ตอนที่ 34 เธอไม่มีทางเสียใจ

บนเรือยอชต์อีกลำหนึ่ง ว่านหยางร้องออกมาอย่างตกใจ: "แม่เจ้า"

เขาซวยเกินไปแล้วถึงได้มาเจอซูชิงนัดเดตกับแฟนเก่า

ถ้าลูกพี่รู้เข้าไม่จบเลยเหรอ?

"ว่านหยาง เจออะไรเข้า?"

ลู่หรงเยียนใส่หน้ากากเกาไว้ พร้อมกระทุ้งไม้เท้าเดินออกมาจากในเรือยอชต์

ว่านหยางพูดตะกุกตะกัก: "ไม่ ไม่มีอะไร"

ลู่หรงเยียนขมวดคิ้ว: "ส่งกล้องจุลทรรศน์มา"

"ลูกพี่ อย่าดูเลย" ว่านหยางกลืนน้ำลาย: "ผมกลัวหัวใจพี่จะรับไม่ไหว"

เมื่อลู่หรงเยียนเอากล้องจุลทรรศน์มาส่อง เขาก็เห็นเรือยอชต์ที่อยู่ตรงข้ามพอดี ฉู่เทียนอี้กำลังจับมือของซูชิงเอาไว้ ตรงหน้าของทั้งคู่เป็นดินเนอร์ใต้แสงเทียน รับลมทะเลพร้อมกินดินเนอร์ใต้แสงเทียน ช่างโรแมนติกจริงๆ

สีหน้าของลู่หรงเยียนเคร่งขรึมขึ้นในทันที ไม่น่าดูเป็นอย่างมาก ท่าทางเหมือนไม่สนิทอย่าเข้ามาใกล้เลย

ดวงใจน้อยๆ ของว่านหยางสั่นระริก

เขาแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักที ว่างแล้วจะดูอะไรเรื่อยเปื่อยทำไม

"ลูกพี่ ลูกค้าของลู่จ่านหยวนมาแล้ว" เซี่ยตงออกมาจากในเรือ: "เซี่ยชิวส่งข่าวมาว่าลู่จ่านหยวนมาส่งมอบเองที่ท่าเรือ"

ลู่หรงเยียนโยนกล้องจุลทรรศน์ให้กับว่านหยางด้วยสีหน้าเย็นช้า และหันกลับเข้าไปในเรือยอชต์

ว่านหยางตบอก พร้อมมองไปยังเซี่ยตงอย่างซาบซึ้งใจ: "เซี่ยตง นายมาได้เวลาพอดีจริงๆ ขอบคุณนะ"

เซี่ยตงงงไปหมด

ส่วนทางซูชิง ฉู่เทียนอี้ยังคงพูดง้อซูชิงด้วยคำหวานอย่างหน้าไม่อาย: "ชิงชิง แสดงมาใกล้เคียงแล้วนะ เอาแต่พอดี คุณคิดว่าผมจะเชื่อจริงเหรอว่าคนชอบผู้ชายคนนั้น? คนที่ผมชอบคือคุณ แล้วก็เคยรับรองกับคุณแล้ว ขอแค่ผมได้ควบคุมตระกูลฉู่แล้ว ผมจะต้องขอคุณแต่งงานแน่นอน"

ฉู่เทียนอี้ คุณกำลังฝันอยู่หรือว่าเมาแล้วยังไม่สร่างกัน?

ซูชิงสะบัดฉู่เทียนอี้ออก พร้อมพูดถากถาง: "ก่อนหน้านี้ฉันพูดชัดเจนแล้วนะว่าคุณกับฉันไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว คุณอยากจะขอใครก็ขอไป อีกอย่าง ถ้าหลังจากนี้ยังกล้าใช้ซูเจี๋ยอีกก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่ปรานีล่ะ"

"ซูชิง อย่ามาไม่รู้เรื่อง" ฉู่เทียนอี้หมดความอดทนไปแล้ว บนใบหน้ามีความโกรธอยู่: "ตระกูลซูตัดขาดกับคุณแล้ว นอกจากพึ่งผมแล้ว คุณจะพึ่งใครได้อีก? นิสัยของซูเซว่คุณก็รู้ดี แล้วคุณยังล่วงเกินบ้านตระกูลหลี่อีก ไอ้แฟนกระจอกคนนั้นของคุณจะช่วยคุณได้เหรอ?"

ในน้ำเสียงของฉู่เทียนอี้เต็มไปด้วยความเหน็บแนมและเหยียดหยาม

ท่าทางสูงส่งนั่นเหมือนกับซูเซว่ไม่มีผิดจริงๆ

ซูชิงจ้องฉู่เทียนอี้ พร้อมพูดด้วยเสียงเย็นชา: "ตอนที่ปอดแหกอยู่หน้าหลี่เซิน ไม่เห็นคุณจะกล้าแบบนี้เลยฉู่เทียนอี้ เขากล้าออกหน้าซัดหลี่เซินให้ฉัน คุณกล้าไหม? คุณไม่กล้าล่วงเกินบ้านตระกูลหลี่ด้วยซ้ำ คุณยังไงกล้าล่วงเกินแม้แต่ซูเซว่เลย"

ฉู่เทียนอี้แถ: "นั่นเพราะผมคิดถึงสถานการณ์โดยรวม แสดงความกล้าแบบโง่ๆ นับว่าเก่งยังไง"

ซูชิงยิ้ม: "เป็นครั้งแรกที่เห็นคนพูดถึงความขี้กลัวปอดแหกได้แปลกใหม่แบบนี้เลย"

ฉู่เทียนอี้รู้สึกอายนิดหน่อย เมื่อคิดถึงวันนั้นที่ปอดแหกต่อหน้าหลี่เซิน แล้วยังถูกซูชิงหัวเราะเยาะอีก เขาจนอับอายจนโมโหขึ้นมา: "ซูชิง คุณล่วงเกินบ้านตระกูลหลี่ พวกเขาจะต้องมาหาเรื่องคุณแน่ ขอแค่คุณยอมอ่อน ผมจะบอกให้พ่อออกหน้าไปบ้านตระกูลหลี่แล้วจัดการแทนคุณให้เลย"

"ฉู่เทียนอี้ ในใจของคุณ ฉันสู้ความทะเยอะทะยานของคุณไม่ได้ ดังนั้นคุณเองก็ไม่ได้จริงใจกับฉันจริงๆ หรอก อย่ามาแสดงความรู้สึกลึกซึ้งตรงนี้เลย คุณก็แค่ไม่ยอมแพ้เท่านั้นเอง ถ้าฉันอยากจะตายเพราะคุณ บางทีคุณก็คงรู้สึกสบายใจแล้ว"

คำพูดของซูชิงแทงใจฉู่เทียนอี้เข้าเต็มๆ

เขาไม่ยอมแพ้จริงๆ

แค่ชั่วพริบตาซูชิงก็ไม่อยู่กับคนอื่นแล้วไม่สนใจเขาอีก จะให้เขายอมได้อย่างไร?

คบกับซูชิงมาหนึ่งปี แม้แต่มือยังไม่เคยได้แตะ ซูชิงที่หน้าตางดงามแบบนี้ เขาจะยอมให้คนอื่นได้เปรียบได้ยังไง

ฉู่เทียนอี้คิดไว้ตั้งนานแล้วว่าจากความรู้สึกว่าซูชิงมีให้เขา ขอแค่เขาง้อนิดหน่อยก็จะสามารถทำให้ซูชิงยอมเป็นมือที่สามรอเขาได้

โอบซ้ายกอดขวา เสพความรู้สึกที่สองพี่น้องยื้อแย่งเขากัน ชีวิตแบบนี้ มีผู้ชายที่ไหนไม่อยากได้ล่ะ

แต่เขารู้ที่ไหนกัน ว่าซูชิงดันโยนเขาทิ้งจนหมดจด

เขาประเมินซูชิงต่ำเกินไป

ตอนนี้ซูชิงดันมาแทงใจเขาทะลุเลยอีก สีหน้าของฉู่เทียนอี้จึงดูไม่ได้เป็นธรรมดาและเขาก็ไม่ทำตัวนอบน้อมต่อหน้าซูชิงอีกแล้ว