รับร่างที่โอนเอียงมาทางนาง

"ท่านป้าใจเย็นๆ เจ้าค่ะ หายใจลึกๆ เจ้าค่ะ"

หลินหลินเอายาดมออกมาจากมิติให้ฮูหยินเจียงสูดดม

"เราจะทำอย่างไรกันดีท่านพี่"

ฮูหยินเจียงเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือด

"ฮือ...ฮืออ "

"ปกป้องลูกด้วย..ช่วยลูกเราด้วยเจ้าค่ะ "

"ฮือ..ฮืออ"

ฮูหยินเจียงร่ำไห้ปานจะขาดใจ น้ำตาไหลอาบแก้ม เปรอะเปื้อนไปด้วยเครื่องประทินโฉม

"น้องหญิงเจ้าใจเย็นก่อน ลูกของเราต้องปลอดภัย"

นายท่านเจียงปลอบภรรยา แต่ในใจก็ร้อนรุ่ม สับสน

"เจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น ที่จะละเลยหน้าที่ อาเหวิน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าคนที่เอาเสบียงไปเป็นใคร เจ้าถึงคิดจะรับผิดโดยไม่แก้ตัวแบบนี้"

นายท่านเจียงถามลูกชาย

เขาฟังวิเคราะห์ตามคำพูดแล้วมันมีช่องโหว่หลายเรื่อง เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดา เสบียงเยอะแยะขนาดนั้นจะหายไปได้อย่างไร