ตอนที่ 10 เจอกับกลุ่ม'อั้นเย่'

"ทำไมคุณถึงไม่รับสาย?" ซูชิงสงสัย: "รีบรับเถอะ ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรล่ะ"

โทรศัพท์ดังไม่หยุด ลู่หรงเยียนถึงได้มองเบอร์ที่โทรมาและขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม

ซูชิงไม่ได้จงใจไปฟังโทรศัพท์ของลู่หรงเยียน ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าคนในสายพูดอะไร แต่เห็นแค่สีหน้าของลู่หรงเยียนนั้นเปลี่ยนไปดูไม่ได้ในทันที

หลังจากวางสาย ซูชิงจึงถามด้วยความสงสัย: "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"ชิงชิง ผมมีเรื่องต้องไปจัดการหน่อย"

"ไม่เป็นไร คุณมีธุระก็ไปทำก่อนเถอะ" ถึงซูชิงจะผิดหวังนิดหน่อย แต่เธอก็ดูสถานการณ์ออก ดูจากสีหน้าของลู่หรงเยียนก็มองออกว่าต้องเกิดเรื่องแล้วแน่ๆ

"ได้" ลู่หรงเยียนส่งซูชิงตรงหน้าประตูเขตที่พักของเธอด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างมาก: "ชิงชิง วันหลังผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ"

"ฉันไม่เป็นไร คุณไปทำธุระเถอะ!"

ซูชิงยืนส่งลู่หรงเยียนจากไปที่ข้างทาง หลังจากรถหายไปในความมืดแล้ว ในตอนที่เธอกำลังจะกลับตัวเข้าไปในชุมชน จู่ๆ ก็มีสายของอันรั่วเข้ามา

"ซูชิง ช่วยด้วย ซูชิง" น้ำเสียงร้อนรนในสายของอันรั่วมีความเมาปนมานิดหน่อย

ซูชิงใจเต้นแรงขึ้นทันที: "รั่วรั่ว เป็นอะไร? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ซูชิงรีบเรียกรถไปที่ที่อันรั่วบอกทันที

เมื่อเห็นอันรั่วที่เมาจนไม่ได้สติอยู่ในห้องส่วนตัว ซูชิงก็รีบพุ่งไปทันที: "รั่วรั่ว ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวฉันส่งเธอกลับเอง"

"ซูชิง เธอมาแล้ว" อันรั่วเมาจนยืนไม่อยู่

ซูชิงพยุงอันรั่วเอาไว้ ไม่ทันรอให้เธอเดินไปก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาบังทางเธอเอาไว้ พร้อมมองบนตัวของซูชิงด้วยสายตาหื่นกาม: "คนสวย จะไปไหนเหรอ เดี๋ยวพี่ชายไปส่ง"

ซูชิงขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "หลีกไป!"

"โอ้โฮ นิสัยแบบนี้พี่ชอบ" ฝ่ายชายยิ่งคึกคักกว่าเดิม เขายื่นมือออกมาดึงซูชิง: "คนสวย คืนนี้ไปกับพี่ชาย พี่ชายจะทะนุถนอมเธออย่างดี"

ขณะพูดเขาก็เรอเหล้าออกมา

กลิ่นเหล้าที่รุนแรงพ่นเข้าบนหน้าของซูชิง เธอขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ความโกรธเองก็พุ่งขึ้นมา น้ำเสียงของเธอจึงเย็นชากว่าเดิมอีกหลายระดับ: "หลีกไป"

"ถ้าฉันไม่หลีกล่ะ?" เขายิ้มอย่างลำพองใจ: "เธอจะทำอะไรฉันได้? สาวสวยที่เย็นชา ฉันชอบ มา พี่ชอบเธอ คืนนี้ใครก็ห้ามแย่งกับพี่ทั้งนั้น"

ในห้องส่วนตัวมีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มตะโกนขึ้นมา: คุณชายหลี่ ถ้าคุณจัดการผู้หญิงคนนี้ได้ รถของผมที่ประตูคันนั้นก็ให้คุณเลย

"คำไหนคำนั้น ทั้งสาวสวยทั้งรถเป็นของฉันหมดแน่"

เสียงของชายหนุ่มเพิ่งจะหยุดลง ก็มีเสียงดังปังออกมาจากด้านในห้องส่วนตัว

ซูชิงถีบเขาร่วงลงไปที่ใต้โต๊ะในครั้งเดียว และขวดเปล่าบนโต๊ะก็ร่วงแตกลงพื้นเต็มไปหมด

ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดในทันที ทุกคนล้วนตะลึงไปหมดแล้ว

"รั่วรั่ว ไป" ซูชิงแบกอันรั่วขึ้น

รอให้คนพวกนั้นได้สติกลับมา ซูชิงก็ได้ออกไปแล้ว

ภายในห้องส่วนตัวมีคนกรีดร้องขึ้นมา: "รีบเรียกรถพยาบาล คุณชายหลี่เลือดออกแล้ว"

ซูชิงค่อนข้างระแวง เธอกลัวว่าจะมีคนตามมาจึงพาอันรั่วออกทางประตูหลัง

แต่คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันเดินไปได้ไกลเท่าไหร่ก็เห็นด้านหน้ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังตีกันอยู่

ซูชิงไม่อยากก่อเรื่องวุ่นวาย แต่ยังไม่ทันรอให้เธอได้ออกไปอย่างเงียบๆ จู่ๆ อันรั่วที่เมาไม่ได้สติก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา: "ดื่ม ดื่มอีก"

ทีนี้ทำให้คนกลุ่มนั้นตกใจขึ้นมาแล้ว

หัวใจของซูชิงเต้นตึกตักขึ้นมา ส่วนคนกลุ่มนั้นก็มาล้อมเธอไว้ในทันที

"ลูกพี่ เป็นผู้หญิงสองคน จัดการยังไงดี?"

ซูชิงเห็นว่ามีผู้ชายหัวล้านร่วงอยู่บนพื้นโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย อาศัยแสงไฟของถนนจากที่ไกลๆ ก็สามารถเห็นรอยเลือดบนพื้นได้อย่างชัดเจน

หรือว่าเขาตายแล้วเหรอ?

สิ่งที่เธอบังเอิญเจอไม่ใช่การทะเลาะกันแต่เป็นการฆ่าคน?

หลังจากซูชิงพูดในใจจบ เธอก็มีความคิดอันเฉียบแหลมขึ้นมาพร้อมยิ้ม: "พวกคุณทำธุระของพวกคุณไปเถอะ พวกเราแค่ผ่านมา ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"

ขณะพูด ซูชิงก็พยุงอันรั่วเอาไว้และคิดจะไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน ในสายตาเธอก็มีรองเท้าหนังของผู้ชายเพิ่มมมาคู่หนึ่ง

ซูชิงตื่นเต้นจนฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอรวบรวมความกล้าและมองขึ้นไปด้านบน

ผู้ชายตรงหน้ายืนย้อนแสงอยู่ เขาใส่สูทรองเท้าหนังและเต็มไปด้วยความดุร้าย ราวกับมาจากนรกอย่างไงอย่างงั้น

ในตอนที่สายตาของซูชิงไปถึงหน้าของชายคนนั้น เธอกลับสะดุ้งตกใจขึ้นมา

เขาใส่หน้ากากพญายมเอาไว้ เหมือนกับพญายมที่มาเอาชีวิตจากนรกจริงๆ

ลู่หรงเยียนที่อยู่ใต้หน้ากากกลับขมวดคิ้วขึ้นมา