ตอนที่ 22 คนเลว

ซูเต๋ออานโมโหมาก แรงของฝ่ามือนั่นหนักมากทำให้ฉินซู่ฉินถูกตบจนเลือดออกเลยทันที

ฉินซู่ฉินมึนงงไปสองสามวินาที จู่ ๆ ร้องเสียงแหลมว่า"อ๊าย ซูเต๋ออานคิดไม่ถึงว่าคุณจะกล้าตบฉันคุณมันคนใจร้าย ฉันทำอย่างนี้ก็เพราะว่าเพื่อคุณ มองเห็นคุณกลุ้มใจเรื่องของบริษัททุกวัน ฉันก็คือแบ่งเบาความกังวลแทนคุณมา"

พูดอยู่ฉินซู่ฉินก็อาละวาดดึงเสื้อผ้าของซูเต๋ออานทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย ร้องไห้จนนั่นเรียกว่าไม่ได้รับความยุติธรรม

"แม่ง เทคนิคการแสดงนี้ยอดเยี่ยมเลย"อันรั่วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอุทานพูดว่า"พ่อของเธอทำไมไม่บุกเข้าไปเลยล่ะ ขี้ขลาดมากไปแล้วมั้ง"

ซูชิงกลับเห็นจนเป็นเรื่องปกติแล้วอีกทั้งหล่อนก็รู้ว่าซูเต๋ออานไม่กล้าเข้าไป

"ข้างในคือโจวซงเฟย เขาไม่มีความกล้านั่น"ซูชิงพูดเสียงกดต่ำต่ออันรั่วว่า"เธอไปก่อน"

"ตกลง"อันรั่วรู้ในใจเดินแยกออกไปจากด้านข้าง

รออันรั่วไปแล้ว ซูชิงแกล้งเดินออกไปด้วยใบหน้าที่สงสัย"น้าฉิน คุณก็อยู่เหรอ วันนี้น้าฉินแต่งตัวสวยจริง ๆ สวยจนทำให้คนหวั่นไหวคือคิดจะออกเดทกับพ่อใช้ชีวิตส่วนตัวสองคนเหรอ？"

ซูชิงมองเหมือนกำลังชมฉินซู่ฉินแต่จริง ๆ คือทำให้เรื่องบานปลายขึ้นไปอีก ผู้หญิงแต่งตัวสวยงามเพื่อคนที่ตัวเองชอบฉินซู่ฉินแต่งตัวสวยก็ไม่ใช่เพื่อซูเต๋ออานแต่เป็นโจวซงเฟย

ปลุกไฟให้ลุกโชนวิธีการนี้ซูชิงยังคงเรียนแบบตามฉินซู่ฉิน

พอได้ยินคำพูดนี้ อย่างที่คิดไว้สีหน้าของซูเต๋ออานก็ยิ่งน่าเกลียดจริง ๆ ทั้งใบหน้านั่นต่างก็โกรธจนเขียวแล้ว

ปกติก็ไม่เห็นฉินซู่ฉินแต่งตัวสวยอย่างนี้

ออกมาเดทกับผู้ชายก็แต่งตัวสวยอย่างนี้

บนหัวของเขานี้กลัวว่าต่างก็กลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวทั้งแถบแล้ว

มองเห็นการปรากฏตัวของซูชิง ฉินซู่ฉินไม่คาดคิดมากพูดว่า"เธออยู่ที่นี่ได้ยังไง？"

ซูชิงพูดยิ้มสวยว่า"ฉันนัดกินข้าวกับพ่อ น้าฉิน คิดไม่ถึงว่าคุณจะอยู่ด้วยในเมื่อคุณต้องการใช้ชีวิตส่วนตัวสองคนกับพ่องั้นฉันก็ไม่รบกวนแล้ว วันหลังฉันค่อยกินข้าวกับพ่ออีกก็เหมือนกัน"

"แก แกนังเด็กบ้า แกทำร้ายฉัน"ฉินซู่ฉินมีปฏิกริยากลับมากัดฟันอย่างเคืองแค้นต่อซูชิง

"ฉันทำร้ายคุณอะไร？ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจล่ะ อ๊ะ น้าฉินมุมปากของคุณทำไมเลือดไหลแล้ว"ซูชิงแกล้งไม่รู้เรื่องแล้วก็มองซูเต๋ออานอีก"พ่อ คุณทะเลาะกับน้าฉินเหรอ？"

ฉินซู่ฉินโกรธเหมือนดวงตาจะแตกระเบิดออกมาพูดว่า"แกยังเสแสร้งอีก ซูชิง แกนังเด็กบ้า……"

ฉินซู่ฉินยกมืออยากที่จะตบซูชิง

ซูชิงจะให้ฉินซู่ฉินตบอย่างตามอำเภอใจได้ยังไง？

ซูชิงหยุดมือของฉินซู่ฉินไว้ใช้เสียงเย็นชาที่มีเพียงสองคนพูดว่า"คนไม่รังแกฉันฉันก็ไม่รังแกคน ฉันเคยเตือนคุณแล้วหาเรื่องฉันอีกผลเสียรับผิดชอบเอง"

ซูชิงไม่กลัวฉินซู่ฉินรู้ว่าเรื่องของวันนี้เป็นแผนที่หล่อนวางไว้ ฉินซู่ฉินก็จะรู้ไม่ช้าก็เร็ว

คนอ่อนแอถูกรังแกมากจนทนไม่ไหวก็จะตอบโต้

"แก ๆ ๆ…"ฉินซู่ฉินโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว

การเคลื่อนไหวของทางนี้ได้ทำให้คนของห้องส่วนตัวอื่น ๆ ตกใจจนออกมา ความโกรธในใจของซูเต๋ออานก็เพิ่มขึ้น

"พอแล้ว ยังขายหน้าไม่พอเหรอ？"ใบหน้าของซูเต๋ออานมืดมนตลอด เขาจ้องมองห้องด้านข้างแวบหนึ่งดึงมือของฉินซู่ฉินไว้"ไสหัวกลับไปให้ผม อย่าให้ผมขายหน้า"

ซูเต๋ออานดึงฉินซู่ฉินเดินไปด้านนอก เขาทิ้งคนนี้ไม่ได้

"ฉันไม่ไป ฉันไม่กลับไป"ฉินซู่ฉินดิ้นรนก็ไม่มีประโยชน์

ซูชิงยิ้มมองฉินซู่ฉินถูกซูเต๋ออานพาไป ในใจถอนใจโล่งยาว

ใช้ความเข้าใจที่หล่อนมีต่อซูเต๋ออาน ฉินซู่ฉินกลับไปแล้วกลัวว่าจะยังมีความลำบากอีกรอบ

และความรักส่วนตัวของฉินซู่ฉินกับโจวซงเฟยถูกเปิดเผย โจวซงเฟยก็จะไม่มีความสนใจต่อฉินซู่ฉินกระทั่งจะหลบก็ยังไม่ทัน

มีความสัมพันธ์กันแบบลับ ๆ อย่างนี้น่าตื่นเต้นจริง ๆ แต่ถ้าหากเป็นเรื่องใหญ่แล้วงั้นก็มีความลำบากมาก

โจวซงเฟยเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตา ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตัวเองมากที่สุด

ทำให้ฉินซู่ฉินสูญเสียที่พักพิงนี้อย่างโจวซงเฟยไปแล้วก็สูญเสียความรักและเอ็นดูจากซูเต๋ออาน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

นี่ก็คือเป้าหมายของซูชิง

ตีงูก็ต้องตีโดนหลักที่สำคัญ

ทำเรื่องเสร็จแล้วซูชิงกำลังเตรียมที่จะออกไปเพิ่งเดินไปถึงหัวมุมข้อมือก็จู่ ๆ ถูกคนจับไว้ ไม่ได้รอให้หล่อนมองชัดเจนว่าเป็นใครก็ถูกดึงเข้ามาห้องส่วนตัวด้านข้าง

"ซูชิง คุณนี่มันกำลังเล่นกับไฟ"