ตอนที่ 31 เอาอย่างอื่นมาชดเชยซะ

"ฉันกำลังขู่คุณนี่แหละ" ซูชิงจ้องหลิวตง: "ทุกคนออกมาเพื่อทำงาน ใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย ฉันก็ทนยอมคุณมาหลายรอบแล้ว ถ้าผู้จัดการหลิวยังได้คืบเอาศอกอีก ฉันซูชิงก็ไม่ได้รังแกง่ายๆ นะ"

การเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดสายตาไม่น้อยเลย ใกล้จะถึงเวลาพักกลางวันแล้ว พนักงานจึงทยอยมากินข้าวกัน เมื่อเห็นซูชิงกับหลิวตงกำลังทะเลาะกันอยู่ จึงหยุดฝีเท้าลงเพื่อดูกันทั้งนั้น

เรื่องที่หลิวตงมุ่งเป้าไปยังซูชิงนั้นได้แพร่ไปทั่วบริษัทตั้งนานแล้ว

ทุกคนล้วนพากันเดาว่าซูชิงจะถูกไล่ออกไปจากบริษัทเมื่อไหร่ ดูท่าคงใกล้แล่ว

ไช่จิ้งเหมยเองก็ตั้งใจจะออกไปกินข้าวข้างนอก แต่เมื่อเห็นซูชิงงัดกับหลิวตงจึงรีบเข้ามาพูดโน้มน้าว: "ผู้จัดการหลิว คุณอย่าโมโหเลย ช่วงนี้ซูชิงกดดันมากถึงได้พูดเพ้อเจ้อออกมา คุณอย่าไปเถียงกับเธอเลย"

ขณะพูด ไช่จิ้งเหมยก็โน้มน้าวซูชิงด้วย: "ซูชิง เธอไม่เอาจานข้าวแล้วเหรอ รีบขอโทษผู้จัดการหลิวเร็ว มีเรื่องกับใครก็ได้ แต่อย่ามีเรื่องกับเงินสิ"

หลิวตงยิ้มเยาะ: "ผู้ช่วยไช่ คุณไม่ต้องโน้มน้าวแล้ว ซูชิงเธอเกาะคนรวยได้แล้ว พูดจาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีศักดิ์ศรีไง ไม่สนใครทั้งนั้น บริษัทของพวกเรามันเล็กนิดเดียว วางพระพุทธรูปองค์นี้ไม่ลงหรอก"

นี่คือการบีบให้ซูชิงลาออกอย่างชัดเจนเลย

เมื่อเฉินซิ่วเฟินเห็นซูชิงถูกรังแกและดูถูกจนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอจึงดึงซูชิงไว้ พร้อมพูด: "ซูซู บริษัทกากๆ นี่ พวกเราไม่อยู่แล้ว"

หลิวตงหัวเราะเยาะ: "โอ้ ซุชิง มีผู้ช่วยมาด้วยแฮะ ใช่ รีบลาออกซะ ไม่ต้องอยู่แล้ว บริษัทเล็กๆ ปรนนิบัติคุณหญิงคุณนายแบบเธอไม่ไหว"

"อยากจะไล่ฉันไปแต่คุณ หลิวตงยังไม่มีอำนาจเลย" สายตาของซูชิงค่อยๆ เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ เธอเองก็โกรธจริงแล้ว เธอเดินขึ้นมาสองก้าว มาเผชิญหน้ากับท่าทางเลวทรามของหลิวตง: "ฉันซูชิงไม่ได้ทำอะไรผิด บริษัทไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออก คุณเหรอ? มีสิทธิ์นั้นไหม? คุณคิดว่าบริษัทนี้เป็นของบ้านคุณเองจริงเหรอ? สร้างภาพว่าเป็นลูกเขยของเถ้าแก่เลย?"

"ซูชิง" หลิวตงโมโหจนกระทืบเท้าและหน้าเขียวแล้ว: "เธอขาดงานโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้สูญเสียลูกค้าที่สำคัญมาก บริษัทเสียหายไปสิบล้าน ให้เธอลาออกเองคือไว้หน้าเธอนะ ไม่อย่างนั้นจะเลิกจ้างแล้วให้ไสหัวไปเลย"

"คนที่ควรจะไสหัวไปคือคุณ" ซูชิงยิ้มอย่างเย็นชา: "ผู้จัดการหลิว คุณคิดว่าเอาของปีนี้ไปเติมบัญชีเก่าของปีก่อนแล้วจะไม่มีคนรู้ว่าคุณเอาค่าคอมเหรอ? ถ้าเถ้าแก่รู้เรื่องนี้ขึ้นมา ลองเดาดูสิว่าคุณจะมีจุดจบยังไง?"

ส่วนของคำพูดด้านหลังเสียงของซูชิงเบามาก คนรอบๆ ก็ไม่ได้ยิน ขอแค่หลิวตงได้ยินก็พอแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหลิวตงก็ซีดทันที: "เธอพูดมั่ว"

"มามุงอยู่ตรงนี้ทำไมกัน"

เสียงที่น่าเกรงขามลอยมา กลุ่มคนก็หลีกทางออกให้ และชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มผู้บริหาร เจิ้งหมิงจูเองก็อยู่ข้างๆ

หลิวตงรีบเปลี่ยนท่าทางในทันที พร้อมปัดความผิดให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม: "คุณเจิ้งครับ ซูชิงขาดงานโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้คุณหวังจากซิงกวงกรุปไม่ร่วมทำงานกับเราแล้ว แต่ซูชิงกลับไม่รับผิดและปัดความรับผิดชอบ"

คนนี้ก็คือเจิ้งเจียอิง เถ้าแก่ใหญ่ของบริษัท

เฉินซิ่วเฟินเคยเจอเขาในงานเลี้ยง บางทีคนอื่นอาจจะไม่รู้จักเฉินซิ่วเฟิน แต่เจิ้งเจียอิงต้องรู้จักแน่นอน

เพื่อไม่ให้ตนเองถูกเปิดโปงและสร้างปัญหาให้กับลู่หรงเยียน เฉินซิ่วเฟินจึงแอบออกมาจากกลุ่มคน พร้อมรีบโทรหาลูกชายตนเอง: "ลูก ซูซูถูกคนรังแก ลูกรีบมาเร็ว!"

เพราะคำพูดของหลิวตง เจิ้งเจียอิงจึงมองไปยังซูชิงด้วยสายตาเฉียบคม: "คุณอยู่แผนกไหน?"

"คุณเจิ้ง ฉันอยู่ฝ่ายเลขาค่ะ" ซูชิงยืนต่อหน้าเจิ้งเจียอิงอย่างไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งแต่ก็ไม่ถ่อมตัวเกินจนดูต้อยต่ำ พร้อมอธิบาย: "คำพูดของผู้จัดการหลิวเมื่อครู่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ฉันลางานกับฝ่ายบุคคลไปครึ่งวันค่ะ ไม่ใช่ขาดงานโดยไม่มีสาเหตุ"

หลิวตงยื่นพูดใส่ไฟอยู่ด้านข้าง: "ฉันถามฝ่ายบุคคลมาแล้ว ไม่มีบันทึกการลางานของเธอเลยแม้แต่น้อย แถมเมื่อวานฉันบอกเธอแล้วว่าวันนี้คุณหวังจะมา ให้เธอแปลเอกสารให้เรียบร้อยเพราะวันนี้ต้องใช้ แต่เพราะความผิดพลาดของเธอ ทำให้คุณหวังออกไปด้วยความโกรธ แล้วความสูญเสียของบริษัท ใครจะเป็นคนรับผิดชอบล่ะ?"

เจิ้งหมิงจูคล้องแขนเจิ้งเจียอิงเอาไว้ พร้อมราดน้ำมันลงไปในกองไฟ: "พ่อคะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซูชิงบกพร่องนะ หนูว่าพนักงานที่ไม่รับผิดชอบต่อบริษัทแบบนี้อย่าเอาไว้เลย"

นี่คือการแก้แค้นโดยส่วนตัว

"ฉันจัดการเอกสารเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" ซูชิงมองไปทางไช่จิ้งเหมย เพราะเมื่อวานเธอได้เอาเอกสารให้ไช่จิ้งเหมยไปหมดแล้ว

ไช่จิ้งเหมยรีบพูด: "ใช่ ซูชิงจัดการเอกสารเสร็จแล้วจริงๆ เธอให้ฉันส่งให้ผู้จัดการหลิวต่อ ฉันก็ส่งไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

"ไม่เห็นได้รับ" หลิวตงถามไช่จิ้งเหมย: "คุณส่งถึงมือผมเลยเหรอ?"

"เปล่าค่ะ" ไช่จิ้งเหมยส่ายหน้า พร้อมพูด: "ตอนนั้นฉันเห็นว่าผู้จัดการหลิวไม่อยู่ ก็เลยวางไว้บนโต๊ะและส่งข้อความให้คุณ..."